Daar waar de thee groeit.

11 Nov Cochin
Nog steeds in Cohin wegens te laat daar voor de bus naar Munnar.
Mathew en ik wandelen wat rond en komen die avond terug langs de Basilica. Er is veel volk en het lijkt alsof de mis aan de gang is. En jawel ze gaan er tegen aan met deuntjes en achtergrondmuziek waar een casino in Las Vegas nog iets kan van leren!
De belichting kon niet kleurrijker en ik wou dat ik mijn kodak bij had. Daar wordt een mens vrolijk van. Nog een stop aan de theepot bier drinkers en dan richting dromeland.
12 Nov Cochin-Mannur
Mathew duwt zijnen boot af en we zijn weer alleen in India.
Op de ferry naar Ernakulem ontmoet ik Grant (Zuid Afrika). Een jonge kerel die net zes weken op weg is in zijn drie jaar durende reis! Dat maakt mijn uitstapje vrij bescheiden maar niet minder de moeite waard.
De busrit is de max. Het uitzicht laat je niet onaangedaan. Eens aangekomen is het alweer donker. Ik drop mijn spullen in een hotelletje aan de rand van Munnar en ga op zoek naar eten. Goed dat ik mijn ultra cool Chinees zaklampje bij heb want licht is schaars op straat. De plassen, kuilen ontwijkend en met een aandachtig oog op de toetende metalen monsters kom ik aan in een Chinees Indisch restaurant. De kok staat vreemd genoeg buiten onder een afdak te koken en is druk in de weer maar vindt toch nog tijd om vriendelijk te lachen. Het zit er vol met nonnen en paters en dikke Indiers die hun best doen ieder gaatje te vullen.
Ik bestel maar twee dingen na enige aandringerij van de ober om meer te bestellen.
Na een kleine drie kwartier kan ik beginnen aan mijnen boef. Vol en daan keer ik op mijn schreden terug om de dag erna eens flink te gaan stappen.
13 Nov
Die ochtend toch terug naar dezelfde keet voor een van mijn favorieten in het Indisch ontbijt. De Masala dosai. Die was er niet maar de Poori Masala doet goed dienst als tweede optie.
Goed gemutst met twee liter water nog een paar bananen en wat koejes in de zak begin ik eraan. De kaart stelt niet veel voor maar ik heb er een goed oog op. Na een kleine babbel met een Munaariaan kom ik een fransman , Spaanse en twee Israeliers tegen waar ik de wandeling mee verder zet. De wereld is klein zo blijkt want de Israelier, Zorah genaamd, kende Elad ook. Hij was de beste vriend van zijn beste vriend en zo werd hij toch weer herdacht.
De thee plantages zijn een haven van rust een enorme schoonheid. De kronkellende paadjes en de serene bergen maken het toch wel moeilijk niet lyrish te worden. Aan de Attukkadu waterval pauzeren we voor een ommeletje en zwarte thee onder het gedonder van veel veel water per minuut. De wolken die er inmiddels in geslaagd zijn de bergen te onttrekken van ons zicht en zien er onheilspellend uit. We houden een Mahindra jeep tegen en maken dat we weg zijn.
Terug in Munnar is het weer al licht en zonneschijn!
Tot schrijfs en de vreemdelijke groenten Johanuman!