Haloha daar menschen,
hier volgt nog een verslag van mijn laatste dagen in India. Er overlappen een paar dingen met de laatste post, excuses voor de verwarring.
Het koegehalte ligt weer ver over het gemiddelde en het smalle steegjes gehalte idem.
Esher zou er misshien wel inspiratie uit gehaald kunnen hebben.
Kennelijk was de film Octopussy (007) hier grotendeels gefilmmd. Die avond boven op het rooftop restaurant wordt de film gespeeld en jawel je kan zeggen waar je in de film geweest bent die dag! En als je ergens nog niet geweest was dan kan je er de volgende dag naartoe om dan dezelfde avond nog de vergelijking te maken want zoals het hoort spelen ze die film daar elke avond. Oh Bond!
Er is daar een groot paleis genaamd the City palace en daar ga ik heen met Aviv den Israeli met en botsbalfacinatie. Nog niet zo slecht gezien die botsbal want wegens architecturale omstandigheden is Uidapur een zeer geschikt en geschifte plek om te botsballen. Een leuke en eigeaardige manier om de stad te verkennen die botsbal en je mag er van uitgaan dat we al snel buiten het paleis zaten op zoek naar de bal die raar maar waar steeds terug gevonden werd. Aviv had er natuurlijk een stuk of tien in zijn rugzak steken. De rest van de tijd gevuld met de stad te doorkruisen en hier en daar wat lokaals te proeven tijdens een babbeltje.
In de internetzaak maak ik kennis met Simon den Duits, hij gaat te voet door India!
Hij geeft mij een goeie eettip en ik kom de man er s avonds terug tegen. Restaurant Naturalview is een hit. Super goeien boef voor enkele euro s. De tent is allang open en heeft een prachtig uitzicht over het meer en zijn daarin liggende Lakepalace hotel.
In het kort, Uidapur is een aanrader.
Mijn dagen hier vliegen voorbij en ik spring voor de laatste maal op een trein, deze keer terug richting Mumbay.
Mijn reisgenoten, een klein familietje en twee dikke vinnige oude mannen, ontfermen zich met al hun curieuziteit en zorg over mij. Ik slaap goed. Mijn darmen daarentegen willen niet zo goed meewerken. Dat is toch wel straf he, juist op het einde van de reis krijg ik de hardste aanval van sproeipoep. Bananen,toast en soep staan vanaf nu op de menu en al het lekkers dat uit de keukens van Mumbay komt gaat grotendeels aan mijn neus voorbij, snif. Desondanks is het leuk om terug in the big bad city van Mumbay aan te komen. Ik ken mijn weg er al een beetje en ga een fresh lime soda drinken in Leopolds. Een leuke bar die in het boek Shantaram van Gregory David Roberts de vaste stek is van de hoofdfiguur. Goed voor het vergroten van het inlevingsvermogen. De bar is waarschijlijk een van de beste die ik tegen ben gekomen in India al is de bediening een tikje te grootstedelijk (onvriendelijk).
De drukke straten, het tropische allure en de herkenbaarheid maken dit de juiste plek omaf te zwaaien.
In de Red Shield Army youth hostell lig ik samen met enkele net aangekomen reizigers.
Raar genoeg voel ik me er al een beetje thuis. Een laatste thuis voor ik naar huis ga. Ik bezoek er nog Elephanta Isleland die je per ferry kan bereiken en een oase van rust is. De enkele grottempels zijn wel leuk maar je komt hier meer uit nood aan een betje betere lucht en voor de verfrissende zeewind want het is weer lekker warm hier in Mumbay (32°C). Ik doe mijn laatste grote ronde door de stad langs de Collaba Causeway en MG road via de Chatrapati Shivaji Terminus en zo naar Crawford market en zijn overdonderende levendige drukke straatjes om op de bijna lege straten in de warme donkere terug naar mijn bed te lopen.
Volgende morgen de gereedmaking om naar huis te vliegen want het is hier voorlopig gedaan voor mij.
De groeten en tot snel Spitsaramborol.
zondag 16 december 2007
zondag 9 december 2007
Uidapur met maximum vertraging.
Joep lieve en boze mensen, ik zit in Uidapur en zoals de titel al een beetje verraad was het weer prijzing met het transport. Oorspronkelijk ging de bus om twaalf uur vertrekken vanuit Pushkar om dan rond acht in ochtend aan te komen in Uidapur. Computer says no!! Kuch. Tegen drie uur werd er beslist om wat thee te gaan drinken en om vier uur gingen we, ik zeg we want we zijn op dat moment met twaalf vreemdelingen,toch maar is naar een hotel waar we gratis mochten slapen tot ongeveer zeven uur waaran ik er maar twee kon slapen. Het was toch nog een komische avond wegens moeheid en alle zotheid op een stokje van de koude. Enkele gasten begonnen wat te dansen om het wat warmer te krijgen en dat trok de aandacht van de plaatselijke bevolking. Soit om acht uur s morgens kruipen we in de bus en kunnen we vertrekken. Tegen vier uur staan we in Uidapur. Zeker is langsgaan als ge kunt best wel de moeite. Enorm pitoresk en nog keurrijker dan alles dat ik al gezien heb. Ge kunt hier ook lekker verloren lopen. Smalle baantjes zigzaggen over een heuvelachtige ondergrond tussen hoge muren met trappen die weer naar andere kleine weggetjes leiden. Afgewerkt met een flinke dosis koe en hond en whatever beest dat genoeg poten heeft.
Kom ik hier een Duitser tegen Simon genaamd die zijn reis te voet onderneemt!
Gene gewone dus maar wel nen toffe. Ingaande op zijn eerste keus restaurant kom ik niet bedrogen uit. Maag vol en ogen bijna toe, zo zit ik hier nu.
Dus soigneerd ulle allemaal ginder dan zal ik het zelfde doen.
Slaapwel, Johanabai.
Kom ik hier een Duitser tegen Simon genaamd die zijn reis te voet onderneemt!
Gene gewone dus maar wel nen toffe. Ingaande op zijn eerste keus restaurant kom ik niet bedrogen uit. Maag vol en ogen bijna toe, zo zit ik hier nu.
Dus soigneerd ulle allemaal ginder dan zal ik het zelfde doen.
Slaapwel, Johanabai.
vrijdag 7 december 2007
De tijd vliegt.
Hallo Lievelingen de tijd heeft niet stilgestaan en ik ook niet.
Ik ben vanuit Bangalore vertrokken naar Delhi en dat duurt met de trein ongeveer zessendertig uur. Samen met mij in het compartiment zitten twee computernerds ,een gevechtshelikopterpiloot en een gewezen kapitein en staatskampioen boksen van rusland.
Een leuke kliek alweer en het was weer zeer interresant.
Onderweg wat bijgelezen over Delhi en wat rondgevraagd aan de mannen in de trein of ze goeie eettenten wisten zijn.
Aankomen in Delhi is weer een klap in je gezicht. Hier in het Noorden vna India worden de kaarten anders gedeelt en ik was blij dat ik al wat ervaring had opgedaan in andere steden. Hier zijn er veel meer koeien in de straat en de straten zijn een pak smaller.
Het geeft een heel andere indruk en de drukte deed weer zijn ding. Er lopen in Delhi ook veel meer weterlingen rond. Ik doe een praatje met Brandon (US)en we beslissen samen wat rond te lopen. Het rode fort en de Jama Mashid(oudste moskee van India) passeren de revue. Het is er enorm druk maar we maken plezier en al vlug zijn we met zijn drieen. Louiq een Fransman en katamaran kapitein met de nodige dosis humor.
Ik loods ze mee naar Karims en daar is het weer smullen. Nog en biertje op een rooftop om het af te maken en iedereen weer zijn bed in.
De volgende ochtend ben ik vroeg op om in te gaan op de uitnodiging van Louiq om mee te rijden naar Agra. Hij had die wagen al betaald en neemt Steph uit Duitsland mee.
De Taj mag er wezen. Ge weet waarschijnlijk wel hoe dat ding eruit ziet maar niet hoe hij ruikt vanbinnen. Hij ruikt naar zweetvoeten. Iedereen moet zijn schoenen uitdoen daar maar ik had van die dingen ann mijn schoenen die ze in fastfoodketens rond hunne kop moeten trekken. Haarnetten of zoiets! Ge moogt daar ook geen fotos maken van gras volgens een bord juist voorbij de ingang!
Goed L en S rijden terug naar Delhi en ik blijf in Agra town slpane voor honderd roepies. Nog een leuke avond gehad met Andrew een Australier van mijn leeftijd en ik begin te peinzen dat ik een mensen magneet ben. Agra is best wel leuk s avonds en ik vlieg er weer laat in.
De volgende ochtend een treintje vangen naar Jaipur vanuit Agra station. Het is dan zes uur en mijn kleine oogjes zien dat de trein een vertraging heeft van twee uur.
Ik sta er precies niet alleen voor. Jo en Jolie(UK)zitten er even hulpeloos bij en we besluiten ons vol te tanken met chai. De trein vertrekt uiteindelijk tegen kwart voor elf en om vijf uur sta ik in Jaipur. Zoals gewoonlijk willen de rikshaws u naar uw, lees hun, bestemming brengen voor tien roepies. En anders niet of tegen een debiele prijs. De koegehalte ligt weer wat lager maar ge ziet wel overal sporen van deze melkschenkers. Let op uw schoenen of doet uw botten aan.
Het was tijd voor een massage en dat was een goede keuze. Goed ingeolied kruip ik mijn zoveelste beddebakske in.
De toeristische bekijkenswaardig heden zijn tof maar het zijn de mensen en de straten
die het meeste indruk maken. Ik loop daar veloren in een Labirint van een zijde bazaar, ga thee drinken met een stel grappige gidsen die de eerst mijn geld wilden voor een kleine toelichting maar eens we thee begonnen drinken niets meer wilden aannemen want ik was van wandelend geldmachien in een gast verandert.
Ook in Jaipur kan je lekker gaan eten en ik weet waar.
De volgende ochtend doe ik een paar praatjes met andere reizigers en maak vriendjes met Patricio(Guatamala). De bus gaat naar Pushkar. Klein , een pak rustiger dan Jaipur en een koegehalte van twee of drie per inwoner al dan niet met gekleurde hoorns. Er lopen ook hier veel hippies en Babas rond. Veel kleur, mooie gevels en een hoop tempels waaronder de Brahma tempel en van de weinige tempels waar Brahma wordt vereerd. Dit alles ligt rond een vijver met een hele hoop baadplaatsen.
Moe maar blij en berookt na een internationaal kampvuur in een leuk hotelletje gaan de lichten uit.
ps Voor al de mensen die ook is naar hier willen komen rond deze tijd, Sinterklaas komt niet tot in India! Allee namaste en tot binnen enkele dagen.
Groenten en Masala , Johanarambo.
Ik ben vanuit Bangalore vertrokken naar Delhi en dat duurt met de trein ongeveer zessendertig uur. Samen met mij in het compartiment zitten twee computernerds ,een gevechtshelikopterpiloot en een gewezen kapitein en staatskampioen boksen van rusland.
Een leuke kliek alweer en het was weer zeer interresant.
Onderweg wat bijgelezen over Delhi en wat rondgevraagd aan de mannen in de trein of ze goeie eettenten wisten zijn.
Aankomen in Delhi is weer een klap in je gezicht. Hier in het Noorden vna India worden de kaarten anders gedeelt en ik was blij dat ik al wat ervaring had opgedaan in andere steden. Hier zijn er veel meer koeien in de straat en de straten zijn een pak smaller.
Het geeft een heel andere indruk en de drukte deed weer zijn ding. Er lopen in Delhi ook veel meer weterlingen rond. Ik doe een praatje met Brandon (US)en we beslissen samen wat rond te lopen. Het rode fort en de Jama Mashid(oudste moskee van India) passeren de revue. Het is er enorm druk maar we maken plezier en al vlug zijn we met zijn drieen. Louiq een Fransman en katamaran kapitein met de nodige dosis humor.
Ik loods ze mee naar Karims en daar is het weer smullen. Nog en biertje op een rooftop om het af te maken en iedereen weer zijn bed in.
De volgende ochtend ben ik vroeg op om in te gaan op de uitnodiging van Louiq om mee te rijden naar Agra. Hij had die wagen al betaald en neemt Steph uit Duitsland mee.
De Taj mag er wezen. Ge weet waarschijnlijk wel hoe dat ding eruit ziet maar niet hoe hij ruikt vanbinnen. Hij ruikt naar zweetvoeten. Iedereen moet zijn schoenen uitdoen daar maar ik had van die dingen ann mijn schoenen die ze in fastfoodketens rond hunne kop moeten trekken. Haarnetten of zoiets! Ge moogt daar ook geen fotos maken van gras volgens een bord juist voorbij de ingang!
Goed L en S rijden terug naar Delhi en ik blijf in Agra town slpane voor honderd roepies. Nog een leuke avond gehad met Andrew een Australier van mijn leeftijd en ik begin te peinzen dat ik een mensen magneet ben. Agra is best wel leuk s avonds en ik vlieg er weer laat in.
De volgende ochtend een treintje vangen naar Jaipur vanuit Agra station. Het is dan zes uur en mijn kleine oogjes zien dat de trein een vertraging heeft van twee uur.
Ik sta er precies niet alleen voor. Jo en Jolie(UK)zitten er even hulpeloos bij en we besluiten ons vol te tanken met chai. De trein vertrekt uiteindelijk tegen kwart voor elf en om vijf uur sta ik in Jaipur. Zoals gewoonlijk willen de rikshaws u naar uw, lees hun, bestemming brengen voor tien roepies. En anders niet of tegen een debiele prijs. De koegehalte ligt weer wat lager maar ge ziet wel overal sporen van deze melkschenkers. Let op uw schoenen of doet uw botten aan.
Het was tijd voor een massage en dat was een goede keuze. Goed ingeolied kruip ik mijn zoveelste beddebakske in.
De toeristische bekijkenswaardig heden zijn tof maar het zijn de mensen en de straten
die het meeste indruk maken. Ik loop daar veloren in een Labirint van een zijde bazaar, ga thee drinken met een stel grappige gidsen die de eerst mijn geld wilden voor een kleine toelichting maar eens we thee begonnen drinken niets meer wilden aannemen want ik was van wandelend geldmachien in een gast verandert.
Ook in Jaipur kan je lekker gaan eten en ik weet waar.
De volgende ochtend doe ik een paar praatjes met andere reizigers en maak vriendjes met Patricio(Guatamala). De bus gaat naar Pushkar. Klein , een pak rustiger dan Jaipur en een koegehalte van twee of drie per inwoner al dan niet met gekleurde hoorns. Er lopen ook hier veel hippies en Babas rond. Veel kleur, mooie gevels en een hoop tempels waaronder de Brahma tempel en van de weinige tempels waar Brahma wordt vereerd. Dit alles ligt rond een vijver met een hele hoop baadplaatsen.
