Helaba iedereen,
Er zijn weer vier dagen gepasseerd.
De eerst twee dagen was ik me nog een beetje aan het aanpassen aan de stad.
Met Wouter de fietsende Nederlander nog twee dagen in de Bangalorian youth hostel gebleven en de andere twee samen met een vriendelijke Sikh, Keralaan en een chinees in de dormitory. Geen enkele snurker dus zalig geslapen.
Het eten hier, zoals ik al eerder geschreven heb, is enorm goe hier. Wouter heeft me nog meegenomen naar de beste kip eet tent met daarnaast een goede juice en milkshake bar. Boefers inc. zulle! Heb natuurlijk nog een paar Massala Dosais binnen gestoken!
Ben hier nog naar de botanische tuin gegaan, een rustige oase in hey midden van de stad met een pletora van tropische planten en bomen.
Ben nog hookapipe gaan roken met een bende jonge Indiers en die gasten hebben al den drank en hookas betaald en wilden mijn geld niet accepteren. Weer eens een voorbeeld van de soms enorme gastvrijheid.
Mijn baard en haar hadden ook een dringende onderhoudsbeurt nodig. In mannen kapsalon Model kon ik geholpen worden. Op de altijd aanstaande tv speelde ze weer een Hindifilm van formaat en de rest van het interieur was weer goed gekisched. De goden in hun gouden kaders keken in alle kleuren toe en zagen dat het goed was. De kapper himself wist wat hij deed. De gezichts- en hoofdmassage waren van een sublieme natuur. De man heeft zelfs mijn nekwervels en oren gekraakt! Dit was dan allemaal te krijgen voor de betere tachtig rupees.
Ik moest een nieuw plan maken en duurde even. Het is Delhi geworden en ik neem vandaag de trein naar ginder. Het ticket reserveren had wel wat in er was een beperkt plaatsenaanbod en zo moest ik nog twee extra dagen wachten. Mijn vorige aanschuiftijd record werd verpulverd. Net geen twee uur heb ik gewacht! Een vriendelijke Bangalorian heeft me nog goed geholpen anders zat het er dik in dat er nog een uur zou bijkomen. Het geduld werd weer eens goed getest. Soit het ticket is er en ik ben blij dak eindelijk terug kan beginnen te bewegen.
Na een blitzbezoek aan Delhi gaat het richting Agra (De Taj bezoeken) en een beperkt stukje Rajasthan. Het gaat nog spannend worden en ik heb er zin in.
En jawel ik ga nog nen Banana chocolat shake drinken voor ik hier weg ben.
De groeten van een weer goed volzittende Johan.
vrijdag 30 november 2007
dinsdag 27 november 2007
Vipassana meditatie cursus
Hallo lieve beste vrienden,
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben in een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur een klein dorpje drie uur van Bangalore.
Hier volgt tekst en uitleg.
Op vijtien November tegen vijf uur kom ik aan voor de poort van het Dhamma Paphulla meditatie centrum. Binnen krijg ik een bed toegewezen in de slaapzaal waar nog een hoop Indiers en een Nederlander hun intrek hebben genomen. We praten een beetje en dan is het tijd voor avond eten. Hierna krijgen we de regels te horen en die gaan als volgt. Je mag niet communiceren met de meditators, niet schrijven en lezen, seks hebben met jezelf en anderen,geen drugs gebruiken(tabak,alcohol en andere) en niet moorden.
Na deze uitleg gaan we voor de eerste maal naar de Dhamma hall (meditatie zaal) voor de eerste les.Je kiest een "comfortabele zithouding met rechte rug en sluit je ogen.
De eerste drie dagen moet je Anapana leren en doen. Een klein driehoekig gebied van je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip is het terein van al je aandacht want je zal je ademhaling moeten bestuderen zoals hij zich voordoet in realiteit(het Nu). Niet zoals je wilt dat hij is dus geen controle uitoefenen opje ademhaling.
Die eerste drie dagen hebben als nut dat je je geest gaat aanslijpen zodat hij scherp en gevoeliger wordt. Klinkt simpel maar is het niet. Je geest genereerd constant beelden en herinneringen en fluisterd je vanalles toe.Er komt echt vanallles naar boven drijven. Dit dient gewoonweg genegeerd te worden door te focussen op je ademhaling. Je geest dwaalt af en je stelt dit objectief vast en komt terug bij je ademhaling. Ik merk voor de eerste maal hoe een wild dier je geest eigenlijk is en we moeten hem rustig en stil maken dus temmen eigenlijk. Je meot baas worden over je geest en niet andersom anders kan je niets veranderen in jezelf.
De vierde dag begint het echte werk. De eerste Vipassana meditatie gaat van start.
Je mag je positie niet veranderen en de ogen moeten dicht blijven voor een uur.
Je mag je verzekeren dat pijn langs alle kanten komt aandraven en begint te pulseren in heel je lichaam. Een uur kan heel lang duren. (Ik dacht dat mijn been ging uitenspatten en mijn botten gingen breken). De verlossende bel signaal kwam uiteindelijk en ik voelde me enorm blij. Ik was er door geraakt. Buiten regende ondertussen en terwijl ik in de pauze de regen voelde vallen op mijn huid had ik niet gezien dat ik in een voorbij marcherend stoet nieren was gaan staan! Die mieren deden wat mieren altijd doen en ik kon er alleen maar om lachen.
Terwijl je stil zit moet je je aandacht verplaatsen van je neus naar de top van je hoofd en zo verder naar nek, borst, buik, geslacht, schouder rechter arm naar de toppen van je vingers, hetzelde voor de linker arm, je bovenrug, onderrug, bekken,
rechter bovenbeen naar de toppen van je tenen, hetzelfde voor je linker been en dan terug naar boven. Elk sensatie op elk onderdeel moet je objectief observeren. Geen afkeer of hunkering generen gewoonweg objectief en geduldig blijven met doorzetting. Op die manier ga je de vaste reactie patronen van je geest afbreken en verlos je jezelf stap voor stap van brokken miserie die in je opgestapelt liggen. Bekijk het als een groot kampvuur dat je gemaakt hebt en inplaats van meer hout op het vuur te smijten stop je met voeren. Het vuur gaat minderen en uiteindelijk doven maar dat duurt natuurlijk nog wel even. Daarom is het belangrijk dat je blijft mediteren en niet reageren op de sensaties. Pijn en kriebeling zijn alle twee sensaties en die hebben een ding gemeen, ze zijn impermanent,ze komen en gaan.
Het intellectuele goed krijgt een echte ervaring die er hand in hand meegaat. Dat maakt dat je ervaard wat je weet en dit is zeer belangrijk. Je gewaarwording wordt groter! Je moet er wel voor weken natuurlijk. Van vier uur dertig tot s avonds om negen uur ben je bezig. Hier en daar pauzes van een uur of langer maar meestal maar vijf a tien minuten.
