De laatste loodjes.

Haloha daar menschen,
hier volgt nog een verslag van mijn laatste dagen in India. Er overlappen een paar dingen met de laatste post, excuses voor de verwarring.
Het koegehalte ligt weer ver over het gemiddelde en het smalle steegjes gehalte idem.
Esher zou er misshien wel inspiratie uit gehaald kunnen hebben.
Kennelijk was de film Octopussy (007) hier grotendeels gefilmmd. Die avond boven op het rooftop restaurant wordt de film gespeeld en jawel je kan zeggen waar je in de film geweest bent die dag! En als je ergens nog niet geweest was dan kan je er de volgende dag naartoe om dan dezelfde avond nog de vergelijking te maken want zoals het hoort spelen ze die film daar elke avond. Oh Bond!
Er is daar een groot paleis genaamd the City palace en daar ga ik heen met Aviv den Israeli met en botsbalfacinatie. Nog niet zo slecht gezien die botsbal want wegens architecturale omstandigheden is Uidapur een zeer geschikt en geschifte plek om te botsballen. Een leuke en eigeaardige manier om de stad te verkennen die botsbal en je mag er van uitgaan dat we al snel buiten het paleis zaten op zoek naar de bal die raar maar waar steeds terug gevonden werd. Aviv had er natuurlijk een stuk of tien in zijn rugzak steken. De rest van de tijd gevuld met de stad te doorkruisen en hier en daar wat lokaals te proeven tijdens een babbeltje.
In de internetzaak maak ik kennis met Simon den Duits, hij gaat te voet door India!
Hij geeft mij een goeie eettip en ik kom de man er s avonds terug tegen. Restaurant Naturalview is een hit. Super goeien boef voor enkele euro s. De tent is allang open en heeft een prachtig uitzicht over het meer en zijn daarin liggende Lakepalace hotel.
In het kort, Uidapur is een aanrader.
Mijn dagen hier vliegen voorbij en ik spring voor de laatste maal op een trein, deze keer terug richting Mumbay.
Mijn reisgenoten, een klein familietje en twee dikke vinnige oude mannen, ontfermen zich met al hun curieuziteit en zorg over mij. Ik slaap goed. Mijn darmen daarentegen willen niet zo goed meewerken. Dat is toch wel straf he, juist op het einde van de reis krijg ik de hardste aanval van sproeipoep. Bananen,toast en soep staan vanaf nu op de menu en al het lekkers dat uit de keukens van Mumbay komt gaat grotendeels aan mijn neus voorbij, snif. Desondanks is het leuk om terug in the big bad city van Mumbay aan te komen. Ik ken mijn weg er al een beetje en ga een fresh lime soda drinken in Leopolds. Een leuke bar die in het boek Shantaram van Gregory David Roberts de vaste stek is van de hoofdfiguur. Goed voor het vergroten van het inlevingsvermogen. De bar is waarschijlijk een van de beste die ik tegen ben gekomen in India al is de bediening een tikje te grootstedelijk (onvriendelijk).
De drukke straten, het tropische allure en de herkenbaarheid maken dit de juiste plek omaf te zwaaien.
In de Red Shield Army youth hostell lig ik samen met enkele net aangekomen reizigers.
Raar genoeg voel ik me er al een beetje thuis. Een laatste thuis voor ik naar huis ga. Ik bezoek er nog Elephanta Isleland die je per ferry kan bereiken en een oase van rust is. De enkele grottempels zijn wel leuk maar je komt hier meer uit nood aan een betje betere lucht en voor de verfrissende zeewind want het is weer lekker warm hier in Mumbay (32°C). Ik doe mijn laatste grote ronde door de stad langs de Collaba Causeway en MG road via de Chatrapati Shivaji Terminus en zo naar Crawford market en zijn overdonderende levendige drukke straatjes om op de bijna lege straten in de warme donkere terug naar mijn bed te lopen.
Volgende morgen de gereedmaking om naar huis te vliegen want het is hier voorlopig gedaan voor mij.
De groeten en tot snel Spitsaramborol.