Moe maar blij en berookt na een internationaal kampvuur in een leuk hotelletje gaan de lichten uit.
ps Voor al de mensen die ook is naar hier willen komen rond deze tijd, Sinterklaas komt niet tot in India! Allee namaste en tot binnen enkele dagen.
Groenten en Masala , Johanarambo.
vrijdag 30 november 2007
Bangalore times
Helaba iedereen,
Er zijn weer vier dagen gepasseerd.
De eerst twee dagen was ik me nog een beetje aan het aanpassen aan de stad.
Met Wouter de fietsende Nederlander nog twee dagen in de Bangalorian youth hostel gebleven en de andere twee samen met een vriendelijke Sikh, Keralaan en een chinees in de dormitory. Geen enkele snurker dus zalig geslapen.
Het eten hier, zoals ik al eerder geschreven heb, is enorm goe hier. Wouter heeft me nog meegenomen naar de beste kip eet tent met daarnaast een goede juice en milkshake bar. Boefers inc. zulle! Heb natuurlijk nog een paar Massala Dosais binnen gestoken!
Ben hier nog naar de botanische tuin gegaan, een rustige oase in hey midden van de stad met een pletora van tropische planten en bomen.
Ben nog hookapipe gaan roken met een bende jonge Indiers en die gasten hebben al den drank en hookas betaald en wilden mijn geld niet accepteren. Weer eens een voorbeeld van de soms enorme gastvrijheid.
Mijn baard en haar hadden ook een dringende onderhoudsbeurt nodig. In mannen kapsalon Model kon ik geholpen worden. Op de altijd aanstaande tv speelde ze weer een Hindifilm van formaat en de rest van het interieur was weer goed gekisched. De goden in hun gouden kaders keken in alle kleuren toe en zagen dat het goed was. De kapper himself wist wat hij deed. De gezichts- en hoofdmassage waren van een sublieme natuur. De man heeft zelfs mijn nekwervels en oren gekraakt! Dit was dan allemaal te krijgen voor de betere tachtig rupees.
Ik moest een nieuw plan maken en duurde even. Het is Delhi geworden en ik neem vandaag de trein naar ginder. Het ticket reserveren had wel wat in er was een beperkt plaatsenaanbod en zo moest ik nog twee extra dagen wachten. Mijn vorige aanschuiftijd record werd verpulverd. Net geen twee uur heb ik gewacht! Een vriendelijke Bangalorian heeft me nog goed geholpen anders zat het er dik in dat er nog een uur zou bijkomen. Het geduld werd weer eens goed getest. Soit het ticket is er en ik ben blij dak eindelijk terug kan beginnen te bewegen.
Na een blitzbezoek aan Delhi gaat het richting Agra (De Taj bezoeken) en een beperkt stukje Rajasthan. Het gaat nog spannend worden en ik heb er zin in.
En jawel ik ga nog nen Banana chocolat shake drinken voor ik hier weg ben.
De groeten van een weer goed volzittende Johan.
Er zijn weer vier dagen gepasseerd.
De eerst twee dagen was ik me nog een beetje aan het aanpassen aan de stad.
Met Wouter de fietsende Nederlander nog twee dagen in de Bangalorian youth hostel gebleven en de andere twee samen met een vriendelijke Sikh, Keralaan en een chinees in de dormitory. Geen enkele snurker dus zalig geslapen.
Het eten hier, zoals ik al eerder geschreven heb, is enorm goe hier. Wouter heeft me nog meegenomen naar de beste kip eet tent met daarnaast een goede juice en milkshake bar. Boefers inc. zulle! Heb natuurlijk nog een paar Massala Dosais binnen gestoken!
Ben hier nog naar de botanische tuin gegaan, een rustige oase in hey midden van de stad met een pletora van tropische planten en bomen.
Ben nog hookapipe gaan roken met een bende jonge Indiers en die gasten hebben al den drank en hookas betaald en wilden mijn geld niet accepteren. Weer eens een voorbeeld van de soms enorme gastvrijheid.
Mijn baard en haar hadden ook een dringende onderhoudsbeurt nodig. In mannen kapsalon Model kon ik geholpen worden. Op de altijd aanstaande tv speelde ze weer een Hindifilm van formaat en de rest van het interieur was weer goed gekisched. De goden in hun gouden kaders keken in alle kleuren toe en zagen dat het goed was. De kapper himself wist wat hij deed. De gezichts- en hoofdmassage waren van een sublieme natuur. De man heeft zelfs mijn nekwervels en oren gekraakt! Dit was dan allemaal te krijgen voor de betere tachtig rupees.
Ik moest een nieuw plan maken en duurde even. Het is Delhi geworden en ik neem vandaag de trein naar ginder. Het ticket reserveren had wel wat in er was een beperkt plaatsenaanbod en zo moest ik nog twee extra dagen wachten. Mijn vorige aanschuiftijd record werd verpulverd. Net geen twee uur heb ik gewacht! Een vriendelijke Bangalorian heeft me nog goed geholpen anders zat het er dik in dat er nog een uur zou bijkomen. Het geduld werd weer eens goed getest. Soit het ticket is er en ik ben blij dak eindelijk terug kan beginnen te bewegen.
Na een blitzbezoek aan Delhi gaat het richting Agra (De Taj bezoeken) en een beperkt stukje Rajasthan. Het gaat nog spannend worden en ik heb er zin in.
En jawel ik ga nog nen Banana chocolat shake drinken voor ik hier weg ben.
De groeten van een weer goed volzittende Johan.
dinsdag 27 november 2007
Vipassana meditatie cursus
Hallo lieve beste vrienden,
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben in een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur een klein dorpje drie uur van Bangalore.
Hier volgt tekst en uitleg.
Op vijtien November tegen vijf uur kom ik aan voor de poort van het Dhamma Paphulla meditatie centrum. Binnen krijg ik een bed toegewezen in de slaapzaal waar nog een hoop Indiers en een Nederlander hun intrek hebben genomen. We praten een beetje en dan is het tijd voor avond eten. Hierna krijgen we de regels te horen en die gaan als volgt. Je mag niet communiceren met de meditators, niet schrijven en lezen, seks hebben met jezelf en anderen,geen drugs gebruiken(tabak,alcohol en andere) en niet moorden.
Na deze uitleg gaan we voor de eerste maal naar de Dhamma hall (meditatie zaal) voor de eerste les.Je kiest een "comfortabele zithouding met rechte rug en sluit je ogen.
De eerste drie dagen moet je Anapana leren en doen. Een klein driehoekig gebied van je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip is het terein van al je aandacht want je zal je ademhaling moeten bestuderen zoals hij zich voordoet in realiteit(het Nu). Niet zoals je wilt dat hij is dus geen controle uitoefenen opje ademhaling.
Die eerste drie dagen hebben als nut dat je je geest gaat aanslijpen zodat hij scherp en gevoeliger wordt. Klinkt simpel maar is het niet. Je geest genereerd constant beelden en herinneringen en fluisterd je vanalles toe.Er komt echt vanallles naar boven drijven. Dit dient gewoonweg genegeerd te worden door te focussen op je ademhaling. Je geest dwaalt af en je stelt dit objectief vast en komt terug bij je ademhaling. Ik merk voor de eerste maal hoe een wild dier je geest eigenlijk is en we moeten hem rustig en stil maken dus temmen eigenlijk. Je meot baas worden over je geest en niet andersom anders kan je niets veranderen in jezelf.
De vierde dag begint het echte werk. De eerste Vipassana meditatie gaat van start.
Je mag je positie niet veranderen en de ogen moeten dicht blijven voor een uur.
Je mag je verzekeren dat pijn langs alle kanten komt aandraven en begint te pulseren in heel je lichaam. Een uur kan heel lang duren. (Ik dacht dat mijn been ging uitenspatten en mijn botten gingen breken). De verlossende bel signaal kwam uiteindelijk en ik voelde me enorm blij. Ik was er door geraakt. Buiten regende ondertussen en terwijl ik in de pauze de regen voelde vallen op mijn huid had ik niet gezien dat ik in een voorbij marcherend stoet nieren was gaan staan! Die mieren deden wat mieren altijd doen en ik kon er alleen maar om lachen.
Terwijl je stil zit moet je je aandacht verplaatsen van je neus naar de top van je hoofd en zo verder naar nek, borst, buik, geslacht, schouder rechter arm naar de toppen van je vingers, hetzelde voor de linker arm, je bovenrug, onderrug, bekken,
rechter bovenbeen naar de toppen van je tenen, hetzelfde voor je linker been en dan terug naar boven. Elk sensatie op elk onderdeel moet je objectief observeren. Geen afkeer of hunkering generen gewoonweg objectief en geduldig blijven met doorzetting. Op die manier ga je de vaste reactie patronen van je geest afbreken en verlos je jezelf stap voor stap van brokken miserie die in je opgestapelt liggen. Bekijk het als een groot kampvuur dat je gemaakt hebt en inplaats van meer hout op het vuur te smijten stop je met voeren. Het vuur gaat minderen en uiteindelijk doven maar dat duurt natuurlijk nog wel even. Daarom is het belangrijk dat je blijft mediteren en niet reageren op de sensaties. Pijn en kriebeling zijn alle twee sensaties en die hebben een ding gemeen, ze zijn impermanent,ze komen en gaan.
Het intellectuele goed krijgt een echte ervaring die er hand in hand meegaat. Dat maakt dat je ervaard wat je weet en dit is zeer belangrijk. Je gewaarwording wordt groter! Je moet er wel voor weken natuurlijk. Van vier uur dertig tot s avonds om negen uur ben je bezig. Hier en daar pauzes van een uur of langer maar meestal maar vijf a tien minuten.
We krijgen er goed gevarieerd vegetarisch eten dat wel smaakt. Iedere ochtend en avond krijgen we ook en warme drank Ragi malt genaamd. Dat is een brouwsel waar we tweeentwintig ingredienten inzitten waaronder gember , noten, mais, cardamon, zwarte peper, gedroogde dadels en andere. Voedzaam powerdrankje en lekker!
Het is in zo n meditatiezaal niet altijd even stil. Daar wordt wat afgescheten, geboerd, en gescheten man. Je zit daar ook geen drie meter uiteen ofzo en bewegen is out of the question. Laten passeren dus dit vergroot je tollerantievermogen. Het is ook niet de bedoeling dat je in de praktijk een plant moet worden die zich of anderen gewillig laat omkappen. Het gaat er om niet te reageren op een situatie maar actie te ondernemen in een situatie.
Geen reactie maar actie. Geen haat maar liefde. Geen stilstand maar dynamiek.
Leef ook niet in het verleden daar kan je niets meer aan verranderen. De toekomst is er nog niet dus leef in het heden(nu). Het heden is the place to be en die waarnemen zoals ze zich voordoet aan je lichaam, niet zoals je zou willen dat ze zich voordoet, is de eerste stap.
De tiende dag wordt de stilte doorbroken als schokabsorbeerder voor de buitenwereld en je moet het meemaken om het te geloven. Iedereen is goedgezind en er hangt een positief geladen sfeer. Kortom de eerste stap van een lange goede weg is gezet en dat opzich is al een heel goed begin.
Ben ik verandert? Ja maar je verandert heel de tijd en er is nog veel werk aan de winkel. Maar nu is er een techniek waar ik mijn reactiepatronen mee kan veranderen. Er is geen mirakel gebeurt maar het is zeker een openbaring van formaat. Er is nog veel dat ik niet heb toegelicht maar er zijn boeken over geschreven. Zij die interesse hebben ontwikkeld kunnen "The art of living" vertaling van William Hart lezen, een goede introductie.
Ik kan het ieder van jullie aanraden, het geeft een positieve praktische meerwaarde aan je leven en er is trouwens een centrum in Belgie dus ge moet ni helemaal naar India komen zoals ik!;-) Mag iedereen gelukkig worden en verlossig vinden van zijn miserie!(En daar is genen Ohm of god meegemoeid).
vriendelijke groeten uit Bangalore ,Johan
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben in een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur een klein dorpje drie uur van Bangalore.
Hier volgt tekst en uitleg.
Op vijtien November tegen vijf uur kom ik aan voor de poort van het Dhamma Paphulla meditatie centrum. Binnen krijg ik een bed toegewezen in de slaapzaal waar nog een hoop Indiers en een Nederlander hun intrek hebben genomen. We praten een beetje en dan is het tijd voor avond eten. Hierna krijgen we de regels te horen en die gaan als volgt. Je mag niet communiceren met de meditators, niet schrijven en lezen, seks hebben met jezelf en anderen,geen drugs gebruiken(tabak,alcohol en andere) en niet moorden.
Na deze uitleg gaan we voor de eerste maal naar de Dhamma hall (meditatie zaal) voor de eerste les.Je kiest een "comfortabele zithouding met rechte rug en sluit je ogen.
De eerste drie dagen moet je Anapana leren en doen. Een klein driehoekig gebied van je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip is het terein van al je aandacht want je zal je ademhaling moeten bestuderen zoals hij zich voordoet in realiteit(het Nu). Niet zoals je wilt dat hij is dus geen controle uitoefenen opje ademhaling.
Die eerste drie dagen hebben als nut dat je je geest gaat aanslijpen zodat hij scherp en gevoeliger wordt. Klinkt simpel maar is het niet. Je geest genereerd constant beelden en herinneringen en fluisterd je vanalles toe.Er komt echt vanallles naar boven drijven. Dit dient gewoonweg genegeerd te worden door te focussen op je ademhaling. Je geest dwaalt af en je stelt dit objectief vast en komt terug bij je ademhaling. Ik merk voor de eerste maal hoe een wild dier je geest eigenlijk is en we moeten hem rustig en stil maken dus temmen eigenlijk. Je meot baas worden over je geest en niet andersom anders kan je niets veranderen in jezelf.
De vierde dag begint het echte werk. De eerste Vipassana meditatie gaat van start.
Je mag je positie niet veranderen en de ogen moeten dicht blijven voor een uur.
Je mag je verzekeren dat pijn langs alle kanten komt aandraven en begint te pulseren in heel je lichaam. Een uur kan heel lang duren. (Ik dacht dat mijn been ging uitenspatten en mijn botten gingen breken). De verlossende bel signaal kwam uiteindelijk en ik voelde me enorm blij. Ik was er door geraakt. Buiten regende ondertussen en terwijl ik in de pauze de regen voelde vallen op mijn huid had ik niet gezien dat ik in een voorbij marcherend stoet nieren was gaan staan! Die mieren deden wat mieren altijd doen en ik kon er alleen maar om lachen.