We krijgen er goed gevarieerd vegetarisch eten dat wel smaakt. Iedere ochtend en avond krijgen we ook en warme drank Ragi malt genaamd. Dat is een brouwsel waar we tweeentwintig ingredienten inzitten waaronder gember , noten, mais, cardamon, zwarte peper, gedroogde dadels en andere. Voedzaam powerdrankje en lekker!
Het is in zo n meditatiezaal niet altijd even stil. Daar wordt wat afgescheten, geboerd, en gescheten man. Je zit daar ook geen drie meter uiteen ofzo en bewegen is out of the question. Laten passeren dus dit vergroot je tollerantievermogen. Het is ook niet de bedoeling dat je in de praktijk een plant moet worden die zich of anderen gewillig laat omkappen. Het gaat er om niet te reageren op een situatie maar actie te ondernemen in een situatie.
Geen reactie maar actie. Geen haat maar liefde. Geen stilstand maar dynamiek.
Leef ook niet in het verleden daar kan je niets meer aan verranderen. De toekomst is er nog niet dus leef in het heden(nu). Het heden is the place to be en die waarnemen zoals ze zich voordoet aan je lichaam, niet zoals je zou willen dat ze zich voordoet, is de eerste stap.
De tiende dag wordt de stilte doorbroken als schokabsorbeerder voor de buitenwereld en je moet het meemaken om het te geloven. Iedereen is goedgezind en er hangt een positief geladen sfeer. Kortom de eerste stap van een lange goede weg is gezet en dat opzich is al een heel goed begin.
Ben ik verandert? Ja maar je verandert heel de tijd en er is nog veel werk aan de winkel. Maar nu is er een techniek waar ik mijn reactiepatronen mee kan veranderen. Er is geen mirakel gebeurt maar het is zeker een openbaring van formaat. Er is nog veel dat ik niet heb toegelicht maar er zijn boeken over geschreven. Zij die interesse hebben ontwikkeld kunnen "The art of living" vertaling van William Hart lezen, een goede introductie.
Ik kan het ieder van jullie aanraden, het geeft een positieve praktische meerwaarde aan je leven en er is trouwens een centrum in Belgie dus ge moet ni helemaal naar India komen zoals ik!;-) Mag iedereen gelukkig worden en verlossig vinden van zijn miserie!(En daar is genen Ohm of god meegemoeid).
vriendelijke groeten uit Bangalore ,Johan
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben in een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur een klein dorpje drie uur van Bangalore.
Hier volgt tekst en uitleg.
Op vijtien November tegen vijf uur kom ik aan voor de poort van het Dhamma Paphulla meditatie centrum. Binnen krijg ik een bed toegewezen in de slaapzaal waar nog een hoop Indiers en een Nederlander hun intrek hebben genomen. We praten een beetje en dan is het tijd voor avond eten. Hierna krijgen we de regels te horen en die gaan als volgt. Je mag niet communiceren met de meditators, niet schrijven en lezen, seks hebben met jezelf en anderen,geen drugs gebruiken(tabak,alcohol en andere) en niet moorden.
Na deze uitleg gaan we voor de eerste maal naar de Dhamma hall (meditatie zaal) voor de eerste les.Je kiest een "comfortabele zithouding met rechte rug en sluit je ogen.
De eerste drie dagen moet je Anapana leren en doen. Een klein driehoekig gebied van je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip is het terein van al je aandacht want je zal je ademhaling moeten bestuderen zoals hij zich voordoet in realiteit(het Nu). Niet zoals je wilt dat hij is dus geen controle uitoefenen opje ademhaling.
Die eerste drie dagen hebben als nut dat je je geest gaat aanslijpen zodat hij scherp en gevoeliger wordt. Klinkt simpel maar is het niet. Je geest genereerd constant beelden en herinneringen en fluisterd je vanalles toe.Er komt echt vanallles naar boven drijven. Dit dient gewoonweg genegeerd te worden door te focussen op je ademhaling. Je geest dwaalt af en je stelt dit objectief vast en komt terug bij je ademhaling. Ik merk voor de eerste maal hoe een wild dier je geest eigenlijk is en we moeten hem rustig en stil maken dus temmen eigenlijk. Je meot baas worden over je geest en niet andersom anders kan je niets veranderen in jezelf.
De vierde dag begint het echte werk. De eerste Vipassana meditatie gaat van start.
Je mag je positie niet veranderen en de ogen moeten dicht blijven voor een uur.
Je mag je verzekeren dat pijn langs alle kanten komt aandraven en begint te pulseren in heel je lichaam. Een uur kan heel lang duren. (Ik dacht dat mijn been ging uitenspatten en mijn botten gingen breken). De verlossende bel signaal kwam uiteindelijk en ik voelde me enorm blij. Ik was er door geraakt. Buiten regende ondertussen en terwijl ik in de pauze de regen voelde vallen op mijn huid had ik niet gezien dat ik in een voorbij marcherend stoet nieren was gaan staan! Die mieren deden wat mieren altijd doen en ik kon er alleen maar om lachen.
Terwijl je stil zit moet je je aandacht verplaatsen van je neus naar de top van je hoofd en zo verder naar nek, borst, buik, geslacht, schouder rechter arm naar de toppen van je vingers, hetzelde voor de linker arm, je bovenrug, onderrug, bekken,
rechter bovenbeen naar de toppen van je tenen, hetzelfde voor je linker been en dan terug naar boven. Elk sensatie op elk onderdeel moet je objectief observeren. Geen afkeer of hunkering generen gewoonweg objectief en geduldig blijven met doorzetting. Op die manier ga je de vaste reactie patronen van je geest afbreken en verlos je jezelf stap voor stap van brokken miserie die in je opgestapelt liggen. Bekijk het als een groot kampvuur dat je gemaakt hebt en inplaats van meer hout op het vuur te smijten stop je met voeren. Het vuur gaat minderen en uiteindelijk doven maar dat duurt natuurlijk nog wel even. Daarom is het belangrijk dat je blijft mediteren en niet reageren op de sensaties. Pijn en kriebeling zijn alle twee sensaties en die hebben een ding gemeen, ze zijn impermanent,ze komen en gaan.
Het intellectuele goed krijgt een echte ervaring die er hand in hand meegaat. Dat maakt dat je ervaard wat je weet en dit is zeer belangrijk. Je gewaarwording wordt groter! Je moet er wel voor weken natuurlijk. Van vier uur dertig tot s avonds om negen uur ben je bezig. Hier en daar pauzes van een uur of langer maar meestal maar vijf a tien minuten.