Uidapur met maximum vertraging.

Joep lieve en boze mensen, ik zit in Uidapur en zoals de titel al een beetje verraad was het weer prijzing met het transport. Oorspronkelijk ging de bus om twaalf uur vertrekken vanuit Pushkar om dan rond acht in ochtend aan te komen in Uidapur. Computer says no!! Kuch. Tegen drie uur werd er beslist om wat thee te gaan drinken en om vier uur gingen we, ik zeg we want we zijn op dat moment met twaalf vreemdelingen,toch maar is naar een hotel waar we gratis mochten slapen tot ongeveer zeven uur waaran ik er maar twee kon slapen. Het was toch nog een komische avond wegens moeheid en alle zotheid op een stokje van de koude. Enkele gasten begonnen wat te dansen om het wat warmer te krijgen en dat trok de aandacht van de plaatselijke bevolking. Soit om acht uur s morgens kruipen we in de bus en kunnen we vertrekken. Tegen vier uur staan we in Uidapur. Zeker is langsgaan als ge kunt best wel de moeite. Enorm pitoresk en nog keurrijker dan alles dat ik al gezien heb. Ge kunt hier ook lekker verloren lopen. Smalle baantjes zigzaggen over een heuvelachtige ondergrond tussen hoge muren met trappen die weer naar andere kleine weggetjes leiden. Afgewerkt met een flinke dosis koe en hond en whatever beest dat genoeg poten heeft.
Kom ik hier een Duitser tegen Simon genaamd die zijn reis te voet onderneemt!
Gene gewone dus maar wel nen toffe. Ingaande op zijn eerste keus restaurant kom ik niet bedrogen uit. Maag vol en ogen bijna toe, zo zit ik hier nu.
Dus soigneerd ulle allemaal ginder dan zal ik het zelfde doen.
Slaapwel, Johanabai.

De tijd vliegt.

