De laatste loodjes.

Haloha daar menschen,
hier volgt nog een verslag van mijn laatste dagen in India. Er overlappen een paar dingen met de laatste post, excuses voor de verwarring.
Het koegehalte ligt weer ver over het gemiddelde en het smalle steegjes gehalte idem.
Esher zou er misshien wel inspiratie uit gehaald kunnen hebben.
Kennelijk was de film Octopussy (007) hier grotendeels gefilmmd. Die avond boven op het rooftop restaurant wordt de film gespeeld en jawel je kan zeggen waar je in de film geweest bent die dag! En als je ergens nog niet geweest was dan kan je er de volgende dag naartoe om dan dezelfde avond nog de vergelijking te maken want zoals het hoort spelen ze die film daar elke avond. Oh Bond!
Er is daar een groot paleis genaamd the City palace en daar ga ik heen met Aviv den Israeli met en botsbalfacinatie. Nog niet zo slecht gezien die botsbal want wegens architecturale omstandigheden is Uidapur een zeer geschikt en geschifte plek om te botsballen. Een leuke en eigeaardige manier om de stad te verkennen die botsbal en je mag er van uitgaan dat we al snel buiten het paleis zaten op zoek naar de bal die raar maar waar steeds terug gevonden werd. Aviv had er natuurlijk een stuk of tien in zijn rugzak steken. De rest van de tijd gevuld met de stad te doorkruisen en hier en daar wat lokaals te proeven tijdens een babbeltje.
In de internetzaak maak ik kennis met Simon den Duits, hij gaat te voet door India!
Hij geeft mij een goeie eettip en ik kom de man er s avonds terug tegen. Restaurant Naturalview is een hit. Super goeien boef voor enkele euro s. De tent is allang open en heeft een prachtig uitzicht over het meer en zijn daarin liggende Lakepalace hotel.
In het kort, Uidapur is een aanrader.
Mijn dagen hier vliegen voorbij en ik spring voor de laatste maal op een trein, deze keer terug richting Mumbay.
Mijn reisgenoten, een klein familietje en twee dikke vinnige oude mannen, ontfermen zich met al hun curieuziteit en zorg over mij. Ik slaap goed. Mijn darmen daarentegen willen niet zo goed meewerken. Dat is toch wel straf he, juist op het einde van de reis krijg ik de hardste aanval van sproeipoep. Bananen,toast en soep staan vanaf nu op de menu en al het lekkers dat uit de keukens van Mumbay komt gaat grotendeels aan mijn neus voorbij, snif. Desondanks is het leuk om terug in the big bad city van Mumbay aan te komen. Ik ken mijn weg er al een beetje en ga een fresh lime soda drinken in Leopolds. Een leuke bar die in het boek Shantaram van Gregory David Roberts de vaste stek is van de hoofdfiguur. Goed voor het vergroten van het inlevingsvermogen. De bar is waarschijlijk een van de beste die ik tegen ben gekomen in India al is de bediening een tikje te grootstedelijk (onvriendelijk).
De drukke straten, het tropische allure en de herkenbaarheid maken dit de juiste plek omaf te zwaaien.
In de Red Shield Army youth hostell lig ik samen met enkele net aangekomen reizigers.
Raar genoeg voel ik me er al een beetje thuis. Een laatste thuis voor ik naar huis ga. Ik bezoek er nog Elephanta Isleland die je per ferry kan bereiken en een oase van rust is. De enkele grottempels zijn wel leuk maar je komt hier meer uit nood aan een betje betere lucht en voor de verfrissende zeewind want het is weer lekker warm hier in Mumbay (32°C). Ik doe mijn laatste grote ronde door de stad langs de Collaba Causeway en MG road via de Chatrapati Shivaji Terminus en zo naar Crawford market en zijn overdonderende levendige drukke straatjes om op de bijna lege straten in de warme donkere terug naar mijn bed te lopen.
Volgende morgen de gereedmaking om naar huis te vliegen want het is hier voorlopig gedaan voor mij.
De groeten en tot snel Spitsaramborol.