We krijgen er goed gevarieerd vegetarisch eten dat wel smaakt. Iedere ochtend en avond krijgen we ook en warme drank Ragi malt genaamd. Dat is een brouwsel waar we tweeentwintig ingredienten inzitten waaronder gember , noten, mais, cardamon, zwarte peper, gedroogde dadels en andere. Voedzaam powerdrankje en lekker!
Het is in zo n meditatiezaal niet altijd even stil. Daar wordt wat afgescheten, geboerd, en gescheten man. Je zit daar ook geen drie meter uiteen ofzo en bewegen is out of the question. Laten passeren dus dit vergroot je tollerantievermogen. Het is ook niet de bedoeling dat je in de praktijk een plant moet worden die zich of anderen gewillig laat omkappen. Het gaat er om niet te reageren op een situatie maar actie te ondernemen in een situatie.
Geen reactie maar actie. Geen haat maar liefde. Geen stilstand maar dynamiek.
Leef ook niet in het verleden daar kan je niets meer aan verranderen. De toekomst is er nog niet dus leef in het heden(nu). Het heden is the place to be en die waarnemen zoals ze zich voordoet aan je lichaam, niet zoals je zou willen dat ze zich voordoet, is de eerste stap.
De tiende dag wordt de stilte doorbroken als schokabsorbeerder voor de buitenwereld en je moet het meemaken om het te geloven. Iedereen is goedgezind en er hangt een positief geladen sfeer. Kortom de eerste stap van een lange goede weg is gezet en dat opzich is al een heel goed begin.
Ben ik verandert? Ja maar je verandert heel de tijd en er is nog veel werk aan de winkel. Maar nu is er een techniek waar ik mijn reactiepatronen mee kan veranderen. Er is geen mirakel gebeurt maar het is zeker een openbaring van formaat. Er is nog veel dat ik niet heb toegelicht maar er zijn boeken over geschreven. Zij die interesse hebben ontwikkeld kunnen "The art of living" vertaling van William Hart lezen, een goede introductie.
Ik kan het ieder van jullie aanraden, het geeft een positieve praktische meerwaarde aan je leven en er is trouwens een centrum in Belgie dus ge moet ni helemaal naar India komen zoals ik!;-) Mag iedereen gelukkig worden en verlossig vinden van zijn miserie!(En daar is genen Ohm of god meegemoeid).
vriendelijke groeten uit Bangalore ,Johan
Vipassana meditatie cursus
He daar lieve beste mensen,
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben ik een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur, een klein dorpje in de buurt van Bangalore.
Hier volgt een verslag van nijn tien dagen durende cursus.
Dag 1 15Nov
Bij aankomst krijg je een bed toegewezen in de slaapzaal en mag je nog een beetje praten met de andere deelnemers. Je schrijft je in en geeft al je boeken, schrijfgerief en waardevolle spullen af voor bewaring. Allemaal Indiers en een Nederlander van 24 jaar.
Na het avondmaal tegen 19 uur komen we bijeen in de etzaal waar ons de regels van de cursus worden uitgelegd. Hier na gaan we voor de eerste maal naar de meditatiezaal of Dhamma hall. De noble silence of nobele stilte gaat van start. Dit betekent dat de Meditators niet meer mogen spreken tegen elkaar maar ook geen contact mogen zoeken of gebaren maken of eender wat je onder communiceren kan verstaan. Heb je een vraag over de techniek dan kan je terecht bij de leraar, voor ander noodzaklijkheden kan je terecht bij de helper.
De leerkracht geeft uitleg en de cursus begint. Je mag niet spreken,schrijven, moorden,liegen,seks hebben met anderen en jezelf!
De eertse drie dagen moet je je eigen ademhaling bestuderen. Je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip moeten al je aandacht krijgen. Dit gebied is belangrijk wegens zijn afmeting. Het doel is om de geest scherper te maken zodat je bij de volgende stap gevoelig genoeg kan onderzoeken. Deze eerste stap noemt men Anapana.
Je geest genereerd enorm veel beeldmateriaal en andere herinneringen en deze zijn zo talrijk en confronterend dat ik er nog een paar dagen zou over doen moest ik die beginnnen neerschrijven. De geest is een wild beest en die ga je moeten beginnen temmen. Veel geduld en doorzetting en objectief observeren zijn enorm belangrijk voor het welslagen daarvan.
In die eerste drie dagen mag je je positie aanpassen als je teveel pijn krijgt in benen en rug. De ogen mogen ook even open maar liefst altijd dicht blijven.
De vierde dag is het tijd voor het echte werk de eerste Vipassana meditatie gaat van start. Er mag niet meer van positie verandert worden en de ogen moeten dichtblijven gedurende 1 uur. Ik dacht dat mijn been ging ontploffen en iedereen onder het bloed ging hangen. De pijn die komt aandraven is enorm. Langs de benen en rug pulseren er pijnscheuten en het was niet makkelijk0+
zoals jullie al hebben kunnen lezen de laatste keer ben ik een Vipassana meditatie cursus gaan volgen in Allur, een klein dorpje in de buurt van Bangalore.
Hier volgt een verslag van nijn tien dagen durende cursus.
Dag 1 15Nov
Bij aankomst krijg je een bed toegewezen in de slaapzaal en mag je nog een beetje praten met de andere deelnemers. Je schrijft je in en geeft al je boeken, schrijfgerief en waardevolle spullen af voor bewaring. Allemaal Indiers en een Nederlander van 24 jaar.
Na het avondmaal tegen 19 uur komen we bijeen in de etzaal waar ons de regels van de cursus worden uitgelegd. Hier na gaan we voor de eerste maal naar de meditatiezaal of Dhamma hall. De noble silence of nobele stilte gaat van start. Dit betekent dat de Meditators niet meer mogen spreken tegen elkaar maar ook geen contact mogen zoeken of gebaren maken of eender wat je onder communiceren kan verstaan. Heb je een vraag over de techniek dan kan je terecht bij de leraar, voor ander noodzaklijkheden kan je terecht bij de helper.
De leerkracht geeft uitleg en de cursus begint. Je mag niet spreken,schrijven, moorden,liegen,seks hebben met anderen en jezelf!
De eertse drie dagen moet je je eigen ademhaling bestuderen. Je neusvleugels en het gebied boven je bovenlip moeten al je aandacht krijgen. Dit gebied is belangrijk wegens zijn afmeting. Het doel is om de geest scherper te maken zodat je bij de volgende stap gevoelig genoeg kan onderzoeken. Deze eerste stap noemt men Anapana.