Terwijl je stil zit moet je je aandacht verplaatsen van je neus naar de top van je hoofd en zo verder naar nek, borst, buik, geslacht, schouder rechter arm naar de toppen van je vingers, hetzelde voor de linker arm, je bovenrug, onderrug, bekken,
rechter bovenbeen naar de toppen van je tenen, hetzelfde voor je linker been en dan terug naar boven. Elk sensatie op elk onderdeel moet je objectief observeren. Geen afkeer of hunkering generen gewoonweg objectief en geduldig blijven met doorzetting. Op die manier ga je de vaste reactie patronen van je geest afbreken en verlos je jezelf stap voor stap van brokken miserie die in je opgestapelt liggen. Bekijk het als een groot kampvuur dat je gemaakt hebt en inplaats van meer hout op het vuur te smijten stop je met voeren. Het vuur gaat minderen en uiteindelijk doven maar dat duurt natuurlijk nog wel even. Daarom is het belangrijk dat je blijft mediteren en niet reageren op de sensaties. Pijn en kriebeling zijn alle twee sensaties en die hebben een ding gemeen, ze zijn impermanent,ze komen en gaan.
Het intellectuele goed krijgt een echte ervaring die er hand in hand meegaat. Dat maakt dat je ervaard wat je weet en dit is zeer belangrijk. Je gewaarwording wordt groter! Je moet er wel voor weken natuurlijk. Van vier uur dertig tot s avonds om negen uur ben je bezig. Hier en daar pauzes van een uur of langer maar meestal maar vijf a tien minuten.
We krijgen er goed gevarieerd vegetarisch eten dat wel smaakt. Iedere ochtend en avond krijgen we ook en warme drank Ragi malt genaamd. Dat is een brouwsel waar we tweeentwintig ingredienten inzitten waaronder gember , noten, mais, cardamon, zwarte peper, gedroogde dadels en andere. Voedzaam powerdrankje en lekker!
Het is in zo n meditatiezaal niet altijd even stil. Daar wordt wat afgescheten, geboerd, en gescheten man. Je zit daar ook geen drie meter uiteen ofzo en bewegen is out of the question. Laten passeren dus dit vergroot je tollerantievermogen. Het is ook niet de bedoeling dat je in de praktijk een plant moet worden die zich of anderen gewillig laat omkappen. Het gaat er om niet te reageren op een situatie maar actie te ondernemen in een situatie.
Geen reactie maar actie. Geen haat maar liefde. Geen stilstand maar dynamiek.
Leef ook niet in het verleden daar kan je niets meer aan verranderen. De toekomst is er nog niet dus leef in het heden(nu). Het heden is the place to be en die waarnemen zoals ze zich voordoet aan je lichaam, niet zoals je zou willen dat ze zich voordoet, is de eerste stap.
De tiende dag wordt de stilte doorbroken als schokabsorbeerder voor de buitenwereld en je moet het meemaken om het te geloven. Iedereen is goedgezind en er hangt een positief geladen sfeer. Kortom de eerste stap van een lange goede weg is gezet en dat opzich is al een heel goed begin.
Ben ik verandert? Ja maar je verandert heel de tijd en er is nog veel werk aan de winkel. Maar nu is er een techniek waar ik mijn reactiepatronen mee kan veranderen. Er is geen mirakel gebeurt maar het is zeker een openbaring van formaat. Er is nog veel dat ik niet heb toegelicht maar er zijn boeken over geschreven. Zij die interesse hebben ontwikkeld kunnen "The art of living" vertaling van William Hart lezen, een goede introductie.
Ik kan het ieder van jullie aanraden, het geeft een positieve praktische meerwaarde aan je leven en er is trouwens een centrum in Belgie dus ge moet ni helemaal naar India komen zoals ik!;-) Mag iedereen gelukkig worden en verlossig vinden van zijn miserie!(En daar is genen Ohm of god meegemoeid).
vriendelijke groeten uit Bangalore ,Johan
Vipassana meditatie cursus
He daar lieve beste mensen,
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben ik een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur, een klein dorpje in de buurt van Bangalore.
Hier volgt een verslag van nijn tien dagen durende cursus.
Dag 1 15Nov
Bij aankomst krijg je een bed toegewezen in de slaapzaal en mag je nog een beetje praten met de andere deelnemers. Je schrijft je in en geeft al je boeken, schrijfgerief en waardevolle spullen af voor bewaring. Allemaal Indiers en een Nederlander van 24 jaar.
Na het avondmaal tegen 19 uur komen we bijeen in de etzaal waar ons de regels van de cursus worden uitgelegd. Hier na gaan we voor de eerste maal naar de meditatiezaal of Dhamma hall. De noble silence of nobele stilte gaat van start. Dit betekent dat de Meditators niet meer mogen spreken tegen elkaar maar ook geen contact mogen zoeken of gebaren maken of eender wat je onder communiceren kan verstaan. Heb je een vraag over de techniek dan kan je terecht bij de leraar, voor ander noodzaklijkheden kan je terecht bij de helper.
De leerkracht geeft uitleg en de cursus begint. Je mag niet spreken,schrijven, moorden,liegen,seks hebben met anderen en jezelf!
De eertse drie dagen moet je je eigen ademhaling bestuderen. Je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip moeten al je aandacht krijgen. Dit gebied is belangrijk wegens zijn afmeting. Het doel is om de geest scherper te maken zodat je bij de volgende stap gevoelig genoeg kan onderzoeken. Deze eerste stap noemt men Anapana.
Je geest genereerd enorm veel beeldmateriaal en andere herinneringen en deze zijn zo talrijk en confronterend dat ik er nog een paar dagen zou over doen moest ik die beginnnen neerschrijven. De geest is een wild beest en die ga je moeten beginnen temmen. Veel geduld en doorzetting en objectief observeren zijn enorm belangrijk voor het welslagen daarvan.
In die eerste drie dagen mag je je positie aanpassen als je teveel pijn krijgt in benen en rug. De ogen mogen ook even open maar liefst altijd dicht blijven.
De vierde dag is het tijd voor het echte werk de eerste Vipassana meditatie gaat van start. Er mag niet meer van positie verandert worden en de ogen moeten dichtblijven gedurende 1 uur. Ik dacht dat mijn been ging ontploffen en iedereen onder het bloed ging hangen. De pijn die komt aandraven is enorm. Langs de benen en rug pulseren er pijnscheuten en het was niet makkelijk0+
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben ik een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur, een klein dorpje in de buurt van Bangalore.
Hier volgt een verslag van nijn tien dagen durende cursus.
Dag 1 15Nov
Bij aankomst krijg je een bed toegewezen in de slaapzaal en mag je nog een beetje praten met de andere deelnemers. Je schrijft je in en geeft al je boeken, schrijfgerief en waardevolle spullen af voor bewaring. Allemaal Indiers en een Nederlander van 24 jaar.
Na het avondmaal tegen 19 uur komen we bijeen in de etzaal waar ons de regels van de cursus worden uitgelegd. Hier na gaan we voor de eerste maal naar de meditatiezaal of Dhamma hall. De noble silence of nobele stilte gaat van start. Dit betekent dat de Meditators niet meer mogen spreken tegen elkaar maar ook geen contact mogen zoeken of gebaren maken of eender wat je onder communiceren kan verstaan. Heb je een vraag over de techniek dan kan je terecht bij de leraar, voor ander noodzaklijkheden kan je terecht bij de helper.
De leerkracht geeft uitleg en de cursus begint. Je mag niet spreken,schrijven, moorden,liegen,seks hebben met anderen en jezelf!
De eertse drie dagen moet je je eigen ademhaling bestuderen. Je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip moeten al je aandacht krijgen. Dit gebied is belangrijk wegens zijn afmeting. Het doel is om de geest scherper te maken zodat je bij de volgende stap gevoelig genoeg kan onderzoeken. Deze eerste stap noemt men Anapana.
Je geest genereerd enorm veel beeldmateriaal en andere herinneringen en deze zijn zo talrijk en confronterend dat ik er nog een paar dagen zou over doen moest ik die beginnnen neerschrijven. De geest is een wild beest en die ga je moeten beginnen temmen. Veel geduld en doorzetting en objectief observeren zijn enorm belangrijk voor het welslagen daarvan.
In die eerste drie dagen mag je je positie aanpassen als je teveel pijn krijgt in benen en rug. De ogen mogen ook even open maar liefst altijd dicht blijven.
De vierde dag is het tijd voor het echte werk de eerste Vipassana meditatie gaat van start. Er mag niet meer van positie verandert worden en de ogen moeten dichtblijven gedurende 1 uur. Ik dacht dat mijn been ging ontploffen en iedereen onder het bloed ging hangen. De pijn die komt aandraven is enorm. Langs de benen en rug pulseren er pijnscheuten en het was niet makkelijk0+
woensdag 14 november 2007
Laatste dag voor de grote sprong. Vipassana
Helaba beste mensjes hier gaan we weer
14 Nov
Laatste dag in Munnar.
Die dag nog naar topstation in den Mahindra samen met de kliek van gisteren en je raad het nooit, iemand van Belgie! Dourin (al dan niet verkeerd gespeld) van Gent.
Vree wijs is da. Den top van die berg is vrij tot zwaar bewolkt maar het blijft knap. Op de terugweg worden we in touristenvallen gereden maar die kunnen de sfeer niet deren.
Ik neem samen met Jean Luc en zijn vrouw de bus terug naar Cochin want ik neem de nachttrein naar Bangalore. In Bangalore ga ik een Vipassana cursus volgen die tien dagen gaat duren. Ik zal in die tien dagen niets kunnen posten of zo mits er regels aan verbonden zijn aan zo een meditatie. Als ge meer wilt weten dan moet ge maar is googlen op Vipassana en dan zult ge wel genoeg uitleg vinden.De keet noemt Dhamma Paphulla en ik zal jullie binnen tien dagen terugschrijven.
Tot binnenkort en soigneerdulle.
Groenten en fruit uit de zee ,Johan
14 Nov
Laatste dag in Munnar.
Die dag nog naar topstation in den Mahindra samen met de kliek van gisteren en je raad het nooit, iemand van Belgie! Dourin (al dan niet verkeerd gespeld) van Gent.
Vree wijs is da. Den top van die berg is vrij tot zwaar bewolkt maar het blijft knap. Op de terugweg worden we in touristenvallen gereden maar die kunnen de sfeer niet deren.
Ik neem samen met Jean Luc en zijn vrouw de bus terug naar Cochin want ik neem de nachttrein naar Bangalore. In Bangalore ga ik een Vipassana cursus volgen die tien dagen gaat duren. Ik zal in die tien dagen niets kunnen posten of zo mits er regels aan verbonden zijn aan zo een meditatie. Als ge meer wilt weten dan moet ge maar is googlen op Vipassana en dan zult ge wel genoeg uitleg vinden.De keet noemt Dhamma Paphulla en ik zal jullie binnen tien dagen terugschrijven.
Tot binnenkort en soigneerdulle.
Groenten en fruit uit de zee ,Johan
dinsdag 13 november 2007
Daar waar de thee groeit.
11 Nov Cochin
Nog steeds in Cohin wegens te laat daar voor de bus naar Munnar.
Mathew en ik wandelen wat rond en komen die avond terug langs de Basilica. Er is veel volk en het lijkt alsof de mis aan de gang is. En jawel ze gaan er tegen aan met deuntjes en achtergrondmuziek waar een casino in Las Vegas nog iets kan van leren!
De belichting kon niet kleurrijker en ik wou dat ik mijn kodak bij had. Daar wordt een mens vrolijk van. Nog een stop aan de theepot bier drinkers en dan richting dromeland.
12 Nov Cochin-Mannur
Mathew duwt zijnen boot af en we zijn weer alleen in India.
Op de ferry naar Ernakulem ontmoet ik Grant (Zuid Afrika). Een jonge kerel die net zes weken op weg is in zijn drie jaar durende reis! Dat maakt mijn uitstapje vrij bescheiden maar niet minder de moeite waard.
De busrit is de max. Het uitzicht laat je niet onaangedaan. Eens aangekomen is het alweer donker. Ik drop mijn spullen in een hotelletje aan de rand van Munnar en ga op zoek naar eten. Goed dat ik mijn ultra cool Chinees zaklampje bij heb want licht is schaars op straat. De plassen, kuilen ontwijkend en met een aandachtig oog op de toetende metalen monsters kom ik aan in een Chinees Indisch restaurant. De kok staat vreemd genoeg buiten onder een afdak te koken en is druk in de weer maar vindt toch nog tijd om vriendelijk te lachen. Het zit er vol met nonnen en paters en dikke Indiers die hun best doen ieder gaatje te vullen.
Ik bestel maar twee dingen na enige aandringerij van de ober om meer te bestellen.
Na een kleine drie kwartier kan ik beginnen aan mijnen boef. Vol en daan keer ik op mijn schreden terug om de dag erna eens flink te gaan stappen.
13 Nov
Die ochtend toch terug naar dezelfde keet voor een van mijn favorieten in het Indisch ontbijt. De Masala dosai. Die was er niet maar de Poori Masala doet goed dienst als tweede optie.
Goed gemutst met twee liter water nog een paar bananen en wat koejes in de zak begin ik eraan. De kaart stelt niet veel voor maar ik heb er een goed oog op. Na een kleine babbel met een Munaariaan kom ik een fransman , Spaanse en twee Israeliers tegen waar ik de wandeling mee verder zet. De wereld is klein zo blijkt want de Israelier, Zorah genaamd, kende Elad ook. Hij was de beste vriend van zijn beste vriend en zo werd hij toch weer herdacht.
De thee plantages zijn een haven van rust een enorme schoonheid. De kronkellende paadjes en de serene bergen maken het toch wel moeilijk niet lyrish te worden. Aan de Attukkadu waterval pauzeren we voor een ommeletje en zwarte thee onder het gedonder van veel veel water per minuut. De wolken die er inmiddels in geslaagd zijn de bergen te onttrekken van ons zicht en zien er onheilspellend uit. We houden een Mahindra jeep tegen en maken dat we weg zijn.
Terug in Munnar is het weer al licht en zonneschijn!
Tot schrijfs en de vreemdelijke groenten Johanuman!
Nog steeds in Cohin wegens te laat daar voor de bus naar Munnar.
Mathew en ik wandelen wat rond en komen die avond terug langs de Basilica. Er is veel volk en het lijkt alsof de mis aan de gang is. En jawel ze gaan er tegen aan met deuntjes en achtergrondmuziek waar een casino in Las Vegas nog iets kan van leren!
De belichting kon niet kleurrijker en ik wou dat ik mijn kodak bij had. Daar wordt een mens vrolijk van. Nog een stop aan de theepot bier drinkers en dan richting dromeland.
12 Nov Cochin-Mannur
Mathew duwt zijnen boot af en we zijn weer alleen in India.
Op de ferry naar Ernakulem ontmoet ik Grant (Zuid Afrika). Een jonge kerel die net zes weken op weg is in zijn drie jaar durende reis! Dat maakt mijn uitstapje vrij bescheiden maar niet minder de moeite waard.
De busrit is de max. Het uitzicht laat je niet onaangedaan. Eens aangekomen is het alweer donker. Ik drop mijn spullen in een hotelletje aan de rand van Munnar en ga op zoek naar eten. Goed dat ik mijn ultra cool Chinees zaklampje bij heb want licht is schaars op straat. De plassen, kuilen ontwijkend en met een aandachtig oog op de toetende metalen monsters kom ik aan in een Chinees Indisch restaurant. De kok staat vreemd genoeg buiten onder een afdak te koken en is druk in de weer maar vindt toch nog tijd om vriendelijk te lachen. Het zit er vol met nonnen en paters en dikke Indiers die hun best doen ieder gaatje te vullen.