Hallo Lievelingen de tijd heeft niet stilgestaan en ik ook niet.
Ik ben vanuit Bangalore vertrokken naar Delhi en dat duurt met de trein ongeveer zessendertig uur. Samen met mij in het compartiment zitten twee computernerds ,een gevechtshelikopterpiloot en een gewezen kapitein en staatskampioen boksen van rusland.
Een leuke kliek alweer en het was weer zeer interresant.
Onderweg wat bijgelezen over Delhi en wat rondgevraagd aan de mannen in de trein of ze goeie eettenten wisten zijn.
Aankomen in Delhi is weer een klap in je gezicht. Hier in het Noorden vna India worden de kaarten anders gedeelt en ik was blij dat ik al wat ervaring had opgedaan in andere steden. Hier zijn er veel meer koeien in de straat en de straten zijn een pak smaller.
Het geeft een heel andere indruk en de drukte deed weer zijn ding. Er lopen in Delhi ook veel meer weterlingen rond. Ik doe een praatje met Brandon (US)en we beslissen samen wat rond te lopen. Het rode fort en de Jama Mashid(oudste moskee van India) passeren de revue. Het is er enorm druk maar we maken plezier en al vlug zijn we met zijn drieen. Louiq een Fransman en katamaran kapitein met de nodige dosis humor.
Ik loods ze mee naar Karims en daar is het weer smullen. Nog en biertje op een rooftop om het af te maken en iedereen weer zijn bed in.
De volgende ochtend ben ik vroeg op om in te gaan op de uitnodiging van Louiq om mee te rijden naar Agra. Hij had die wagen al betaald en neemt Steph uit Duitsland mee.
De Taj mag er wezen. Ge weet waarschijnlijk wel hoe dat ding eruit ziet maar niet hoe hij ruikt vanbinnen. Hij ruikt naar zweetvoeten. Iedereen moet zijn schoenen uitdoen daar maar ik had van die dingen ann mijn schoenen die ze in fastfoodketens rond hunne kop moeten trekken. Haarnetten of zoiets! Ge moogt daar ook geen fotos maken van gras volgens een bord juist voorbij de ingang!
Goed L en S rijden terug naar Delhi en ik blijf in Agra town slpane voor honderd roepies. Nog een leuke avond gehad met Andrew een Australier van mijn leeftijd en ik begin te peinzen dat ik een mensen magneet ben. Agra is best wel leuk s avonds en ik vlieg er weer laat in.
De volgende ochtend een treintje vangen naar Jaipur vanuit Agra station. Het is dan zes uur en mijn kleine oogjes zien dat de trein een vertraging heeft van twee uur.
Ik sta er precies niet alleen voor. Jo en Jolie(UK)zitten er even hulpeloos bij en we besluiten ons vol te tanken met chai. De trein vertrekt uiteindelijk tegen kwart voor elf en om vijf uur sta ik in Jaipur. Zoals gewoonlijk willen de rikshaws u naar uw, lees hun, bestemming brengen voor tien roepies. En anders niet of tegen een debiele prijs. De koegehalte ligt weer wat lager maar ge ziet wel overal sporen van deze melkschenkers. Let op uw schoenen of doet uw botten aan.
Het was tijd voor een massage en dat was een goede keuze. Goed ingeolied kruip ik mijn zoveelste beddebakske in.
De toeristische bekijkenswaardig heden zijn tof maar het zijn de mensen en de straten
die het meeste indruk maken. Ik loop daar veloren in een Labirint van een zijde bazaar, ga thee drinken met een stel grappige gidsen die de eerst mijn geld wilden voor een kleine toelichting maar eens we thee begonnen drinken niets meer wilden aannemen want ik was van wandelend geldmachien in een gast verandert.
Ook in Jaipur kan je lekker gaan eten en ik weet waar.
De volgende ochtend doe ik een paar praatjes met andere reizigers en maak vriendjes met Patricio(Guatamala). De bus gaat naar Pushkar. Klein , een pak rustiger dan Jaipur en een koegehalte van twee of drie per inwoner al dan niet met gekleurde hoorns. Er lopen ook hier veel hippies en Babas rond. Veel kleur, mooie gevels en een hoop tempels waaronder de Brahma tempel en van de weinige tempels waar Brahma wordt vereerd. Dit alles ligt rond een vijver met een hele hoop baadplaatsen.
Moe maar blij en berookt na een internationaal kampvuur in een leuk hotelletje gaan de lichten uit.
ps Voor al de mensen die ook is naar hier willen komen rond deze tijd, Sinterklaas komt niet tot in India! Allee namaste en tot binnen enkele dagen.
Groenten en Masala , Johanarambo.