Je geest genereerd enorm veel beeldmateriaal en andere herinneringen en deze zijn zo talrijk en confronterend dat ik er nog een paar dagen zou over doen moest ik die beginnnen neerschrijven. De geest is een wild beest en die ga je moeten beginnen temmen. Veel geduld en doorzetting en objectief observeren zijn enorm belangrijk voor het welslagen daarvan.
In die eerste drie dagen mag je je positie aanpassen als je teveel pijn krijgt in benen en rug. De ogen mogen ook even open maar liefst altijd dicht blijven.
De vierde dag is het tijd voor het echte werk de eerste Vipassana meditatie gaat van start. Er mag niet meer van positie verandert worden en de ogen moeten dichtblijven gedurende 1 uur. Ik dacht dat mijn been ging ontploffen en iedereen onder het bloed ging hangen. De pijn die komt aandraven is enorm. Langs de benen en rug pulseren er pijnscheuten en het was niet makkelijk0+
woensdag 14 november 2007
Laatste dag voor de grote sprong. Vipassana
Helaba beste mensjes hier gaan we weer
14 Nov
Laatste dag in Munnar.
Die dag nog naar topstation in den Mahindra samen met de kliek van gisteren en je raad het nooit, iemand van Belgie! Dourin (al dan niet verkeerd gespeld) van Gent.
Vree wijs is da. Den top van die berg is vrij tot zwaar bewolkt maar het blijft knap. Op de terugweg worden we in touristenvallen gereden maar die kunnen de sfeer niet deren.
Ik neem samen met Jean Luc en zijn vrouw de bus terug naar Cochin want ik neem de nachttrein naar Bangalore. In Bangalore ga ik een Vipassana cursus volgen die tien dagen gaat duren. Ik zal in die tien dagen niets kunnen posten of zo mits er regels aan verbonden zijn aan zo een meditatie. Als ge meer wilt weten dan moet ge maar is googlen op Vipassana en dan zult ge wel genoeg uitleg vinden.De keet noemt Dhamma Paphulla en ik zal jullie binnen tien dagen terugschrijven.
Tot binnenkort en soigneerdulle.
Groenten en fruit uit de zee ,Johan
14 Nov
Laatste dag in Munnar.
Die dag nog naar topstation in den Mahindra samen met de kliek van gisteren en je raad het nooit, iemand van Belgie! Dourin (al dan niet verkeerd gespeld) van Gent.
Vree wijs is da. Den top van die berg is vrij tot zwaar bewolkt maar het blijft knap. Op de terugweg worden we in touristenvallen gereden maar die kunnen de sfeer niet deren.
Ik neem samen met Jean Luc en zijn vrouw de bus terug naar Cochin want ik neem de nachttrein naar Bangalore. In Bangalore ga ik een Vipassana cursus volgen die tien dagen gaat duren. Ik zal in die tien dagen niets kunnen posten of zo mits er regels aan verbonden zijn aan zo een meditatie. Als ge meer wilt weten dan moet ge maar is googlen op Vipassana en dan zult ge wel genoeg uitleg vinden.De keet noemt Dhamma Paphulla en ik zal jullie binnen tien dagen terugschrijven.
Tot binnenkort en soigneerdulle.
Groenten en fruit uit de zee ,Johan
dinsdag 13 november 2007
Daar waar de thee groeit.
11 Nov Cochin
Nog steeds in Cohin wegens te laat daar voor de bus naar Munnar.
Mathew en ik wandelen wat rond en komen die avond terug langs de Basilica. Er is veel volk en het lijkt alsof de mis aan de gang is. En jawel ze gaan er tegen aan met deuntjes en achtergrondmuziek waar een casino in Las Vegas nog iets kan van leren!
De belichting kon niet kleurrijker en ik wou dat ik mijn kodak bij had. Daar wordt een mens vrolijk van. Nog een stop aan de theepot bier drinkers en dan richting dromeland.
12 Nov Cochin-Mannur
Mathew duwt zijnen boot af en we zijn weer alleen in India.
Op de ferry naar Ernakulem ontmoet ik Grant (Zuid Afrika). Een jonge kerel die net zes weken op weg is in zijn drie jaar durende reis! Dat maakt mijn uitstapje vrij bescheiden maar niet minder de moeite waard.
De busrit is de max. Het uitzicht laat je niet onaangedaan. Eens aangekomen is het alweer donker. Ik drop mijn spullen in een hotelletje aan de rand van Munnar en ga op zoek naar eten. Goed dat ik mijn ultra cool Chinees zaklampje bij heb want licht is schaars op straat. De plassen, kuilen ontwijkend en met een aandachtig oog op de toetende metalen monsters kom ik aan in een Chinees Indisch restaurant. De kok staat vreemd genoeg buiten onder een afdak te koken en is druk in de weer maar vindt toch nog tijd om vriendelijk te lachen. Het zit er vol met nonnen en paters en dikke Indiers die hun best doen ieder gaatje te vullen.
Ik bestel maar twee dingen na enige aandringerij van de ober om meer te bestellen.
Na een kleine drie kwartier kan ik beginnen aan mijnen boef. Vol en daan keer ik op mijn schreden terug om de dag erna eens flink te gaan stappen.
13 Nov
Die ochtend toch terug naar dezelfde keet voor een van mijn favorieten in het Indisch ontbijt. De Masala dosai. Die was er niet maar de Poori Masala doet goed dienst als tweede optie.
Goed gemutst met twee liter water nog een paar bananen en wat koejes in de zak begin ik eraan. De kaart stelt niet veel voor maar ik heb er een goed oog op. Na een kleine babbel met een Munaariaan kom ik een fransman , Spaanse en twee Israeliers tegen waar ik de wandeling mee verder zet. De wereld is klein zo blijkt want de Israelier, Zorah genaamd, kende Elad ook. Hij was de beste vriend van zijn beste vriend en zo werd hij toch weer herdacht.
De thee plantages zijn een haven van rust een enorme schoonheid. De kronkellende paadjes en de serene bergen maken het toch wel moeilijk niet lyrish te worden. Aan de Attukkadu waterval pauzeren we voor een ommeletje en zwarte thee onder het gedonder van veel veel water per minuut. De wolken die er inmiddels in geslaagd zijn de bergen te onttrekken van ons zicht en zien er onheilspellend uit. We houden een Mahindra jeep tegen en maken dat we weg zijn.
Terug in Munnar is het weer al licht en zonneschijn!
Tot schrijfs en de vreemdelijke groenten Johanuman!
Nog steeds in Cohin wegens te laat daar voor de bus naar Munnar.
Mathew en ik wandelen wat rond en komen die avond terug langs de Basilica. Er is veel volk en het lijkt alsof de mis aan de gang is. En jawel ze gaan er tegen aan met deuntjes en achtergrondmuziek waar een casino in Las Vegas nog iets kan van leren!