Ik bestel maar twee dingen na enige aandringerij van de ober om meer te bestellen.
Na een kleine drie kwartier kan ik beginnen aan mijnen boef. Vol en daan keer ik op mijn schreden terug om de dag erna eens flink te gaan stappen.
13 Nov
Die ochtend toch terug naar dezelfde keet voor een van mijn favorieten in het Indisch ontbijt. De Masala dosai. Die was er niet maar de Poori Masala doet goed dienst als tweede optie.
Goed gemutst met twee liter water nog een paar bananen en wat koejes in de zak begin ik eraan. De kaart stelt niet veel voor maar ik heb er een goed oog op. Na een kleine babbel met een Munaariaan kom ik een fransman , Spaanse en twee Israeliers tegen waar ik de wandeling mee verder zet. De wereld is klein zo blijkt want de Israelier, Zorah genaamd, kende Elad ook. Hij was de beste vriend van zijn beste vriend en zo werd hij toch weer herdacht.
De thee plantages zijn een haven van rust een enorme schoonheid. De kronkellende paadjes en de serene bergen maken het toch wel moeilijk niet lyrish te worden. Aan de Attukkadu waterval pauzeren we voor een ommeletje en zwarte thee onder het gedonder van veel veel water per minuut. De wolken die er inmiddels in geslaagd zijn de bergen te onttrekken van ons zicht en zien er onheilspellend uit. We houden een Mahindra jeep tegen en maken dat we weg zijn.
Terug in Munnar is het weer al licht en zonneschijn!
Tot schrijfs en de vreemdelijke groenten Johanuman!
zaterdag 10 november 2007
Beaching in Varkala
8 NOV Varkala
De maag is weer wat beter en ik bedien me van een tomaten cocos soepje(hmmmm)in een kleine mar kleurijke keet met uitzicht op de zee. Vandaag niets anders te doen dan lekker chillen.
De stranden zijn hier klein en omringd door rotshellingen. De golven zijn hier echt wel ok en sommigen slagen een moeiteloos in om mij weg te slagen. Het water is warm en zacht alleen zitten er kleine transparante kwalletjes in het water! Ze doen niks maar er was even paniek. Die avond met zijn vieren naar een restaurantje waar de tonijn er echt wel heel goed uitziet.
Er nadert een onweer en de regen blijft niet lang uit. Echt wel weer een pareltje van een onweer! Moe en voldaan met het getik van de regen de beddebak in.
9 NOV Varkala
Nog meer geniks en rondloperij. Vandaag is het heet maar echt wel bakken, wat een contrast met gisteren! Ik verhuis met Mathew naar een ander gebouw waar de kamers groter en goedkoper zijn.
Op zoek naar een leuke plek om te eten die avond begeef ik me door donkere smalle steegjes met honden en van alles en nog wat om uit te komen op en straat die beter onder de noemer rivier zou moeten staan. Het blijkt zo dat de beste vis in The Funky Art Caffee te vinden is en mits we er al een paar keer geweest zijn maken ze een prijsje voor ons zelfs voor de coktails waar ik er maar een van hoef maar dat is meer dan genoeg. Toch maar even het glas geheven op den net geboeren Emil. De rset vliegt er goed in en het wordt weer een fijne avond.
Terug in het hotel met Mathew op het dak van het hotel naar al het nachtlawaai van de kikkers en diversen staan luisteren. De sterrenhemel is geweldig, was lang geleden dat ik ze mog is zo helder heb kunnen zien.
10 NOV Varkala
Aleisha moet vertrekken that makes three to go! Na mega ontbijt weer naar het strand waar we een lekker schaduwrijk plaatsje opeisen onder een boot en de gewillige overgave aan de golven blijft niet lang uit. Ully moet er ook vandoor terug naar Bangalore voor haar werk. De vrouwtjes zijn weg en dat laat de mannetjes alleen achter. Morgen terug naar Cochin om vandaar verder naar Munnar te gaan. De bergen in.
De maag is weer wat beter en ik bedien me van een tomaten cocos soepje(hmmmm)in een kleine mar kleurijke keet met uitzicht op de zee. Vandaag niets anders te doen dan lekker chillen.
De stranden zijn hier klein en omringd door rotshellingen. De golven zijn hier echt wel ok en sommigen slagen een moeiteloos in om mij weg te slagen. Het water is warm en zacht alleen zitten er kleine transparante kwalletjes in het water! Ze doen niks maar er was even paniek. Die avond met zijn vieren naar een restaurantje waar de tonijn er echt wel heel goed uitziet.
Er nadert een onweer en de regen blijft niet lang uit. Echt wel weer een pareltje van een onweer! Moe en voldaan met het getik van de regen de beddebak in.
9 NOV Varkala
Nog meer geniks en rondloperij. Vandaag is het heet maar echt wel bakken, wat een contrast met gisteren! Ik verhuis met Mathew naar een ander gebouw waar de kamers groter en goedkoper zijn.
Op zoek naar een leuke plek om te eten die avond begeef ik me door donkere smalle steegjes met honden en van alles en nog wat om uit te komen op en straat die beter onder de noemer rivier zou moeten staan. Het blijkt zo dat de beste vis in The Funky Art Caffee te vinden is en mits we er al een paar keer geweest zijn maken ze een prijsje voor ons zelfs voor de coktails waar ik er maar een van hoef maar dat is meer dan genoeg. Toch maar even het glas geheven op den net geboeren Emil. De rset vliegt er goed in en het wordt weer een fijne avond.
Terug in het hotel met Mathew op het dak van het hotel naar al het nachtlawaai van de kikkers en diversen staan luisteren. De sterrenhemel is geweldig, was lang geleden dat ik ze mog is zo helder heb kunnen zien.
10 NOV Varkala
Aleisha moet vertrekken that makes three to go! Na mega ontbijt weer naar het strand waar we een lekker schaduwrijk plaatsje opeisen onder een boot en de gewillige overgave aan de golven blijft niet lang uit. Ully moet er ook vandoor terug naar Bangalore voor haar werk. De vrouwtjes zijn weg en dat laat de mannetjes alleen achter. Morgen terug naar Cochin om vandaar verder naar Munnar te gaan. De bergen in.
woensdag 7 november 2007
Cochin , Allepey en Varkala
He daar lezers hier gaat ie.
02 Nov Cochin
Die ochtend met de Amerikaan naar de Basilica geweest. Wat een mega bizar kerkje. Heel simpele kleurrijke glasramen, een wel heel bloederige Christus aan het kruis, overal fans om den boel koel te houden en lekker gekishte ornamenten en altaar.
Om de hoek staan er een geit, kat en een kraai in een berg afval te neuzen naar iets eetbaars. In India kunt ge op iedere hoek een foto maken! De Amerikaan vertrekt en ik loop een beetje door de straten in Cochin.
03 Nov Cochin
Die middag brunch in Kashi s art cafee. Veel licht en de zachte kleuren op de muur plus nog een beetje jazz op de achtergrond maken dat ik mij een beetje thuis voel. Het ontbijt is lekker en er zitten veel westerlingen.
Ik besluit maar is wat contacten te leggen en en halfuur later zijn we met zen gevieren bereid om samen een Backwater trip op een boothuis te gaan doen. Ooly (Duitse die werkt in Bangalore), Aleisha (Australische die op wereldreis is) en Mathew (Engelsman uit Cambridge die net als ik zijn job heeft opgegeven om er even op uit te trekken. Samen gaan we nog naar de Synagoge maar die blijkt toe te zijn. Cochin is de stad waar Vasco Da Gamma heeft gewoond en overleden is. In the Saint Francis Church ligt zijn grafsteen nog mar zijn lichaam ligt reeds in Portugal ondertussen. In het centrum staan mastodonten van bomen die ik de nacht ervoor per ongeluk als bergkammen in de verte zag toen ik op een rooftop restaurant zat te eten.
Ik weet de naam niet maar de kruin van zo n reus kan wel een diameter hebben van tachtig meter of meer denk ik. De mensen hier zeggen dat ze al zeker vierhonderd jaar oud zijn. Er groeien ook een soort varens op de dikke takken die er een sprookjes achtige indruk aan ontlenen.
Weer eens lekkere vis gegeten en daarna een Kattekhalie optreden gaan bijwonen.
Echt wel langdradig die handel maar wel grappig om te zien. De tekst die je er in je eigen taal kan krijgen varieeren onderling ook wel sterk! De spellings fouten op menu s en diverse in het engels en zo zijn echt wel goed. Een voorbeeld ,vandaag kon ik als ontbijt een Spenis Omlet krijgen in een restaurantje!
Er is nog een druk bezocht terras open na het optereden waar iedereen thee zit te drinken. Daar krijg je zin van en we bestellen ook thee enkel om er op gewezen te worden door de ober dat het eigenlijk bier is dat ze serveren! Ze hebben geen vergunning om bier te serveren en daarom moet het in theepotten. Ober, nog een potje thee graag!
04 Nov Cochin-Allepey
De tweede poging om in de synagoge te komen mislukt wegens toe tijdens de middag!
We besluiten dan maar om vis te gaan kopen aan de Chinese visnetten om er daarna een restaurant mee binnen te lopen. De kok zegt geen probleem en onze Redsnapper, Reuzen Gambas en Pomfrets eindigen een half uur later op onze borden.
We verlaten Cochin per Rikshaw om de bus naar Allepey te nemen.
Allepey is een soort kruizing tussen Brugge en Venetie maar dan op zijn Indisch. Veel palmbomen, kleuren, lawaaierig en zeer vochtig.Veel nauwe riviertjes ontmoeten elkaar in vele kruisingen met her en der een brug erover. De reis heeft ons wat vermoeid en we laten de zoektocht naar een huisboot voor de volgende dag.
05 Nov Allepey
De kerel die ons de boten wil laten zien kiest een Rikshaw met de zwaarste chaffeur die ik gezien heb. Met zes er in en een slakkegang komen we aan bij de boten. Ik dacht echt dat het beestje het ging begeven. De boot ziet er netjes uit en beslissen hem te nemen na nog wat heel goed ge-afding van Aleisha die er wel heel goe in is. De bemaaning bestaat uit een kok(zeer belangrijk),stuurman en de motorman. Alledrie van Allepey en zeer vriendelijk.
Eens op de boot en uit het centrum neemt paradijs het over. Mathew de heimelijke vogelkenner geeft namen aan de vogels die er uitbundig aanwezig zijn. We leren weer is wat bij. Ik vraag of we toddy kunnen kopen (een natuurlijk gefermenteerd cocospalmsap van zes graden) en we stoppen bij een kroeg zo groot als ons tuinhuis voor twee liter van het spul. Het smaakt een beetje naar cider maar dan met een vage cocos smaak. Rond zeven uur beginnen we te drimken en de crew krijgt ook wat Toddy en ne sterke. Iedereen tevreden. In de verte is er een enorm bliksemspectakel van een storm te zien. Geeft het allemaal een nog vreemder sfeertje. De vuurvliegen zijn ook allemaal van de partij en de muggen ook.
06 Nov Allepey-Varkala
Die ochtend in een huisbotenstoet terug naar de thuishaven om daar een kano met stuurman te huren. Deze keer gaan we in de kleinste waterwegen waar het enorm rustig is. Er is regen op komst en de bui slaagt ons niet over. Het water en de regen zijn warm en geven de rustige sfeer weer wzt meer leven. We komen rustig peddelend door de regen kleine slangen tegen en nog veel vogels. Dit is wel een hel andere ervaring en ik raad het iedereen aan van er ook is met de kano op uit te trekken.
De lunch krijgen we op bananenbladeren geserveerd in een klein donker restaurantje naast het water. Simpel maar goed eten. Drie uur later staan we weer aan wal met een chai in de handen en de regen heeft er nog steeds niet genoeg van.
Dan maar weer verder met de trein naar Varkala waar we gewoon langs rijden!
Vanuit Trivandrum een bus terug naar boven naar Varkala. We hebben een goeie rustige chaffeur en moeten mar en keer echt schrik hebben voor een accident. In Varkala nog een Ambassador taxi naar het hotel Ruby blue. Nog een snelle hap aan de rotskust en dan naar bed.
07 Nov Varkala
Met een pijne maag opgestaan vandaag en de diaree blijft niet uit. Het wordt een rustig dagje met veel gedut in de bamboehut die ik deel met Mathew. Ook hij is niet goed vandaag and that makes two of us. Nu ik dit hier zit te typen voel ik mij al wat beter. Ik zal wat op mijn plooi moeten komen hier. Enkel mijnheer banaan en mevrouw zoutwater krijgen toegang tot mijn verteringssysteem.
Vreemdelijke groeten, uw reizende vriend Johan.
02 Nov Cochin
Die ochtend met de Amerikaan naar de Basilica geweest. Wat een mega bizar kerkje. Heel simpele kleurrijke glasramen, een wel heel bloederige Christus aan het kruis, overal fans om den boel koel te houden en lekker gekishte ornamenten en altaar.
Om de hoek staan er een geit, kat en een kraai in een berg afval te neuzen naar iets eetbaars. In India kunt ge op iedere hoek een foto maken! De Amerikaan vertrekt en ik loop een beetje door de straten in Cochin.
03 Nov Cochin
Die middag brunch in Kashi s art cafee. Veel licht en de zachte kleuren op de muur plus nog een beetje jazz op de achtergrond maken dat ik mij een beetje thuis voel. Het ontbijt is lekker en er zitten veel westerlingen.
Ik besluit maar is wat contacten te leggen en en halfuur later zijn we met zen gevieren bereid om samen een Backwater trip op een boothuis te gaan doen. Ooly (Duitse die werkt in Bangalore), Aleisha (Australische die op wereldreis is) en Mathew (Engelsman uit Cambridge die net als ik zijn job heeft opgegeven om er even op uit te trekken. Samen gaan we nog naar de Synagoge maar die blijkt toe te zijn. Cochin is de stad waar Vasco Da Gamma heeft gewoond en overleden is. In the Saint Francis Church ligt zijn grafsteen nog mar zijn lichaam ligt reeds in Portugal ondertussen. In het centrum staan mastodonten van bomen die ik de nacht ervoor per ongeluk als bergkammen in de verte zag toen ik op een rooftop restaurant zat te eten.
Ik weet de naam niet maar de kruin van zo n reus kan wel een diameter hebben van tachtig meter of meer denk ik. De mensen hier zeggen dat ze al zeker vierhonderd jaar oud zijn. Er groeien ook een soort varens op de dikke takken die er een sprookjes achtige indruk aan ontlenen.
Weer eens lekkere vis gegeten en daarna een Kattekhalie optreden gaan bijwonen.