Bangalore times

Helaba iedereen,
Er zijn weer vier dagen gepasseerd.
De eerst twee dagen was ik me nog een beetje aan het aanpassen aan de stad.
Met Wouter de fietsende Nederlander nog twee dagen in de Bangalorian youth hostel gebleven en de andere twee samen met een vriendelijke Sikh, Keralaan en een chinees in de dormitory. Geen enkele snurker dus zalig geslapen.
Het eten hier, zoals ik al eerder geschreven heb, is enorm goe hier. Wouter heeft me nog meegenomen naar de beste kip eet tent met daarnaast een goede juice en milkshake bar. Boefers inc. zulle! Heb natuurlijk nog een paar Massala Dosais binnen gestoken!
Ben hier nog naar de botanische tuin gegaan, een rustige oase in hey midden van de stad met een pletora van tropische planten en bomen.
Ben nog hookapipe gaan roken met een bende jonge Indiers en die gasten hebben al den drank en hookas betaald en wilden mijn geld niet accepteren. Weer eens een voorbeeld van de soms enorme gastvrijheid.
Mijn baard en haar hadden ook een dringende onderhoudsbeurt nodig. In mannen kapsalon Model kon ik geholpen worden. Op de altijd aanstaande tv speelde ze weer een Hindifilm van formaat en de rest van het interieur was weer goed gekisched. De goden in hun gouden kaders keken in alle kleuren toe en zagen dat het goed was. De kapper himself wist wat hij deed. De gezichts- en hoofdmassage waren van een sublieme natuur. De man heeft zelfs mijn nekwervels en oren gekraakt! Dit was dan allemaal te krijgen voor de betere tachtig rupees.
Ik moest een nieuw plan maken en duurde even. Het is Delhi geworden en ik neem vandaag de trein naar ginder. Het ticket reserveren had wel wat in er was een beperkt plaatsenaanbod en zo moest ik nog twee extra dagen wachten. Mijn vorige aanschuiftijd record werd verpulverd. Net geen twee uur heb ik gewacht! Een vriendelijke Bangalorian heeft me nog goed geholpen anders zat het er dik in dat er nog een uur zou bijkomen. Het geduld werd weer eens goed getest. Soit het ticket is er en ik ben blij dak eindelijk terug kan beginnen te bewegen.
Na een blitzbezoek aan Delhi gaat het richting Agra (De Taj bezoeken) en een beperkt stukje Rajasthan. Het gaat nog spannend worden en ik heb er zin in.
En jawel ik ga nog nen Banana chocolat shake drinken voor ik hier weg ben.
De groeten van een weer goed volzittende Johan.