De belichting kon niet kleurrijker en ik wou dat ik mijn kodak bij had. Daar wordt een mens vrolijk van. Nog een stop aan de theepot bier drinkers en dan richting dromeland.
12 Nov Cochin-Mannur
Mathew duwt zijnen boot af en we zijn weer alleen in India.
Op de ferry naar Ernakulem ontmoet ik Grant (Zuid Afrika). Een jonge kerel die net zes weken op weg is in zijn drie jaar durende reis! Dat maakt mijn uitstapje vrij bescheiden maar niet minder de moeite waard.
De busrit is de max. Het uitzicht laat je niet onaangedaan. Eens aangekomen is het alweer donker. Ik drop mijn spullen in een hotelletje aan de rand van Munnar en ga op zoek naar eten. Goed dat ik mijn ultra cool Chinees zaklampje bij heb want licht is schaars op straat. De plassen, kuilen ontwijkend en met een aandachtig oog op de toetende metalen monsters kom ik aan in een Chinees Indisch restaurant. De kok staat vreemd genoeg buiten onder een afdak te koken en is druk in de weer maar vindt toch nog tijd om vriendelijk te lachen. Het zit er vol met nonnen en paters en dikke Indiers die hun best doen ieder gaatje te vullen.
Ik bestel maar twee dingen na enige aandringerij van de ober om meer te bestellen.
Na een kleine drie kwartier kan ik beginnen aan mijnen boef. Vol en daan keer ik op mijn schreden terug om de dag erna eens flink te gaan stappen.
13 Nov
Die ochtend toch terug naar dezelfde keet voor een van mijn favorieten in het Indisch ontbijt. De Masala dosai. Die was er niet maar de Poori Masala doet goed dienst als tweede optie.
Goed gemutst met twee liter water nog een paar bananen en wat koejes in de zak begin ik eraan. De kaart stelt niet veel voor maar ik heb er een goed oog op. Na een kleine babbel met een Munaariaan kom ik een fransman , Spaanse en twee Israeliers tegen waar ik de wandeling mee verder zet. De wereld is klein zo blijkt want de Israelier, Zorah genaamd, kende Elad ook. Hij was de beste vriend van zijn beste vriend en zo werd hij toch weer herdacht.
De thee plantages zijn een haven van rust een enorme schoonheid. De kronkellende paadjes en de serene bergen maken het toch wel moeilijk niet lyrish te worden. Aan de Attukkadu waterval pauzeren we voor een ommeletje en zwarte thee onder het gedonder van veel veel water per minuut. De wolken die er inmiddels in geslaagd zijn de bergen te onttrekken van ons zicht en zien er onheilspellend uit. We houden een Mahindra jeep tegen en maken dat we weg zijn.
Terug in Munnar is het weer al licht en zonneschijn!
Tot schrijfs en de vreemdelijke groenten Johanuman!
zaterdag 10 november 2007
Beaching in Varkala
8 NOV Varkala
De maag is weer wat beter en ik bedien me van een tomaten cocos soepje(hmmmm)in een kleine mar kleurijke keet met uitzicht op de zee. Vandaag niets anders te doen dan lekker chillen.
De stranden zijn hier klein en omringd door rotshellingen. De golven zijn hier echt wel ok en sommigen slagen een moeiteloos in om mij weg te slagen. Het water is warm en zacht alleen zitten er kleine transparante kwalletjes in het water! Ze doen niks maar er was even paniek. Die avond met zijn vieren naar een restaurantje waar de tonijn er echt wel heel goed uitziet.
Er nadert een onweer en de regen blijft niet lang uit. Echt wel weer een pareltje van een onweer! Moe en voldaan met het getik van de regen de beddebak in.
9 NOV Varkala
Nog meer geniks en rondloperij. Vandaag is het heet maar echt wel bakken, wat een contrast met gisteren! Ik verhuis met Mathew naar een ander gebouw waar de kamers groter en goedkoper zijn.
Op zoek naar een leuke plek om te eten die avond begeef ik me door donkere smalle steegjes met honden en van alles en nog wat om uit te komen op en straat die beter onder de noemer rivier zou moeten staan. Het blijkt zo dat de beste vis in The Funky Art Caffee te vinden is en mits we er al een paar keer geweest zijn maken ze een prijsje voor ons zelfs voor de coktails waar ik er maar een van hoef maar dat is meer dan genoeg. Toch maar even het glas geheven op den net geboeren Emil. De rset vliegt er goed in en het wordt weer een fijne avond.
Terug in het hotel met Mathew op het dak van het hotel naar al het nachtlawaai van de kikkers en diversen staan luisteren. De sterrenhemel is geweldig, was lang geleden dat ik ze mog is zo helder heb kunnen zien.
10 NOV Varkala
Aleisha moet vertrekken that makes three to go! Na mega ontbijt weer naar het strand waar we een lekker schaduwrijk plaatsje opeisen onder een boot en de gewillige overgave aan de golven blijft niet lang uit. Ully moet er ook vandoor terug naar Bangalore voor haar werk. De vrouwtjes zijn weg en dat laat de mannetjes alleen achter. Morgen terug naar Cochin om vandaar verder naar Munnar te gaan. De bergen in.
De maag is weer wat beter en ik bedien me van een tomaten cocos soepje(hmmmm)in een kleine mar kleurijke keet met uitzicht op de zee. Vandaag niets anders te doen dan lekker chillen.
De stranden zijn hier klein en omringd door rotshellingen. De golven zijn hier echt wel ok en sommigen slagen een moeiteloos in om mij weg te slagen. Het water is warm en zacht alleen zitten er kleine transparante kwalletjes in het water! Ze doen niks maar er was even paniek. Die avond met zijn vieren naar een restaurantje waar de tonijn er echt wel heel goed uitziet.
Er nadert een onweer en de regen blijft niet lang uit. Echt wel weer een pareltje van een onweer! Moe en voldaan met het getik van de regen de beddebak in.
9 NOV Varkala
Nog meer geniks en rondloperij. Vandaag is het heet maar echt wel bakken, wat een contrast met gisteren! Ik verhuis met Mathew naar een ander gebouw waar de kamers groter en goedkoper zijn.
Op zoek naar een leuke plek om te eten die avond begeef ik me door donkere smalle steegjes met honden en van alles en nog wat om uit te komen op en straat die beter onder de noemer rivier zou moeten staan. Het blijkt zo dat de beste vis in The Funky Art Caffee te vinden is en mits we er al een paar keer geweest zijn maken ze een prijsje voor ons zelfs voor de coktails waar ik er maar een van hoef maar dat is meer dan genoeg. Toch maar even het glas geheven op den net geboeren Emil. De rset vliegt er goed in en het wordt weer een fijne avond.