Echt wel langdradig die handel maar wel grappig om te zien. De tekst die je er in je eigen taal kan krijgen varieeren onderling ook wel sterk! De spellings fouten op menu s en diverse in het engels en zo zijn echt wel goed. Een voorbeeld ,vandaag kon ik als ontbijt een Spenis Omlet krijgen in een restaurantje!
Er is nog een druk bezocht terras open na het optereden waar iedereen thee zit te drinken. Daar krijg je zin van en we bestellen ook thee enkel om er op gewezen te worden door de ober dat het eigenlijk bier is dat ze serveren! Ze hebben geen vergunning om bier te serveren en daarom moet het in theepotten. Ober, nog een potje thee graag!
04 Nov Cochin-Allepey
De tweede poging om in de synagoge te komen mislukt wegens toe tijdens de middag!
We besluiten dan maar om vis te gaan kopen aan de Chinese visnetten om er daarna een restaurant mee binnen te lopen. De kok zegt geen probleem en onze Redsnapper, Reuzen Gambas en Pomfrets eindigen een half uur later op onze borden.
We verlaten Cochin per Rikshaw om de bus naar Allepey te nemen.
Allepey is een soort kruizing tussen Brugge en Venetie maar dan op zijn Indisch. Veel palmbomen, kleuren, lawaaierig en zeer vochtig.Veel nauwe riviertjes ontmoeten elkaar in vele kruisingen met her en der een brug erover. De reis heeft ons wat vermoeid en we laten de zoektocht naar een huisboot voor de volgende dag.
05 Nov Allepey
De kerel die ons de boten wil laten zien kiest een Rikshaw met de zwaarste chaffeur die ik gezien heb. Met zes er in en een slakkegang komen we aan bij de boten. Ik dacht echt dat het beestje het ging begeven. De boot ziet er netjes uit en beslissen hem te nemen na nog wat heel goed ge-afding van Aleisha die er wel heel goe in is. De bemaaning bestaat uit een kok(zeer belangrijk),stuurman en de motorman. Alledrie van Allepey en zeer vriendelijk.
Eens op de boot en uit het centrum neemt paradijs het over. Mathew de heimelijke vogelkenner geeft namen aan de vogels die er uitbundig aanwezig zijn. We leren weer is wat bij. Ik vraag of we toddy kunnen kopen (een natuurlijk gefermenteerd cocospalmsap van zes graden) en we stoppen bij een kroeg zo groot als ons tuinhuis voor twee liter van het spul. Het smaakt een beetje naar cider maar dan met een vage cocos smaak. Rond zeven uur beginnen we te drimken en de crew krijgt ook wat Toddy en ne sterke. Iedereen tevreden. In de verte is er een enorm bliksemspectakel van een storm te zien. Geeft het allemaal een nog vreemder sfeertje. De vuurvliegen zijn ook allemaal van de partij en de muggen ook.
06 Nov Allepey-Varkala
Die ochtend in een huisbotenstoet terug naar de thuishaven om daar een kano met stuurman te huren. Deze keer gaan we in de kleinste waterwegen waar het enorm rustig is. Er is regen op komst en de bui slaagt ons niet over. Het water en de regen zijn warm en geven de rustige sfeer weer wzt meer leven. We komen rustig peddelend door de regen kleine slangen tegen en nog veel vogels. Dit is wel een hel andere ervaring en ik raad het iedereen aan van er ook is met de kano op uit te trekken.
De lunch krijgen we op bananenbladeren geserveerd in een klein donker restaurantje naast het water. Simpel maar goed eten. Drie uur later staan we weer aan wal met een chai in de handen en de regen heeft er nog steeds niet genoeg van.
Dan maar weer verder met de trein naar Varkala waar we gewoon langs rijden!
Vanuit Trivandrum een bus terug naar boven naar Varkala. We hebben een goeie rustige chaffeur en moeten mar en keer echt schrik hebben voor een accident. In Varkala nog een Ambassador taxi naar het hotel Ruby blue. Nog een snelle hap aan de rotskust en dan naar bed.
07 Nov Varkala
Met een pijne maag opgestaan vandaag en de diaree blijft niet uit. Het wordt een rustig dagje met veel gedut in de bamboehut die ik deel met Mathew. Ook hij is niet goed vandaag and that makes two of us. Nu ik dit hier zit te typen voel ik mij al wat beter. Ik zal wat op mijn plooi moeten komen hier. Enkel mijnheer banaan en mevrouw zoutwater krijgen toegang tot mijn verteringssysteem.
Vreemdelijke groeten, uw reizende vriend Johan.
donderdag 1 november 2007
Blijkbaar was er iets misgegaan de laatste keer!
Dag lieve mensen heb blijkbaar iets misgedaan de laatste keer dat ik aan het bloggen was want ik zie dat er al 6 dagen niets bijgevuld is!
Dus hier gaat ie dan!
26 Oct
Mysore blijft de regen aanmoedigen om zijn best te doen en mij om maar is even te niksen en een beetje rond te koekeloeren. Het maken van een nieuw plan verloopt een beetje stroef. Babbel met Sono de fluitspelende balpenverkoper van op den hoek. Hij blijkt de geschikte info man te zijn en daar maken we dan maar eens gebruik van.
Echt wel bijna iedereen die kan schrijven of een pen op andere manieren gebruikt komt hier een hervulling kopen.
27 Oct
Die dag zit ik voor een lange tijd in een internet caffeetje te bloggen maar blijkbaar heeft een van mijn twee handen een bevel niet goed opgevolgd!
Nog maar is een lekkere Masala soda gaan drinken bij den Baba (zijne naam is werkelijk te lang om te onthouden laat staan uit te spreken) om te vernemen dat die keet al drie generaties in dezelfde familie zit! Maar den Baba heeft zelf geen zoon geproduceerd zodoende zal hij waarschijnlijk de laatste generatie zijn! Zijn dochter mag het eigenlijk niet overnemen wegens zijnde een vrouw!
Tijdens een avondwandeling naar het op dat moment verlichte paleis voor een echte touristfoto kom ik Donna Marie en Andres tegen. Gereed om de foto te nemen vallen alle lichten uit! We vernemen dat we te laat zijn want om 20 uur houden ze ermee op. Raar genoeg was het twintig voor acht op dat moment maar ja iedereen heeft hier een horloge met een ander uur op!
D en A nodigen me uit om te gaan eten in Parklane hotel. Gezellige keet en lekker eten met als extra live tabla en fluit muziek van de betere soort.De toilet was de meest hightec plee die ik al gezien heb hier en het gebruik ervan een waar plezier. Tijdens de maaltijd was er the usual info uitwisseling en gegrap over de Indiers.
28 Oct
De bus naar Kannur is weer een aanval op de zenuwen en de rest van mijn lichaam voor een kleine zeven uur.De goede asfalt wordt halverwege ingeruild voor een modderige met putten ingelegde bergweg!Veel getuut en gewibbel later komen we aan in Kannur. Samen met twee Italianan van op de bus zoeken ik een hotelletje.
Die nacht zie ik mij genoodzaakt om mijn buurman lastig te vallen wegens geluidsoverlast. Die mannen hier zetten de volume van de televisie altijd op maximum ! Er wordt niet gereageerd op mijn deurgebonk dus begin ik maar wat te zingen en te fluiten. Ik hoor de deur opengaan en zie even iemand naar buiten piepen. De deur gaat terug toe en ik schiet er achter. We moesten er alle twee mee lachen en hebben nog een tijdje gebabbeld om daarna in alle stilte te gaan slapen.
29 Oct
Het is tijd om eens te gaan zien op het station voor een ticket naar Cochin.
Na een beetje aanschuiven op zijn Indisch voor een uur bemachtig ik een ticket.Trouwens de enige keer dat ik mensen netjes heb zien aanschuiven was in Goa toen er een politieman naast kwam staan met een bamboe stok die geregeld contact zocht met voorstekers!
In het toerist info punt vragen we de twee bizarre medewerksters of we en rituele dans kunnen bijwonen. Iets in de manier van hun doen gaf me de indruk dat we de info niet echt konden vertrouwen. De ene was constant kranten aan het open trekken met een verbeten uitdrukking en de andere zat wat voor zich uit te staren en niet te reageren op de vragen. Als gevolg eindigen we gedrieen op een plek waar er de dag erna wel een optreden zou zijn maar niet meer die avond. Dat was dan weer een busavondje gevuld met de gewoonlijke opwindingen. Terug in Kannur werd het maar eens tijd om een paar biertjes te gaan drinken. De bar was kaal, koel en verdeeld in compartimenten voor vier personen elks en er was geen muziek. Dit alles kon de pret niet bederven.
30 Oct
Mijn trein van acht uur blijkt een vertraging opgelopen te hebben van drie uur dus kan ik weer wat zitten lezen. Het belooft een warme dag te worden en nog een warmere rit. Net voor donker kom ik aan in Ernakulem (Cochin) waar de ferryboten staken die dag dus moet ik maar ergens anders slapen.
Met als kers op de taart krijg ik last van diaree. Een offday zou je kunnen zeggen.
31 Oct en 01 Nov
Vandaag gaan de boten wel en ik steek over naar Fort Cochin om de sfeer op te snuiven en een hotel te zoeken. Er zijn hier veel toeristen en het is er tamelijk kalm.
Ik maak contact met een prettig gestoorde Amerikaan en een bende Fransmannen. Blijkbaar is er een verjaardagsfeestje in de buurt voor een van de Franse vrienden en ik mag mee als ik wil. Het is op een backwater ressort in Allepey te doen en ik beslis om toch maar mee te gaan. Geen slechte gok zo blijkt want het ressort is nog maar net open en het verblijf is gratis die avond. Eris muziek, er word gejammed en er is drinken en eten voor iedereen. Echt wel een bende toffe mensen daar. Knorring tot twaalf uur s middags.We nemen afscheid en ik reis samen met twee Franse en een Israelische vrouw terug naar Cochin.
Dus hier gaat ie dan!
26 Oct
Mysore blijft de regen aanmoedigen om zijn best te doen en mij om maar is even te niksen en een beetje rond te koekeloeren. Het maken van een nieuw plan verloopt een beetje stroef. Babbel met Sono de fluitspelende balpenverkoper van op den hoek. Hij blijkt de geschikte info man te zijn en daar maken we dan maar eens gebruik van.
Echt wel bijna iedereen die kan schrijven of een pen op andere manieren gebruikt komt hier een hervulling kopen.
27 Oct
Die dag zit ik voor een lange tijd in een internet caffeetje te bloggen maar blijkbaar heeft een van mijn twee handen een bevel niet goed opgevolgd!
Nog maar is een lekkere Masala soda gaan drinken bij den Baba (zijne naam is werkelijk te lang om te onthouden laat staan uit te spreken) om te vernemen dat die keet al drie generaties in dezelfde familie zit! Maar den Baba heeft zelf geen zoon geproduceerd zodoende zal hij waarschijnlijk de laatste generatie zijn! Zijn dochter mag het eigenlijk niet overnemen wegens zijnde een vrouw!
Tijdens een avondwandeling naar het op dat moment verlichte paleis voor een echte touristfoto kom ik Donna Marie en Andres tegen. Gereed om de foto te nemen vallen alle lichten uit! We vernemen dat we te laat zijn want om 20 uur houden ze ermee op. Raar genoeg was het twintig voor acht op dat moment maar ja iedereen heeft hier een horloge met een ander uur op!
D en A nodigen me uit om te gaan eten in Parklane hotel. Gezellige keet en lekker eten met als extra live tabla en fluit muziek van de betere soort.De toilet was de meest hightec plee die ik al gezien heb hier en het gebruik ervan een waar plezier. Tijdens de maaltijd was er the usual info uitwisseling en gegrap over de Indiers.
28 Oct
De bus naar Kannur is weer een aanval op de zenuwen en de rest van mijn lichaam voor een kleine zeven uur.De goede asfalt wordt halverwege ingeruild voor een modderige met putten ingelegde bergweg!Veel getuut en gewibbel later komen we aan in Kannur. Samen met twee Italianan van op de bus zoeken ik een hotelletje.
Die nacht zie ik mij genoodzaakt om mijn buurman lastig te vallen wegens geluidsoverlast. Die mannen hier zetten de volume van de televisie altijd op maximum ! Er wordt niet gereageerd op mijn deurgebonk dus begin ik maar wat te zingen en te fluiten. Ik hoor de deur opengaan en zie even iemand naar buiten piepen. De deur gaat terug toe en ik schiet er achter. We moesten er alle twee mee lachen en hebben nog een tijdje gebabbeld om daarna in alle stilte te gaan slapen.
29 Oct
Het is tijd om eens te gaan zien op het station voor een ticket naar Cochin.
Na een beetje aanschuiven op zijn Indisch voor een uur bemachtig ik een ticket.Trouwens de enige keer dat ik mensen netjes heb zien aanschuiven was in Goa toen er een politieman naast kwam staan met een bamboe stok die geregeld contact zocht met voorstekers!
In het toerist info punt vragen we de twee bizarre medewerksters of we en rituele dans kunnen bijwonen. Iets in de manier van hun doen gaf me de indruk dat we de info niet echt konden vertrouwen. De ene was constant kranten aan het open trekken met een verbeten uitdrukking en de andere zat wat voor zich uit te staren en niet te reageren op de vragen. Als gevolg eindigen we gedrieen op een plek waar er de dag erna wel een optreden zou zijn maar niet meer die avond. Dat was dan weer een busavondje gevuld met de gewoonlijke opwindingen. Terug in Kannur werd het maar eens tijd om een paar biertjes te gaan drinken. De bar was kaal, koel en verdeeld in compartimenten voor vier personen elks en er was geen muziek. Dit alles kon de pret niet bederven.
30 Oct
Mijn trein van acht uur blijkt een vertraging opgelopen te hebben van drie uur dus kan ik weer wat zitten lezen. Het belooft een warme dag te worden en nog een warmere rit. Net voor donker kom ik aan in Ernakulem (Cochin) waar de ferryboten staken die dag dus moet ik maar ergens anders slapen.
Met als kers op de taart krijg ik last van diaree. Een offday zou je kunnen zeggen.
31 Oct en 01 Nov
Vandaag gaan de boten wel en ik steek over naar Fort Cochin om de sfeer op te snuiven en een hotel te zoeken. Er zijn hier veel toeristen en het is er tamelijk kalm.
Ik maak contact met een prettig gestoorde Amerikaan en een bende Fransmannen. Blijkbaar is er een verjaardagsfeestje in de buurt voor een van de Franse vrienden en ik mag mee als ik wil. Het is op een backwater ressort in Allepey te doen en ik beslis om toch maar mee te gaan. Geen slechte gok zo blijkt want het ressort is nog maar net open en het verblijf is gratis die avond. Eris muziek, er word gejammed en er is drinken en eten voor iedereen. Echt wel een bende toffe mensen daar. Knorring tot twaalf uur s middags.We nemen afscheid en ik reis samen met twee Franse en een Israelische vrouw terug naar Cochin.
donderdag 25 oktober 2007
Mysore in de regen
Jawel beste mensen het is aan het regenen en dat doet het zowat heel de dag en nacht hier! Desondanks is het aangenaam warm.