Vipassana meditatie cursus

Hallo lieve beste vrienden,
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben in een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur een klein dorpje drie uur van Bangalore.
Hier volgt tekst en uitleg.
Op vijtien November tegen vijf uur kom ik aan voor de poort van het Dhamma Paphulla meditatie centrum. Binnen krijg ik een bed toegewezen in de slaapzaal waar nog een hoop Indiers en een Nederlander hun intrek hebben genomen. We praten een beetje en dan is het tijd voor avond eten. Hierna krijgen we de regels te horen en die gaan als volgt. Je mag niet communiceren met de meditators, niet schrijven en lezen, seks hebben met jezelf en anderen,geen drugs gebruiken(tabak,alcohol en andere) en niet moorden.
Na deze uitleg gaan we voor de eerste maal naar de Dhamma hall (meditatie zaal) voor de eerste les.Je kiest een "comfortabele zithouding met rechte rug en sluit je ogen.
De eerste drie dagen moet je Anapana leren en doen. Een klein driehoekig gebied van je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip is het terein van al je aandacht want je zal je ademhaling moeten bestuderen zoals hij zich voordoet in realiteit(het Nu). Niet zoals je wilt dat hij is dus geen controle uitoefenen opje ademhaling.
Die eerste drie dagen hebben als nut dat je je geest gaat aanslijpen zodat hij scherp en gevoeliger wordt. Klinkt simpel maar is het niet. Je geest genereerd constant beelden en herinneringen en fluisterd je vanalles toe.Er komt echt vanallles naar boven drijven. Dit dient gewoonweg genegeerd te worden door te focussen op je ademhaling. Je geest dwaalt af en je stelt dit objectief vast en komt terug bij je ademhaling. Ik merk voor de eerste maal hoe een wild dier je geest eigenlijk is en we moeten hem rustig en stil maken dus temmen eigenlijk. Je meot baas worden over je geest en niet andersom anders kan je niets veranderen in jezelf.
De vierde dag begint het echte werk. De eerste Vipassana meditatie gaat van start.
Je mag je positie niet veranderen en de ogen moeten dicht blijven voor een uur.
Je mag je verzekeren dat pijn langs alle kanten komt aandraven en begint te pulseren in heel je lichaam. Een uur kan heel lang duren. (Ik dacht dat mijn been ging uitenspatten en mijn botten gingen breken). De verlossende bel signaal kwam uiteindelijk en ik voelde me enorm blij. Ik was er door geraakt. Buiten regende ondertussen en terwijl ik in de pauze de regen voelde vallen op mijn huid had ik niet gezien dat ik in een voorbij marcherend stoet nieren was gaan staan! Die mieren deden wat mieren altijd doen en ik kon er alleen maar om lachen.
Terwijl je stil zit moet je je aandacht verplaatsen van je neus naar de top van je hoofd en zo verder naar nek, borst, buik, geslacht, schouder rechter arm naar de toppen van je vingers, hetzelde voor de linker arm, je bovenrug, onderrug, bekken,
rechter bovenbeen naar de toppen van je tenen, hetzelfde voor je linker been en dan terug naar boven. Elk sensatie op elk onderdeel moet je objectief observeren. Geen afkeer of hunkering generen gewoonweg objectief en geduldig blijven met doorzetting. Op die manier ga je de vaste reactie patronen van je geest afbreken en verlos je jezelf stap voor stap van brokken miserie die in je opgestapelt liggen. Bekijk het als een groot kampvuur dat je gemaakt hebt en inplaats van meer hout op het vuur te smijten stop je met voeren. Het vuur gaat minderen en uiteindelijk doven maar dat duurt natuurlijk nog wel even. Daarom is het belangrijk dat je blijft mediteren en niet reageren op de sensaties. Pijn en kriebeling zijn alle twee sensaties en die hebben een ding gemeen, ze zijn impermanent,ze komen en gaan.
Het intellectuele goed krijgt een echte ervaring die er hand in hand meegaat. Dat maakt dat je ervaard wat je weet en dit is zeer belangrijk. Je gewaarwording wordt groter! Je moet er wel voor weken natuurlijk. Van vier uur dertig tot s avonds om negen uur ben je bezig. Hier en daar pauzes van een uur of langer maar meestal maar vijf a tien minuten.
We krijgen er goed gevarieerd vegetarisch eten dat wel smaakt. Iedere ochtend en avond krijgen we ook en warme drank Ragi malt genaamd. Dat is een brouwsel waar we tweeentwintig ingredienten inzitten waaronder gember , noten, mais, cardamon, zwarte peper, gedroogde dadels en andere. Voedzaam powerdrankje en lekker!
Het is in zo n meditatiezaal niet altijd even stil. Daar wordt wat afgescheten, geboerd, en gescheten man. Je zit daar ook geen drie meter uiteen ofzo en bewegen is out of the question. Laten passeren dus dit vergroot je tollerantievermogen. Het is ook niet de bedoeling dat je in de praktijk een plant moet worden die zich of anderen gewillig laat omkappen. Het gaat er om niet te reageren op een situatie maar actie te ondernemen in een situatie.
Geen reactie maar actie. Geen haat maar liefde. Geen stilstand maar dynamiek.
Leef ook niet in het verleden daar kan je niets meer aan verranderen. De toekomst is er nog niet dus leef in het heden(nu). Het heden is the place to be en die waarnemen zoals ze zich voordoet aan je lichaam, niet zoals je zou willen dat ze zich voordoet, is de eerste stap.
De tiende dag wordt de stilte doorbroken als schokabsorbeerder voor de buitenwereld en je moet het meemaken om het te geloven. Iedereen is goedgezind en er hangt een positief geladen sfeer. Kortom de eerste stap van een lange goede weg is gezet en dat opzich is al een heel goed begin.
Ben ik verandert? Ja maar je verandert heel de tijd en er is nog veel werk aan de winkel. Maar nu is er een techniek waar ik mijn reactiepatronen mee kan veranderen. Er is geen mirakel gebeurt maar het is zeker een openbaring van formaat. Er is nog veel dat ik niet heb toegelicht maar er zijn boeken over geschreven. Zij die interesse hebben ontwikkeld kunnen "The art of living" vertaling van William Hart lezen, een goede introductie.
Ik kan het ieder van jullie aanraden, het geeft een positieve praktische meerwaarde aan je leven en er is trouwens een centrum in Belgie dus ge moet ni helemaal naar India komen zoals ik!;-) Mag iedereen gelukkig worden en verlossig vinden van zijn miserie!(En daar is genen Ohm of god meegemoeid).