Terug in het hotel met Mathew op het dak van het hotel naar al het nachtlawaai van de kikkers en diversen staan luisteren. De sterrenhemel is geweldig, was lang geleden dat ik ze mog is zo helder heb kunnen zien.
10 NOV Varkala
Aleisha moet vertrekken that makes three to go! Na mega ontbijt weer naar het strand waar we een lekker schaduwrijk plaatsje opeisen onder een boot en de gewillige overgave aan de golven blijft niet lang uit. Ully moet er ook vandoor terug naar Bangalore voor haar werk. De vrouwtjes zijn weg en dat laat de mannetjes alleen achter. Morgen terug naar Cochin om vandaar verder naar Munnar te gaan. De bergen in.
woensdag 7 november 2007
Cochin , Allepey en Varkala
He daar lezers hier gaat ie.
02 Nov Cochin
Die ochtend met de Amerikaan naar de Basilica geweest. Wat een mega bizar kerkje. Heel simpele kleurrijke glasramen, een wel heel bloederige Christus aan het kruis, overal fans om den boel koel te houden en lekker gekishte ornamenten en altaar.
Om de hoek staan er een geit, kat en een kraai in een berg afval te neuzen naar iets eetbaars. In India kunt ge op iedere hoek een foto maken! De Amerikaan vertrekt en ik loop een beetje door de straten in Cochin.
03 Nov Cochin
Die middag brunch in Kashi s art cafee. Veel licht en de zachte kleuren op de muur plus nog een beetje jazz op de achtergrond maken dat ik mij een beetje thuis voel. Het ontbijt is lekker en er zitten veel westerlingen.
Ik besluit maar is wat contacten te leggen en en halfuur later zijn we met zen gevieren bereid om samen een Backwater trip op een boothuis te gaan doen. Ooly (Duitse die werkt in Bangalore), Aleisha (Australische die op wereldreis is) en Mathew (Engelsman uit Cambridge die net als ik zijn job heeft opgegeven om er even op uit te trekken. Samen gaan we nog naar de Synagoge maar die blijkt toe te zijn. Cochin is de stad waar Vasco Da Gamma heeft gewoond en overleden is. In the Saint Francis Church ligt zijn grafsteen nog mar zijn lichaam ligt reeds in Portugal ondertussen. In het centrum staan mastodonten van bomen die ik de nacht ervoor per ongeluk als bergkammen in de verte zag toen ik op een rooftop restaurant zat te eten.
Ik weet de naam niet maar de kruin van zo n reus kan wel een diameter hebben van tachtig meter of meer denk ik. De mensen hier zeggen dat ze al zeker vierhonderd jaar oud zijn. Er groeien ook een soort varens op de dikke takken die er een sprookjes achtige indruk aan ontlenen.
Weer eens lekkere vis gegeten en daarna een Kattekhalie optreden gaan bijwonen.
Echt wel langdradig die handel maar wel grappig om te zien. De tekst die je er in je eigen taal kan krijgen varieeren onderling ook wel sterk! De spellings fouten op menu s en diverse in het engels en zo zijn echt wel goed. Een voorbeeld ,vandaag kon ik als ontbijt een Spenis Omlet krijgen in een restaurantje!
Er is nog een druk bezocht terras open na het optereden waar iedereen thee zit te drinken. Daar krijg je zin van en we bestellen ook thee enkel om er op gewezen te worden door de ober dat het eigenlijk bier is dat ze serveren! Ze hebben geen vergunning om bier te serveren en daarom moet het in theepotten. Ober, nog een potje thee graag!
04 Nov Cochin-Allepey
De tweede poging om in de synagoge te komen mislukt wegens toe tijdens de middag!
We besluiten dan maar om vis te gaan kopen aan de Chinese visnetten om er daarna een restaurant mee binnen te lopen. De kok zegt geen probleem en onze Redsnapper, Reuzen Gambas en Pomfrets eindigen een half uur later op onze borden.
We verlaten Cochin per Rikshaw om de bus naar Allepey te nemen.
Allepey is een soort kruizing tussen Brugge en Venetie maar dan op zijn Indisch. Veel palmbomen, kleuren, lawaaierig en zeer vochtig.Veel nauwe riviertjes ontmoeten elkaar in vele kruisingen met her en der een brug erover. De reis heeft ons wat vermoeid en we laten de zoektocht naar een huisboot voor de volgende dag.
05 Nov Allepey
De kerel die ons de boten wil laten zien kiest een Rikshaw met de zwaarste chaffeur die ik gezien heb. Met zes er in en een slakkegang komen we aan bij de boten. Ik dacht echt dat het beestje het ging begeven. De boot ziet er netjes uit en beslissen hem te nemen na nog wat heel goed ge-afding van Aleisha die er wel heel goe in is. De bemaaning bestaat uit een kok(zeer belangrijk),stuurman en de motorman. Alledrie van Allepey en zeer vriendelijk.
Eens op de boot en uit het centrum neemt paradijs het over. Mathew de heimelijke vogelkenner geeft namen aan de vogels die er uitbundig aanwezig zijn. We leren weer is wat bij. Ik vraag of we toddy kunnen kopen (een natuurlijk gefermenteerd cocospalmsap van zes graden) en we stoppen bij een kroeg zo groot als ons tuinhuis voor twee liter van het spul. Het smaakt een beetje naar cider maar dan met een vage cocos smaak. Rond zeven uur beginnen we te drimken en de crew krijgt ook wat Toddy en ne sterke. Iedereen tevreden. In de verte is er een enorm bliksemspectakel van een storm te zien. Geeft het allemaal een nog vreemder sfeertje. De vuurvliegen zijn ook allemaal van de partij en de muggen ook.
06 Nov Allepey-Varkala
Die ochtend in een huisbotenstoet terug naar de thuishaven om daar een kano met stuurman te huren. Deze keer gaan we in de kleinste waterwegen waar het enorm rustig is. Er is regen op komst en de bui slaagt ons niet over. Het water en de regen zijn warm en geven de rustige sfeer weer wzt meer leven. We komen rustig peddelend door de regen kleine slangen tegen en nog veel vogels. Dit is wel een hel andere ervaring en ik raad het iedereen aan van er ook is met de kano op uit te trekken.
De lunch krijgen we op bananenbladeren geserveerd in een klein donker restaurantje naast het water. Simpel maar goed eten. Drie uur later staan we weer aan wal met een chai in de handen en de regen heeft er nog steeds niet genoeg van.
Dan maar weer verder met de trein naar Varkala waar we gewoon langs rijden!