24 Oct
Laat in de middag komen Renee ,Maarten en ik aan in Mysore. In een fruitsap/ijstent drinken we een heerlijke Masala soda. Dat is bruizend water met zwarte peper,gember,zout en suiker. Echt wat je nodig hebt na een treinreis.
Slapen was weer geen probleem. Gelijk ne rots geslapen.
25 Oct
Ontbijt is een Paper Masala Dosa. Dat pannekoek achtig ding is wel een halve meter breed en daar heb je echt wel mee gegeten. Je krijgt er een soort patatten uien brij bij en een cocospuree achtig ding samen met nog een pikanter sausje waar ik eigenlijk ook niet van weet wat er in zit! Maar lekker is het allezins wel.
Het paleis van de Maharaja deed me denken aan de Eftelling maar dan net een tikkeltje weirder.
De fruit en groentenmarkt isde mooiste markt die ik al gezien heb in India en zeker de kleurrijkste want ge kunt er ook pigment kopen. Die liggen bergen op en soort soepbord naast wierook die best wel goed ruikt. Natuurlijk loopt ge daar als witte aap natuurlijk de Indiermagneet uit te hangen en als ge even stilstaat hoort ge van alle kraampjes rond u "Hello sir, Hello friend come come."
Ik laat samen met Maarten mijn haar afscheren bij een kapper waar we ook een gezichtmassage krijgen en bewerkt worden met een soort elektronisch schuurmaschien maar dan zonder schuurpapier. Ze druktn dat ding ook tegen onze oren en dat schommelde wel op het randje van pijn en zware iritatie! Op ons gezicht deed het dan weer enorm deugd. Drie zalfjes later stappen we blinkent van de olie buiten.
Onderweg zie ik boven op een gebouw roofvogels zitten en vlak daar onder op de volgende verdieping zitten er honderden duiven!
Tijd om te gaan eten zegt de buik !
24 Oct
Laat in de middag komen Renee ,Maarten en ik aan in Mysore. In een fruitsap/ijstent drinken we een heerlijke Masala soda. Dat is bruizend water met zwarte peper,gember,zout en suiker. Echt wat je nodig hebt na een treinreis.
Slapen was weer geen probleem. Gelijk ne rots geslapen.
25 Oct
Ontbijt is een Paper Masala Dosa. Dat pannekoek achtig ding is wel een halve meter breed en daar heb je echt wel mee gegeten. Je krijgt er een soort patatten uien brij bij en een cocospuree achtig ding samen met nog een pikanter sausje waar ik eigenlijk ook niet van weet wat er in zit! Maar lekker is het allezins wel.
Het paleis van de Maharaja deed me denken aan de Eftelling maar dan net een tikkeltje weirder.
De fruit en groentenmarkt isde mooiste markt die ik al gezien heb in India en zeker de kleurrijkste want ge kunt er ook pigment kopen. Die liggen bergen op en soort soepbord naast wierook die best wel goed ruikt. Natuurlijk loopt ge daar als witte aap natuurlijk de Indiermagneet uit te hangen en als ge even stilstaat hoort ge van alle kraampjes rond u "Hello sir, Hello friend come come."
Ik laat samen met Maarten mijn haar afscheren bij een kapper waar we ook een gezichtmassage krijgen en bewerkt worden met een soort elektronisch schuurmaschien maar dan zonder schuurpapier. Ze druktn dat ding ook tegen onze oren en dat schommelde wel op het randje van pijn en zware iritatie! Op ons gezicht deed het dan weer enorm deugd. Drie zalfjes later stappen we blinkent van de olie buiten.
Onderweg zie ik boven op een gebouw roofvogels zitten en vlak daar onder op de volgende verdieping zitten er honderden duiven!
Tijd om te gaan eten zegt de buik !
woensdag 24 oktober 2007
VERVOLG
21 Oct.
Weer eens vroeg op want de middagen zijn hier heet!!
Vandaag huren we een fiets. De fietsen zitten nog in de karton en de plastiek!
Het gaat alleziens sneller dan te voet maar dat is dan ook het enige voordeel.
Zestig procent van de energie die je er insteekt komt er niet meer uit!
De remmen hangen er zo een beetje voor de versiering aan. Desondanks maken we een fijne rit door een bananenplantage waar we rechtsomkeer maken wegens nergens naartoe geraking! Ondertussen is mijn zadel helemaal gezakt.
We dumpen de fietsen aan een tempel en gaan a pied nog wat historisch fraais bekijken.
Terug in Hampi ga ik langs de kleermaker. Eens binnen toont hij me trots zijn creatie. Uitstekend werk en een goeie prijs halen me makkelijk over de brug. Fier als een gieter paradeer ik door Hampi.
Die avond nemen we de trein naar Bangalore. Op het station verzekerd iedereen ons een plaats in de trein. In de trein zelf ziet de zaak er anders uit. Renee krijgt een slaapplaats van een vriendelijk gezin en Maarten en ik eindigen in de hal naast het toilet samen met nog vier andere jonge IT ers. Met wat kranten maken we een semi vochtvrij hoekje voor de rugzakken waar wij op ons beurt weer op kunnen gaan zitten.
Het werd ondanks de slechte omstandigheden toch nog en gezellige nacht.
Die jonge mannen hadden waarschijnlijk voor het eerst in hun leven een lang gesprek met een Europeaan en de verwondering op hun gezicht werd groter en groter naarmate het gesprek vorderde.
22 Oct
Bangalore is groot,proper en relatief duur maar lekker ontspannen.
Er is lekkere koffie en goedkoop bier. Je kan er enorm shoppen en lekker eten. S avonds gaan we een pint pakken in club Nasa. Het is een afgeleefde futuristische keet met veel blauwe neon en domme ruimte quotes tegen de muur waar het verboden is te dansen! De obers lopen er verchapt bij en na een pint bier en een enorme lagbreuk staan we terug op straat.
De masala dosa van het restaurant aan ons hotel is gewoonweg memorabel
Voor de rest is er niet veel te zien dus blijven we er niet lang. Na twee nachten vertrekken we er weer met als bestemming Mysore.
Weer eens vroeg op want de middagen zijn hier heet!!
Vandaag huren we een fiets. De fietsen zitten nog in de karton en de plastiek!
Het gaat alleziens sneller dan te voet maar dat is dan ook het enige voordeel.
Zestig procent van de energie die je er insteekt komt er niet meer uit!
De remmen hangen er zo een beetje voor de versiering aan. Desondanks maken we een fijne rit door een bananenplantage waar we rechtsomkeer maken wegens nergens naartoe geraking! Ondertussen is mijn zadel helemaal gezakt.
We dumpen de fietsen aan een tempel en gaan a pied nog wat historisch fraais bekijken.
Terug in Hampi ga ik langs de kleermaker. Eens binnen toont hij me trots zijn creatie. Uitstekend werk en een goeie prijs halen me makkelijk over de brug. Fier als een gieter paradeer ik door Hampi.
Die avond nemen we de trein naar Bangalore. Op het station verzekerd iedereen ons een plaats in de trein. In de trein zelf ziet de zaak er anders uit. Renee krijgt een slaapplaats van een vriendelijk gezin en Maarten en ik eindigen in de hal naast het toilet samen met nog vier andere jonge IT ers. Met wat kranten maken we een semi vochtvrij hoekje voor de rugzakken waar wij op ons beurt weer op kunnen gaan zitten.
Het werd ondanks de slechte omstandigheden toch nog en gezellige nacht.
Die jonge mannen hadden waarschijnlijk voor het eerst in hun leven een lang gesprek met een Europeaan en de verwondering op hun gezicht werd groter en groter naarmate het gesprek vorderde.
22 Oct
Bangalore is groot,proper en relatief duur maar lekker ontspannen.
Er is lekkere koffie en goedkoop bier. Je kan er enorm shoppen en lekker eten. S avonds gaan we een pint pakken in club Nasa. Het is een afgeleefde futuristische keet met veel blauwe neon en domme ruimte quotes tegen de muur waar het verboden is te dansen! De obers lopen er verchapt bij en na een pint bier en een enorme lagbreuk staan we terug op straat.
De masala dosa van het restaurant aan ons hotel is gewoonweg memorabel
Voor de rest is er niet veel te zien dus blijven we er niet lang. Na twee nachten vertrekken we er weer met als bestemming Mysore.
dinsdag 23 oktober 2007
Hampi en Bangalore in a nutshell
Dag lieve mensen hier volgen 19 en 20 Oct
19 Oct
De dag begint vroeg want we trekken naar Hospet(Hampi).
We passeren onderweg een enorme waterval in Doodh Sagar. De trein waar we inzitten heeft 5 locomotieven om ons door de Western Ghats te duwen.
Op de vraag wat het verschil is tussen een veg biryani en een Hyderabadi biryani krijgen we het antwoord "It is same but different taste!" Dit soort dingen zorgen steeds voor een vrolijke noot. Eens in Hospet springen de rikshamannen al in de trein nog voor hij stilstaat en beginnen ze touristen al mee te sleuren naar hun riksha.
Mijn Ned reisgenoten en ik worden ook geadopteerd door een rikshaman maar dit doet hij tevergeefs. We willen namelijk de bus nemen. Terwijl de rikshamannen elkaar bijna op de vuist gaan voor een bende Britten te transpoteren beginnen wij onze 1 kilometer naar het busstation te wandelen. (Onze) Rikshaman blijft ons tot honderd meter voor de bushalte volgen met zijn riksha. De prijs is ondertussen van 200 Rs naar 80 Rs gegaan.
De busrit zou volgens hem ook heel oncomfortabel zijn. Dat kan je van een riksharit van 12 kilometer natuurlijk niet zeggen !! Voor de mensen onder jullie die niet weten wat een riksha is volgt er een kleine schets.
Een riksha is een driewielig voertuig. 1 wiel vooraan en 2 van achter met daarop een soort eivormig karkas. Je kan zonder baggage net met zijn drieen achter de chaffeur gaan zitten.Met baggage is het tetris in real life! Het ding is ongeveer 2 meter lang en heeft een plastieken dak maar geen deuren. Tevens produceert de motor een knetterend geluid vergelijkbaar met dat van een klein kapot brommertje. De rook die er uitkomt is meestal blauw en smaakt een beetje dof. Meestal heeft een riksha een geel dakje en een zwarte body. Ze verschillen van elkaar in de afweking en sommige kunnen wel eens zwaar gepimped uit de hoek komen. Blinkende velgen ,rode en blauwe lampjes, radion, glitter namaaklederen zitjes ,stickers van heiligen enz. Tijdens festivals zijn er de bananenblad en bloemensliert add ons!
Goed voor 6 Rs de man rijden we naar Hampi waar een prachtig en bizar landschap van reuze rotsblokken makkelijk de vele ruinnes domineren.
Het stadje is heel gezellig en het is er heel kleurrijk. Hier zie je ook veel touristen en daar zijn we hier ook op voorzien.Toch is het er vrij rustig en kalm.
20Oct
Goed uitgeslapen begeven we ons naar restaurant Prince waar we voortreffelijke banana coconut porridge krijgen.
S avonds na een bergbklimming kom ik een kleermaker tegen waar ik een hemd zie hangen met een Indische camouflagepatroon. Ik vraag hem of hij een hoedje kan maken uit dat stof voor mij. Geen probleem zegt de man. Na het meten mijner hoofd en modelkeuze vraagt hij me de volgende dag terug te komen dan praten we over de prijs indien tevreden.
Spannend !!
19 Oct
De dag begint vroeg want we trekken naar Hospet(Hampi).
We passeren onderweg een enorme waterval in Doodh Sagar. De trein waar we inzitten heeft 5 locomotieven om ons door de Western Ghats te duwen.
Op de vraag wat het verschil is tussen een veg biryani en een Hyderabadi biryani krijgen we het antwoord "It is same but different taste!" Dit soort dingen zorgen steeds voor een vrolijke noot. Eens in Hospet springen de rikshamannen al in de trein nog voor hij stilstaat en beginnen ze touristen al mee te sleuren naar hun riksha.
Mijn Ned reisgenoten en ik worden ook geadopteerd door een rikshaman maar dit doet hij tevergeefs. We willen namelijk de bus nemen. Terwijl de rikshamannen elkaar bijna op de vuist gaan voor een bende Britten te transpoteren beginnen wij onze 1 kilometer naar het busstation te wandelen. (Onze) Rikshaman blijft ons tot honderd meter voor de bushalte volgen met zijn riksha. De prijs is ondertussen van 200 Rs naar 80 Rs gegaan.
De busrit zou volgens hem ook heel oncomfortabel zijn. Dat kan je van een riksharit van 12 kilometer natuurlijk niet zeggen !! Voor de mensen onder jullie die niet weten wat een riksha is volgt er een kleine schets.
Een riksha is een driewielig voertuig. 1 wiel vooraan en 2 van achter met daarop een soort eivormig karkas. Je kan zonder baggage net met zijn drieen achter de chaffeur gaan zitten.Met baggage is het tetris in real life! Het ding is ongeveer 2 meter lang en heeft een plastieken dak maar geen deuren. Tevens produceert de motor een knetterend geluid vergelijkbaar met dat van een klein kapot brommertje. De rook die er uitkomt is meestal blauw en smaakt een beetje dof. Meestal heeft een riksha een geel dakje en een zwarte body. Ze verschillen van elkaar in de afweking en sommige kunnen wel eens zwaar gepimped uit de hoek komen. Blinkende velgen ,rode en blauwe lampjes, radion, glitter namaaklederen zitjes ,stickers van heiligen enz. Tijdens festivals zijn er de bananenblad en bloemensliert add ons!
Goed voor 6 Rs de man rijden we naar Hampi waar een prachtig en bizar landschap van reuze rotsblokken makkelijk de vele ruinnes domineren.
Het stadje is heel gezellig en het is er heel kleurrijk. Hier zie je ook veel touristen en daar zijn we hier ook op voorzien.Toch is het er vrij rustig en kalm.
20Oct
Goed uitgeslapen begeven we ons naar restaurant Prince waar we voortreffelijke banana coconut porridge krijgen.
S avonds na een bergbklimming kom ik een kleermaker tegen waar ik een hemd zie hangen met een Indische camouflagepatroon. Ik vraag hem of hij een hoedje kan maken uit dat stof voor mij. Geen probleem zegt de man. Na het meten mijner hoofd en modelkeuze vraagt hij me de volgende dag terug te komen dan praten we over de prijs indien tevreden.
Spannend !!
donderdag 18 oktober 2007
Shithead on the beach
Hallo daar beste mensen en ander intelligent gespuis we beginnen vandaag met de volgend dag, 16 Oct.
Strandleven is rustigleven en dus gebeurt er niet zo heel veel. Naast eten en drinken is de kleine wandeling naar het toilet of naar een ander restaurant.