vriendelijke groeten uit Bangalore ,Johan

Vipassana meditatie cursus

He daar lieve beste mensen,
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben ik een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur, een klein dorpje in de buurt van Bangalore.
Hier volgt een verslag van nijn tien dagen durende cursus.
Dag 1 15Nov
Bij aankomst krijg je een bed toegewezen in de slaapzaal en mag je nog een beetje praten met de andere deelnemers. Je schrijft je in en geeft al je boeken, schrijfgerief en waardevolle spullen af voor bewaring. Allemaal Indiers en een Nederlander van 24 jaar.
Na het avondmaal tegen 19 uur komen we bijeen in de etzaal waar ons de regels van de cursus worden uitgelegd. Hier na gaan we voor de eerste maal naar de meditatiezaal of Dhamma hall. De noble silence of nobele stilte gaat van start. Dit betekent dat de Meditators niet meer mogen spreken tegen elkaar maar ook geen contact mogen zoeken of gebaren maken of eender wat je onder communiceren kan verstaan. Heb je een vraag over de techniek dan kan je terecht bij de leraar, voor ander noodzaklijkheden kan je terecht bij de helper.
De leerkracht geeft uitleg en de cursus begint. Je mag niet spreken,schrijven, moorden,liegen,seks hebben met anderen en jezelf!
De eertse drie dagen moet je je eigen ademhaling bestuderen. Je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip moeten al je aandacht krijgen. Dit gebied is belangrijk wegens zijn afmeting. Het doel is om de geest scherper te maken zodat je bij de volgende stap gevoelig genoeg kan onderzoeken. Deze eerste stap noemt men Anapana.
Je geest genereerd enorm veel beeldmateriaal en andere herinneringen en deze zijn zo talrijk en confronterend dat ik er nog een paar dagen zou over doen moest ik die beginnnen neerschrijven. De geest is een wild beest en die ga je moeten beginnen temmen. Veel geduld en doorzetting en objectief observeren zijn enorm belangrijk voor het welslagen daarvan.
In die eerste drie dagen mag je je positie aanpassen als je teveel pijn krijgt in benen en rug. De ogen mogen ook even open maar liefst altijd dicht blijven.
De vierde dag is het tijd voor het echte werk de eerste Vipassana meditatie gaat van start. Er mag niet meer van positie verandert worden en de ogen moeten dichtblijven gedurende 1 uur. Ik dacht dat mijn been ging ontploffen en iedereen onder het bloed ging hangen. De pijn die komt aandraven is enorm. Langs de benen en rug pulseren er pijnscheuten en het was niet makkelijk0+

Laatste dag voor de grote sprong. Vipassana

Helaba beste mensjes hier gaan we weer
14 Nov
Laatste dag in Munnar.
Die dag nog naar topstation in den Mahindra samen met de kliek van gisteren en je raad het nooit, iemand van Belgie! Dourin (al dan niet verkeerd gespeld) van Gent.
Vree wijs is da. Den top van die berg is vrij tot zwaar bewolkt maar het blijft knap. Op de terugweg worden we in touristenvallen gereden maar die kunnen de sfeer niet deren.
Ik neem samen met Jean Luc en zijn vrouw de bus terug naar Cochin want ik neem de nachttrein naar Bangalore. In Bangalore ga ik een Vipassana cursus volgen die tien dagen gaat duren. Ik zal in die tien dagen niets kunnen posten of zo mits er regels aan verbonden zijn aan zo een meditatie. Als ge meer wilt weten dan moet ge maar is googlen op Vipassana en dan zult ge wel genoeg uitleg vinden.De keet noemt Dhamma Paphulla en ik zal jullie binnen tien dagen terugschrijven.
Tot binnenkort en soigneerdulle.
Groenten en fruit uit de zee ,Johan