Vanuit Trivandrum een bus terug naar boven naar Varkala. We hebben een goeie rustige chaffeur en moeten mar en keer echt schrik hebben voor een accident. In Varkala nog een Ambassador taxi naar het hotel Ruby blue. Nog een snelle hap aan de rotskust en dan naar bed.
07 Nov Varkala
Met een pijne maag opgestaan vandaag en de diaree blijft niet uit. Het wordt een rustig dagje met veel gedut in de bamboehut die ik deel met Mathew. Ook hij is niet goed vandaag and that makes two of us. Nu ik dit hier zit te typen voel ik mij al wat beter. Ik zal wat op mijn plooi moeten komen hier. Enkel mijnheer banaan en mevrouw zoutwater krijgen toegang tot mijn verteringssysteem.
Vreemdelijke groeten, uw reizende vriend Johan.
02 Nov Cochin
Die ochtend met de Amerikaan naar de Basilica geweest. Wat een mega bizar kerkje. Heel simpele kleurrijke glasramen, een wel heel bloederige Christus aan het kruis, overal fans om den boel koel te houden en lekker gekishte ornamenten en altaar.
Om de hoek staan er een geit, kat en een kraai in een berg afval te neuzen naar iets eetbaars. In India kunt ge op iedere hoek een foto maken! De Amerikaan vertrekt en ik loop een beetje door de straten in Cochin.
03 Nov Cochin
Die middag brunch in Kashi s art cafee. Veel licht en de zachte kleuren op de muur plus nog een beetje jazz op de achtergrond maken dat ik mij een beetje thuis voel. Het ontbijt is lekker en er zitten veel westerlingen.
Ik besluit maar is wat contacten te leggen en en halfuur later zijn we met zen gevieren bereid om samen een Backwater trip op een boothuis te gaan doen. Ooly (Duitse die werkt in Bangalore), Aleisha (Australische die op wereldreis is) en Mathew (Engelsman uit Cambridge die net als ik zijn job heeft opgegeven om er even op uit te trekken. Samen gaan we nog naar de Synagoge maar die blijkt toe te zijn. Cochin is de stad waar Vasco Da Gamma heeft gewoond en overleden is. In the Saint Francis Church ligt zijn grafsteen nog mar zijn lichaam ligt reeds in Portugal ondertussen. In het centrum staan mastodonten van bomen die ik de nacht ervoor per ongeluk als bergkammen in de verte zag toen ik op een rooftop restaurant zat te eten.
Ik weet de naam niet maar de kruin van zo n reus kan wel een diameter hebben van tachtig meter of meer denk ik. De mensen hier zeggen dat ze al zeker vierhonderd jaar oud zijn. Er groeien ook een soort varens op de dikke takken die er een sprookjes achtige indruk aan ontlenen.
Weer eens lekkere vis gegeten en daarna een Kattekhalie optreden gaan bijwonen.
Echt wel langdradig die handel maar wel grappig om te zien. De tekst die je er in je eigen taal kan krijgen varieeren onderling ook wel sterk! De spellings fouten op menu s en diverse in het engels en zo zijn echt wel goed. Een voorbeeld ,vandaag kon ik als ontbijt een Spenis Omlet krijgen in een restaurantje!
Er is nog een druk bezocht terras open na het optereden waar iedereen thee zit te drinken. Daar krijg je zin van en we bestellen ook thee enkel om er op gewezen te worden door de ober dat het eigenlijk bier is dat ze serveren! Ze hebben geen vergunning om bier te serveren en daarom moet het in theepotten. Ober, nog een potje thee graag!
04 Nov Cochin-Allepey
De tweede poging om in de synagoge te komen mislukt wegens toe tijdens de middag!
We besluiten dan maar om vis te gaan kopen aan de Chinese visnetten om er daarna een restaurant mee binnen te lopen. De kok zegt geen probleem en onze Redsnapper, Reuzen Gambas en Pomfrets eindigen een half uur later op onze borden.
We verlaten Cochin per Rikshaw om de bus naar Allepey te nemen.
Allepey is een soort kruizing tussen Brugge en Venetie maar dan op zijn Indisch. Veel palmbomen, kleuren, lawaaierig en zeer vochtig.Veel nauwe riviertjes ontmoeten elkaar in vele kruisingen met her en der een brug erover. De reis heeft ons wat vermoeid en we laten de zoektocht naar een huisboot voor de volgende dag.
05 Nov Allepey
De kerel die ons de boten wil laten zien kiest een Rikshaw met de zwaarste chaffeur die ik gezien heb. Met zes er in en een slakkegang komen we aan bij de boten. Ik dacht echt dat het beestje het ging begeven. De boot ziet er netjes uit en beslissen hem te nemen na nog wat heel goed ge-afding van Aleisha die er wel heel goe in is. De bemaaning bestaat uit een kok(zeer belangrijk),stuurman en de motorman. Alledrie van Allepey en zeer vriendelijk.
Eens op de boot en uit het centrum neemt paradijs het over. Mathew de heimelijke vogelkenner geeft namen aan de vogels die er uitbundig aanwezig zijn. We leren weer is wat bij. Ik vraag of we toddy kunnen kopen (een natuurlijk gefermenteerd cocospalmsap van zes graden) en we stoppen bij een kroeg zo groot als ons tuinhuis voor twee liter van het spul. Het smaakt een beetje naar cider maar dan met een vage cocos smaak. Rond zeven uur beginnen we te drimken en de crew krijgt ook wat Toddy en ne sterke. Iedereen tevreden. In de verte is er een enorm bliksemspectakel van een storm te zien. Geeft het allemaal een nog vreemder sfeertje. De vuurvliegen zijn ook allemaal van de partij en de muggen ook.
06 Nov Allepey-Varkala
Die ochtend in een huisbotenstoet terug naar de thuishaven om daar een kano met stuurman te huren. Deze keer gaan we in de kleinste waterwegen waar het enorm rustig is. Er is regen op komst en de bui slaagt ons niet over. Het water en de regen zijn warm en geven de rustige sfeer weer wzt meer leven. We komen rustig peddelend door de regen kleine slangen tegen en nog veel vogels. Dit is wel een hel andere ervaring en ik raad het iedereen aan van er ook is met de kano op uit te trekken.
De lunch krijgen we op bananenbladeren geserveerd in een klein donker restaurantje naast het water. Simpel maar goed eten. Drie uur later staan we weer aan wal met een chai in de handen en de regen heeft er nog steeds niet genoeg van.
Dan maar weer verder met de trein naar Varkala waar we gewoon langs rijden!
Vanuit Trivandrum een bus terug naar boven naar Varkala. We hebben een goeie rustige chaffeur en moeten mar en keer echt schrik hebben voor een accident. In Varkala nog een Ambassador taxi naar het hotel Ruby blue. Nog een snelle hap aan de rotskust en dan naar bed.