De Nederlanders hebben mij in de talloze pauzes tussen het niksen door een nieuw kaartspel geleerd. Juist Shithead is de naam van het spel, poephoofd voor de Nederlanders of doodgewoon strontkop voor de Belgen. De spelregels ga ik niet uitleggen maar ik kan jullie verzekeren dat het ondanks zijn naam een deftig en fatsoenlijk spel is.Dat noemt men dan culturele uitwisseling.
Het eten is goed maar niet echt Indisch peis ik. Budweiser is goed bier vergeleken met de rest en coconut fenny is stevig spul.
17 Oct.
Ik verhuis naar de buurlodge waar ik minder moet betalen. De Nederlanders blijven want zij zouden op mijn nieuwe plek meer betalen!
Even naar de stad(Madgaon) om de markt te bekijken waar de prijzen zijn aangepast aan de Witte Apen en de helft van de winkels toe zijn.
Terug naar strand voor een duik in het warme water en een grote pot Chai bij een potje Shithead.
Vandaag ook mijn eerste verse cocosnootsap gedronken!Not so impressive maar toch leuk om te doen.
Die avond eet ik voor het eerst kip na een babbel met veteraantoeristen.
En jawel het was lekker en ik ben nog steeds gezond.
Nog meer Shithead bijgestaan door een cashew fenny.
(ook niks voor flauwmannekes!)
18 Oct.
Lekker geslapen. Ochtend zwem. Als ontbijt weer maar eens een Honey banana pancake. Het lijkt wel of er iedere dag meer banaan en meer honing in zit. No problem.
Chai voor drie en dan naar Madgaon voor een fles Cashew fenny en een fles cocos fenny. Na dit getyp hier vleig ik weer nar het strand en daarna ga ik me gereedmaken voor het vroege vertrek per trein naar Hospet (Hampi). Er zal waarschijnlijk weer duchtig geshithead worden van den avond. Het gaat me goed af hier en winnen doe ik ook wel. Tot de volgende en de Interculturele groeten!
Strandleven is rustigleven en dus gebeurt er niet zo heel veel. Naast eten en drinken is de kleine wandeling naar het toilet of naar een ander restaurant.
De Nederlanders hebben mij in de talloze pauzes tussen het niksen door een nieuw kaartspel geleerd. Juist Shithead is de naam van het spel, poephoofd voor de Nederlanders of doodgewoon strontkop voor de Belgen. De spelregels ga ik niet uitleggen maar ik kan jullie verzekeren dat het ondanks zijn naam een deftig en fatsoenlijk spel is.Dat noemt men dan culturele uitwisseling.
Het eten is goed maar niet echt Indisch peis ik. Budweiser is goed bier vergeleken met de rest en coconut fenny is stevig spul.
17 Oct.
Ik verhuis naar de buurlodge waar ik minder moet betalen. De Nederlanders blijven want zij zouden op mijn nieuwe plek meer betalen!
Even naar de stad(Madgaon) om de markt te bekijken waar de prijzen zijn aangepast aan de Witte Apen en de helft van de winkels toe zijn.
Terug naar strand voor een duik in het warme water en een grote pot Chai bij een potje Shithead.
Vandaag ook mijn eerste verse cocosnootsap gedronken!Not so impressive maar toch leuk om te doen.
Die avond eet ik voor het eerst kip na een babbel met veteraantoeristen.
En jawel het was lekker en ik ben nog steeds gezond.
Nog meer Shithead bijgestaan door een cashew fenny.
(ook niks voor flauwmannekes!)
18 Oct.
Lekker geslapen. Ochtend zwem. Als ontbijt weer maar eens een Honey banana pancake. Het lijkt wel of er iedere dag meer banaan en meer honing in zit. No problem.
Chai voor drie en dan naar Madgaon voor een fles Cashew fenny en een fles cocos fenny. Na dit getyp hier vleig ik weer nar het strand en daarna ga ik me gereedmaken voor het vroege vertrek per trein naar Hospet (Hampi). Er zal waarschijnlijk weer duchtig geshithead worden van den avond. Het gaat me goed af hier en winnen doe ik ook wel. Tot de volgende en de Interculturele groeten!
dinsdag 16 oktober 2007
11,12,13,14 October
11 Oct.
Ontbijt in dorp. Wandeling naar 3.1 point. Op 600 meter hoogte krijg je wel een goed zicht op de zaak al hangt er veel mist.
Tegen de middag terug om de rest van de dag te rusten en de reis een beetje verder te plannen.
Die avond lekker gaan eten in Khan s lounge. Die kok kon er iets van.
De Indiers bewegen hun hoofd veel als je met ze praat of als je ze tegenkomen.
Ze tillen hun hoofd van links naar rechts zaols een vliegtuig zijn vleugels beweegt in de lucht. Lijkt wel op een paringsdans van een vogel met lange nek of zoiets.
In het engels noemen ze het de headwobble!
Ik probeer het ook geregeld en de reacties wisselsn van hevige wobble met glimlach en wuif tot onvriendelijke blik terug!
Het betekent doorgaans gegroet en ik kom in vrede of doodgewoon ja. Er zijn waarschijnlijk nog een hoop variaties in het spel maar de subtiele verschillen zijn nog steeds onzichtbaar voor mij. Het is leuk om te doen en good fun!
12 oct
Vroeg opgestaan om te gaan wandelen naar panoramapoint en Garbatpoint. Zalige plekken en de goede lucht doet veel deugd.
Matheran staat bekent voor zijn Chikky een soort van notenreep met honing. Er is veel keuze in en proeven is geen probleem. Lekker spul.
Later op de avond uit eten met de Nederlanders. De headwobble veroorzaakt veel hillariteit. De nederlanders en ik zien er geen graten in van even samen op te trekken dus besluiten we samen te reizen mits we beide dezelfde plekken willen aandoen.
Er zitten hier twee soorten apen. Die met een zwarte kop en die met een rode kop.
De zwarte zijn vrij schuw maar zijn rode collega is een echte bandiet.
Je kijkt even niet goed uit en ze zijn weg met je koekjes! Een nauwelijks aangeschoten pak koekjes godver en het waren er goeie.
Die kattapult die je overal ziet liggen heeft wel degelijk zijn nut!
De mensen hier doen het zeer goed naar Indische normen. Hun investering in het onderhoud van hun leefomgeving en dorp werpt vruchten af. Touristen komen er daarom graag en in het piekseizoen vliegen de prijzen er uit de pan. Nu is het nog off season en iedereen is druk in de weer om alles op te knappen.
Deze avond zijn er minder kikkers!
13oct
We kuisen vroeg ons schup af en vertrekken naar het station van Neral.
Daar nemen we de Konya express naar Miraj. Het is lekker rustig op de trein en dat is plezant als je negen uur onderweg bent. We doen ons tegoed aan lekkere snacks en chai.Het dorre bergachtige landschap kruipt traag voorbij.
Tegen de avond komen er wel meer en meer kekkerlakken aanzetten. De trein zit er vol mee zo blijkt! Maar dit is vrij normaal hier.
Ik maak onze Indische gesprekpartners wijs dat er in Belgie heel dikke spinnen zitten en zo van die onzin tot ze er zelf om moeten lachen.
Die avond in Miraj eten we in een klein Indisch restaurantje waar er maar enkele dingen te krijgen zijn. Het was lekker en pikant voor maar weer en apppel en een ei.
14oct
Vroeg op voor tweede trein naar Londa. Lekker zoet ontbijt met koekjes die we uit curieusiteit gekocht haden de avond er voor.
In Londa moesten we vier uur wachten voor een bus naar Goa.
Man man wat een rit.
Zoveel stof heb ik nog nooit gezien. Er rijden veel vrachtwagens die grond vervoeren op deze bergweggetjes en de weg zelf is kompleet kapot gereden zodat we geregeld bijna tot tegen het dak vliegen van de bus. Ze rijden weer flink door en halen elkaar in waar mogelijk stof of geen stof. Er waren zelfs passagiers die het raampje van de bus dicht deden voor het stof en dat zie je niet vaak!
Eens in Goa nog even naar het strand waar we in een lodge naast het strand snel in slaap vielen.
15 oct
Rustige dag met veel verkenningswandelingen. Lodge gekozen en verder nog wat rusten en kleren wassen. Uit eten s avonds in een tent waar ze heel de tijd Elton John speelde of coverversies van Queen door niet getallenteerde Indische zangers!
Groeten vanaf het met cocospalmen begrenzde strand!
ps sorry voor de typfoutem people !
Ontbijt in dorp. Wandeling naar 3.1 point. Op 600 meter hoogte krijg je wel een goed zicht op de zaak al hangt er veel mist.
Tegen de middag terug om de rest van de dag te rusten en de reis een beetje verder te plannen.
Die avond lekker gaan eten in Khan s lounge. Die kok kon er iets van.
De Indiers bewegen hun hoofd veel als je met ze praat of als je ze tegenkomen.
Ze tillen hun hoofd van links naar rechts zaols een vliegtuig zijn vleugels beweegt in de lucht. Lijkt wel op een paringsdans van een vogel met lange nek of zoiets.
In het engels noemen ze het de headwobble!
Ik probeer het ook geregeld en de reacties wisselsn van hevige wobble met glimlach en wuif tot onvriendelijke blik terug!
Het betekent doorgaans gegroet en ik kom in vrede of doodgewoon ja. Er zijn waarschijnlijk nog een hoop variaties in het spel maar de subtiele verschillen zijn nog steeds onzichtbaar voor mij. Het is leuk om te doen en good fun!
12 oct
Vroeg opgestaan om te gaan wandelen naar panoramapoint en Garbatpoint. Zalige plekken en de goede lucht doet veel deugd.
Matheran staat bekent voor zijn Chikky een soort van notenreep met honing. Er is veel keuze in en proeven is geen probleem. Lekker spul.
Later op de avond uit eten met de Nederlanders. De headwobble veroorzaakt veel hillariteit. De nederlanders en ik zien er geen graten in van even samen op te trekken dus besluiten we samen te reizen mits we beide dezelfde plekken willen aandoen.
Er zitten hier twee soorten apen. Die met een zwarte kop en die met een rode kop.
De zwarte zijn vrij schuw maar zijn rode collega is een echte bandiet.
Je kijkt even niet goed uit en ze zijn weg met je koekjes! Een nauwelijks aangeschoten pak koekjes godver en het waren er goeie.
Die kattapult die je overal ziet liggen heeft wel degelijk zijn nut!
De mensen hier doen het zeer goed naar Indische normen. Hun investering in het onderhoud van hun leefomgeving en dorp werpt vruchten af. Touristen komen er daarom graag en in het piekseizoen vliegen de prijzen er uit de pan. Nu is het nog off season en iedereen is druk in de weer om alles op te knappen.
Deze avond zijn er minder kikkers!
13oct
We kuisen vroeg ons schup af en vertrekken naar het station van Neral.
Daar nemen we de Konya express naar Miraj. Het is lekker rustig op de trein en dat is plezant als je negen uur onderweg bent. We doen ons tegoed aan lekkere snacks en chai.Het dorre bergachtige landschap kruipt traag voorbij.
Tegen de avond komen er wel meer en meer kekkerlakken aanzetten. De trein zit er vol mee zo blijkt! Maar dit is vrij normaal hier.
Ik maak onze Indische gesprekpartners wijs dat er in Belgie heel dikke spinnen zitten en zo van die onzin tot ze er zelf om moeten lachen.
Die avond in Miraj eten we in een klein Indisch restaurantje waar er maar enkele dingen te krijgen zijn. Het was lekker en pikant voor maar weer en apppel en een ei.
14oct
Vroeg op voor tweede trein naar Londa. Lekker zoet ontbijt met koekjes die we uit curieusiteit gekocht haden de avond er voor.
In Londa moesten we vier uur wachten voor een bus naar Goa.
Man man wat een rit.
Zoveel stof heb ik nog nooit gezien. Er rijden veel vrachtwagens die grond vervoeren op deze bergweggetjes en de weg zelf is kompleet kapot gereden zodat we geregeld bijna tot tegen het dak vliegen van de bus. Ze rijden weer flink door en halen elkaar in waar mogelijk stof of geen stof. Er waren zelfs passagiers die het raampje van de bus dicht deden voor het stof en dat zie je niet vaak!
Eens in Goa nog even naar het strand waar we in een lodge naast het strand snel in slaap vielen.
15 oct
Rustige dag met veel verkenningswandelingen. Lodge gekozen en verder nog wat rusten en kleren wassen. Uit eten s avonds in een tent waar ze heel de tijd Elton John speelde of coverversies van Queen door niet getallenteerde Indische zangers!
Groeten vanaf het met cocospalmen begrenzde strand!
ps sorry voor de typfoutem people !
maandag 15 oktober 2007
Jawel, ik ben nog steeds op dreef.
Dag beste mensen.
Het is weer even geleden dat ik iets leit weten waarvoor mijn excuzes.
Zal even de laatste dagen rezumeren.
9 oct.
Goed geslapen. ben ticket gaan boeken richting Matheran in Railwaay Reservation Center in de Canadastraat! Het verkeer laat weer eens weten dat mijn ademhalingsorgaan nog wat moet harden. Na een simpele maar goede lunch ben ik Ramkund en zijn bijhorende markt gaan bezoeken. Ramkund is een tank(grote wasplaats) waar Hindu s zich komen wassen om zich lichamelijk en mentaal te reinigen. Gezien de staat van het water laat ik dit liever aan de gelovigen toe ! De markt er rond was simpel en kleurijk. Er hangt daar wel een gelaten sfeer ondanks de drukte. Later op de dag trommelaars gezien op straat. Zo zot als een achterdeur. Een man ging op de grond liggen met zijn trommel op zijn buik en de rest zette zijn trommel bij op die eertse. Dan kropen er nog een paar trommelaars op en ondertussn waren ze allen nog aan het spelen. Best wel indrukwekkend.
Ook ben ik naar de Karalam tempel geweest. Soldaten bewaken er de ingang en fotografie is er verboden. Binnen heb ik een praatje aangeknoopt met twee oude mannen waarvan er eentje, een gewezen leraar engels, me een kleine tour heeft gegeven. De twee vrienden waren klasgenoten van elkaar geweest en bezochten deze tempel om een klein gebed voor alles en iedereen te doen. Wat me ook opviel is de sociale rol die zo n tempel heeft. Iedereen slaat er een babbeltje met elkaar en er hangt een rustige sfeer.
Trouwens niet elk groot zwart vliegend ding is een kraai daar, sommige zijn gewoon vleermuizen of moet ik zeggen vleerhonden!
Vrooeg bed in want om 05 00 uur opstaan voor reis naar Matheran.
Nasik had wat langer mogen duren. Ik zag er de pracht te laat van in.
10 oct
Vroeg opgestaan. 07 00 uur neem ik de Panchivati expresstrein naar Kalyan.
Ieder keer de trein een halte aandoet springen er verkopers allerhande op de trein met water,chai en snacks . Aan eten en drinken kom je niet te kort hier en het kodt niks. Ik ben weer de atractie tot in Kalyan waar ik een locale trein moet nemen naar Neral.
Deze keer zit de trein prakvol en de temperatuur loopt gestadig op want het is bijna middag. In Neral nog een taxi en dan nog een stuk tevoet mits er geen auto s of andere mogen rijen. "You want horse sir? Only 120 Rs "is het eerste wat ik te horen krijg. Tien meter verder en geen kick gegeven is het slechts 100 Rs. Bijna uit gehoorsafstand werd het nog 80Rs. Zin om te wandelen na zo n een dag op de trein. Het Hotel Hopehall wordt er uitgebaat door een vriendelijke vrouw en haar broer Junior die de ganse dag niets uitsteekt. Junior is een man die men bij ons waarschijnlijk zou bestempelen met het woord trucker/kermis man. Dikke buik, lang zwart haar, snor, wallen, goude kettingen en sigaret in de mond zijn een paar van zijn alledaagse kenmerken. Als kers op de taart draagt de man een zwarte T-shirt met Britney Spears er op gepaintbrushed!
Ter plekke maak ik kennis met twee Nederlanders uit Utrecht. Maarten en Renee zijn twee toffe jonge en boven al geestige mensen zo blijkt. Reis je helemaal naar India , zoek je daar een rustige plek en dan zitten er Hollanders naast jouw kamer!
Het is kikkertijd zeggen ze en de eerste kikkers komen er al aan. Ze komen met allen tegen mijn deur plakken omdat daar een tl lamp boven hangt. Pak pok gaat het want de zwaartekracht wint uiteindelijk. Niet dat ze er dan mee ophouden. Telkens weer gaan ze er voor tot in de vroege ochtend! Nog een beetje op verkenning gegaan en dan lekker gezellig gaan eten met ons drieen.
Het is weer even geleden dat ik iets leit weten waarvoor mijn excuzes.
Zal even de laatste dagen rezumeren.
9 oct.
Goed geslapen. ben ticket gaan boeken richting Matheran in Railwaay Reservation Center in de Canadastraat! Het verkeer laat weer eens weten dat mijn ademhalingsorgaan nog wat moet harden. Na een simpele maar goede lunch ben ik Ramkund en zijn bijhorende markt gaan bezoeken. Ramkund is een tank(grote wasplaats) waar Hindu s zich komen wassen om zich lichamelijk en mentaal te reinigen. Gezien de staat van het water laat ik dit liever aan de gelovigen toe ! De markt er rond was simpel en kleurijk. Er hangt daar wel een gelaten sfeer ondanks de drukte. Later op de dag trommelaars gezien op straat. Zo zot als een achterdeur. Een man ging op de grond liggen met zijn trommel op zijn buik en de rest zette zijn trommel bij op die eertse. Dan kropen er nog een paar trommelaars op en ondertussn waren ze allen nog aan het spelen. Best wel indrukwekkend.
Ook ben ik naar de Karalam tempel geweest. Soldaten bewaken er de ingang en fotografie is er verboden. Binnen heb ik een praatje aangeknoopt met twee oude mannen waarvan er eentje, een gewezen leraar engels, me een kleine tour heeft gegeven. De twee vrienden waren klasgenoten van elkaar geweest en bezochten deze tempel om een klein gebed voor alles en iedereen te doen. Wat me ook opviel is de sociale rol die zo n tempel heeft. Iedereen slaat er een babbeltje met elkaar en er hangt een rustige sfeer.
Trouwens niet elk groot zwart vliegend ding is een kraai daar, sommige zijn gewoon vleermuizen of moet ik zeggen vleerhonden!
Vrooeg bed in want om 05 00 uur opstaan voor reis naar Matheran.
Nasik had wat langer mogen duren. Ik zag er de pracht te laat van in.
10 oct
Vroeg opgestaan. 07 00 uur neem ik de Panchivati expresstrein naar Kalyan.
Ieder keer de trein een halte aandoet springen er verkopers allerhande op de trein met water,chai en snacks . Aan eten en drinken kom je niet te kort hier en het kodt niks. Ik ben weer de atractie tot in Kalyan waar ik een locale trein moet nemen naar Neral.
Deze keer zit de trein prakvol en de temperatuur loopt gestadig op want het is bijna middag. In Neral nog een taxi en dan nog een stuk tevoet mits er geen auto s of andere mogen rijen. "You want horse sir? Only 120 Rs "is het eerste wat ik te horen krijg. Tien meter verder en geen kick gegeven is het slechts 100 Rs. Bijna uit gehoorsafstand werd het nog 80Rs. Zin om te wandelen na zo n een dag op de trein. Het Hotel Hopehall wordt er uitgebaat door een vriendelijke vrouw en haar broer Junior die de ganse dag niets uitsteekt. Junior is een man die men bij ons waarschijnlijk zou bestempelen met het woord trucker/kermis man. Dikke buik, lang zwart haar, snor, wallen, goude kettingen en sigaret in de mond zijn een paar van zijn alledaagse kenmerken. Als kers op de taart draagt de man een zwarte T-shirt met Britney Spears er op gepaintbrushed!
Ter plekke maak ik kennis met twee Nederlanders uit Utrecht. Maarten en Renee zijn twee toffe jonge en boven al geestige mensen zo blijkt. Reis je helemaal naar India , zoek je daar een rustige plek en dan zitten er Hollanders naast jouw kamer!
Het is kikkertijd zeggen ze en de eerste kikkers komen er al aan. Ze komen met allen tegen mijn deur plakken omdat daar een tl lamp boven hangt. Pak pok gaat het want de zwaartekracht wint uiteindelijk. Niet dat ze er dan mee ophouden. Telkens weer gaan ze er voor tot in de vroege ochtend! Nog een beetje op verkenning gegaan en dan lekker gezellig gaan eten met ons drieen.
maandag 8 oktober 2007
Jalgaon
Beste mensen ge moogt zeker zijn dat na die jeeprit van eergisteren ik mij heel gelukkig voelde dak er nog was. moete zelf ook is doen.
De dag erna heb ik mij s morgens laten scheren bij den barbier naast het hotel. Zo glad als ne kleine was ik en ze maseren uw gezicht daarna ook nog is. Volgende keer wel mijnen eigen zakdoek gebruiken om men gezicht mee laten af te drogen!
Ben die dag samen met 2 Canadezen van Vancouver Island naar Ajanta gereden met de bus. Heel plezant en goe gelachen.
De tempels in Ajanta zijn ook prachtig maar habben meer muurschilderingen dan die in Ellora. Na de site seeing waser de bus naar Jalgaon waar ik lekker heb gegeten en mijn eerste Indische pinten heb gedronken. Ze waren goe koud en kosten evenveel dan thuis. Hotel City Plaza was heel goed.
Om 17 uur neem ik de trein naar Nasik om vanafdaar naar Matheran te gaan.
Denk dat ik in Nasik een nacht zal blijven, 2 tops.
Matheran is iets waaar ik naar uitkijk want daar zijn motorvoertuigen en zelfs fietsen verboden. Ook weinig rotzooi enzo dus dat betekent time out voor de longen.
Dit was het voor vandaag en de stoelgang is nog altijd ok, de koeien blijven kalm en de zon doet nog steeds zijn ding.
Merci voor al de replies freunden. Love you big time.
De dag erna heb ik mij s morgens laten scheren bij den barbier naast het hotel. Zo glad als ne kleine was ik en ze maseren uw gezicht daarna ook nog is. Volgende keer wel mijnen eigen zakdoek gebruiken om men gezicht mee laten af te drogen!
Ben die dag samen met 2 Canadezen van Vancouver Island naar Ajanta gereden met de bus. Heel plezant en goe gelachen.
De tempels in Ajanta zijn ook prachtig maar habben meer muurschilderingen dan die in Ellora. Na de site seeing waser de bus naar Jalgaon waar ik lekker heb gegeten en mijn eerste Indische pinten heb gedronken. Ze waren goe koud en kosten evenveel dan thuis. Hotel City Plaza was heel goed.
Om 17 uur neem ik de trein naar Nasik om vanafdaar naar Matheran te gaan.
Denk dat ik in Nasik een nacht zal blijven, 2 tops.
Matheran is iets waaar ik naar uitkijk want daar zijn motorvoertuigen en zelfs fietsen verboden. Ook weinig rotzooi enzo dus dat betekent time out voor de longen.
Dit was het voor vandaag en de stoelgang is nog altijd ok, de koeien blijven kalm en de zon doet nog steeds zijn ding.
Merci voor al de replies freunden. Love you big time.
zaterdag 6 oktober 2007
Stofrangbad
Dag beste mensen vaandaag ben ik nog in Aurangabad.Het is weer 24 graden en iedereen doet weer zijn ding.
Eergisteren ben ik om 05 25 h aangakomen met de nachttrein.
Gisteren naar Ellora geweest. Daar hebben ze een hele hoop tempels uit de rotsen gekapt. Pretty impressive. Als ge is in de buurt bent moet ge maar is gaan kijken.
De rit terug nar het hotel was vrij geschift want met 24 man in een jeep voor 10 man Gaat er wel over met de muziek volle bak en de chafeur aan het bellen terwijl voor de betere 30 kilometer.
Eergisteren ben ik om 05 25 h aangakomen met de nachttrein.
Gisteren naar Ellora geweest. Daar hebben ze een hele hoop tempels uit de rotsen gekapt. Pretty impressive. Als ge is in de buurt bent moet ge maar is gaan kijken.
De rit terug nar het hotel was vrij geschift want met 24 man in een jeep voor 10 man Gaat er wel over met de muziek volle bak en de chafeur aan het bellen terwijl voor de betere 30 kilometer.
donderdag 4 oktober 2007
Aanpassen
Vandaag heb ik mijn eerste thali gegeten bijgestaan door een vriendelijke ober die me de nodige instructies gaf. Mijn rechter hand moet nog wat getraind worden maar voor de rest draait het rond herkenning. Het was veel,goedkoop,vegetarisch maar bovenal heel lekker. De darmen houden stand(for now)en daar ben ik wel blij om. Reizigers paranoia speelt wel een beetje hier.
Het National Museum of Modern Art is vooral aan te raden voor zijn koelte wat wel mag want het is vandaag weer een schitterende zwoele dag. De internetshop waar ik in zit te typen is wel de koudste ooit denk ik. Full airco power
Omtrent het hoedje kan ik alleen maar zeggen dat ik het nog niet gevonden heb maar ik geef niet op!
Er zitten hier naast een paar duiven vooral kraai/kauwachtigen die zeer op hun gemak zijn en geen schrik hebben. Als kers p de taart vliegen er hier ook roofvogels door de stad. Vandaag nog geen koe gezien.
In Colaba ,helemaal ten zuiden van Mumbay, lopen er wel veel pusherige types rond maar die laten u wel met rust als ge verder loopt of het proper uitdrukt dat je niet geinterreseerd bent.
Vanavond vertrek ik naar Aurangabad met de trein! Thumps up! Eerste maal trein.
Dit is het voor vandaag en tot de volgende. groeten,Johan.
Het National Museum of Modern Art is vooral aan te raden voor zijn koelte wat wel mag want het is vandaag weer een schitterende zwoele dag. De internetshop waar ik in zit te typen is wel de koudste ooit denk ik. Full airco power
Omtrent het hoedje kan ik alleen maar zeggen dat ik het nog niet gevonden heb maar ik geef niet op!
Er zitten hier naast een paar duiven vooral kraai/kauwachtigen die zeer op hun gemak zijn en geen schrik hebben. Als kers p de taart vliegen er hier ook roofvogels door de stad. Vandaag nog geen koe gezien.
In Colaba ,helemaal ten zuiden van Mumbay, lopen er wel veel pusherige types rond maar die laten u wel met rust als ge verder loopt of het proper uitdrukt dat je niet geinterreseerd bent.
Vanavond vertrek ik naar Aurangabad met de trein! Thumps up! Eerste maal trein.
Dit is het voor vandaag en tot de volgende. groeten,Johan.
woensdag 3 oktober 2007
04 10 2007
Hallo lieve mensen ondertussen ben ik reeds 1 dag in Mumbay. Zot ,vochtig,zeer dicht bevolkt en bovenal nonstop getoet en gerinkel van alles da wielen heeft, later meer.
De vlucht BA 0399 was delayed den eerste October met als gevolg dat ik de aansluiting London-Mumbay miste. Een verblijf in de Park Inn werd voorzien en de volgende dag mocht ik nog is gaan proberen. Nu ging het wel mits een kleine vertraging. Om 1 uur s nachts land ik. Nog een taxirit van een 40tal minuten en ik kon gaan liggen knorren in The City Palace.
Morgen vertrek ik naar Aurangabad met de nachttrein, is zien wat dat zal geven.
Drukker kan alleziens ni. Heb al wa rondgelopen Met de Marcel,nen Duits die ook nog goe gelagged was op zoek naar een hoedje tegen de zon. Tevergeefs mijne kop blijkt te dik op de moment. Ik zal hier aan het einde van mijn reis hopelijk nog wat komen bezien. En ja ik heb al een koe gezien.
De mensen zijn hier vriendelijk en helpen als ze kunnen. Wel bizar zo een hoopje mensen die direkt op u af komen als ge iets vraagt. Verder is alles goed. Dat was het voor nu. Tot de volgende en vele groeten. Love you all.
De vlucht BA 0399 was delayed den eerste October met als gevolg dat ik de aansluiting London-Mumbay miste. Een verblijf in de Park Inn werd voorzien en de volgende dag mocht ik nog is gaan proberen. Nu ging het wel mits een kleine vertraging. Om 1 uur s nachts land ik. Nog een taxirit van een 40tal minuten en ik kon gaan liggen knorren in The City Palace.
Morgen vertrek ik naar Aurangabad met de nachttrein, is zien wat dat zal geven.
Drukker kan alleziens ni. Heb al wa rondgelopen Met de Marcel,nen Duits die ook nog goe gelagged was op zoek naar een hoedje tegen de zon. Tevergeefs mijne kop blijkt te dik op de moment. Ik zal hier aan het einde van mijn reis hopelijk nog wat komen bezien. En ja ik heb al een koe gezien.
De mensen zijn hier vriendelijk en helpen als ze kunnen. Wel bizar zo een hoopje mensen die direkt op u af komen als ge iets vraagt. Verder is alles goed. Dat was het voor nu. Tot de volgende en vele groeten. Love you all.
zondag 30 september 2007
Hallo lieve mensen
Hallo lieve mensen morgen vertrek ik naar Mumbay (India)per vlieger.
Vandaag vul ik mijn rugzak en eet ik nog frieten.
In deze blog zal ik trachten jullie op de hoogte te houden van deze reis.
Groeten Johan.
Vandaag vul ik mijn rugzak en eet ik nog frieten.
In deze blog zal ik trachten jullie op de hoogte te houden van deze reis.
Groeten Johan.
maandag 10 september 2007
Abonneren op:
Reacties (Atom)