07 Nov Varkala
Met een pijne maag opgestaan vandaag en de diaree blijft niet uit. Het wordt een rustig dagje met veel gedut in de bamboehut die ik deel met Mathew. Ook hij is niet goed vandaag and that makes two of us. Nu ik dit hier zit te typen voel ik mij al wat beter. Ik zal wat op mijn plooi moeten komen hier. Enkel mijnheer banaan en mevrouw zoutwater krijgen toegang tot mijn verteringssysteem.
Vreemdelijke groeten, uw reizende vriend Johan.
donderdag 1 november 2007
Blijkbaar was er iets misgegaan de laatste keer!
Dag lieve mensen heb blijkbaar iets misgedaan de laatste keer dat ik aan het bloggen was want ik zie dat er al 6 dagen niets bijgevuld is!
Dus hier gaat ie dan!
26 Oct
Mysore blijft de regen aanmoedigen om zijn best te doen en mij om maar is even te niksen en een beetje rond te koekeloeren. Het maken van een nieuw plan verloopt een beetje stroef. Babbel met Sono de fluitspelende balpenverkoper van op den hoek. Hij blijkt de geschikte info man te zijn en daar maken we dan maar eens gebruik van.
Echt wel bijna iedereen die kan schrijven of een pen op andere manieren gebruikt komt hier een hervulling kopen.
27 Oct
Die dag zit ik voor een lange tijd in een internet caffeetje te bloggen maar blijkbaar heeft een van mijn twee handen een bevel niet goed opgevolgd!
Nog maar is een lekkere Masala soda gaan drinken bij den Baba (zijne naam is werkelijk te lang om te onthouden laat staan uit te spreken) om te vernemen dat die keet al drie generaties in dezelfde familie zit! Maar den Baba heeft zelf geen zoon geproduceerd zodoende zal hij waarschijnlijk de laatste generatie zijn! Zijn dochter mag het eigenlijk niet overnemen wegens zijnde een vrouw!
Tijdens een avondwandeling naar het op dat moment verlichte paleis voor een echte touristfoto kom ik Donna Marie en Andres tegen. Gereed om de foto te nemen vallen alle lichten uit! We vernemen dat we te laat zijn want om 20 uur houden ze ermee op. Raar genoeg was het twintig voor acht op dat moment maar ja iedereen heeft hier een horloge met een ander uur op!
D en A nodigen me uit om te gaan eten in Parklane hotel. Gezellige keet en lekker eten met als extra live tabla en fluit muziek van de betere soort.De toilet was de meest hightec plee die ik al gezien heb hier en het gebruik ervan een waar plezier. Tijdens de maaltijd was er the usual info uitwisseling en gegrap over de Indiers.
28 Oct
De bus naar Kannur is weer een aanval op de zenuwen en de rest van mijn lichaam voor een kleine zeven uur.De goede asfalt wordt halverwege ingeruild voor een modderige met putten ingelegde bergweg!Veel getuut en gewibbel later komen we aan in Kannur. Samen met twee Italianan van op de bus zoeken ik een hotelletje.
Die nacht zie ik mij genoodzaakt om mijn buurman lastig te vallen wegens geluidsoverlast. Die mannen hier zetten de volume van de televisie altijd op maximum ! Er wordt niet gereageerd op mijn deurgebonk dus begin ik maar wat te zingen en te fluiten. Ik hoor de deur opengaan en zie even iemand naar buiten piepen. De deur gaat terug toe en ik schiet er achter. We moesten er alle twee mee lachen en hebben nog een tijdje gebabbeld om daarna in alle stilte te gaan slapen.
29 Oct
Het is tijd om eens te gaan zien op het station voor een ticket naar Cochin.
Na een beetje aanschuiven op zijn Indisch voor een uur bemachtig ik een ticket.Trouwens de enige keer dat ik mensen netjes heb zien aanschuiven was in Goa toen er een politieman naast kwam staan met een bamboe stok die geregeld contact zocht met voorstekers!
In het toerist info punt vragen we de twee bizarre medewerksters of we en rituele dans kunnen bijwonen. Iets in de manier van hun doen gaf me de indruk dat we de info niet echt konden vertrouwen. De ene was constant kranten aan het open trekken met een verbeten uitdrukking en de andere zat wat voor zich uit te staren en niet te reageren op de vragen. Als gevolg eindigen we gedrieen op een plek waar er de dag erna wel een optreden zou zijn maar niet meer die avond. Dat was dan weer een busavondje gevuld met de gewoonlijke opwindingen. Terug in Kannur werd het maar eens tijd om een paar biertjes te gaan drinken. De bar was kaal, koel en verdeeld in compartimenten voor vier personen elks en er was geen muziek. Dit alles kon de pret niet bederven.
30 Oct
Mijn trein van acht uur blijkt een vertraging opgelopen te hebben van drie uur dus kan ik weer wat zitten lezen. Het belooft een warme dag te worden en nog een warmere rit. Net voor donker kom ik aan in Ernakulem (Cochin) waar de ferryboten staken die dag dus moet ik maar ergens anders slapen.
Met als kers op de taart krijg ik last van diaree. Een offday zou je kunnen zeggen.
31 Oct en 01 Nov
Vandaag gaan de boten wel en ik steek over naar Fort Cochin om de sfeer op te snuiven en een hotel te zoeken. Er zijn hier veel toeristen en het is er tamelijk kalm.
Ik maak contact met een prettig gestoorde Amerikaan en een bende Fransmannen. Blijkbaar is er een verjaardagsfeestje in de buurt voor een van de Franse vrienden en ik mag mee als ik wil. Het is op een backwater ressort in Allepey te doen en ik beslis om toch maar mee te gaan. Geen slechte gok zo blijkt want het ressort is nog maar net open en het verblijf is gratis die avond. Eris muziek, er word gejammed en er is drinken en eten voor iedereen. Echt wel een bende toffe mensen daar. Knorring tot twaalf uur s middags.We nemen afscheid en ik reis samen met twee Franse en een Israelische vrouw terug naar Cochin.
Dus hier gaat ie dan!
26 Oct
Mysore blijft de regen aanmoedigen om zijn best te doen en mij om maar is even te niksen en een beetje rond te koekeloeren. Het maken van een nieuw plan verloopt een beetje stroef. Babbel met Sono de fluitspelende balpenverkoper van op den hoek. Hij blijkt de geschikte info man te zijn en daar maken we dan maar eens gebruik van.
Echt wel bijna iedereen die kan schrijven of een pen op andere manieren gebruikt komt hier een hervulling kopen.
27 Oct
Die dag zit ik voor een lange tijd in een internet caffeetje te bloggen maar blijkbaar heeft een van mijn twee handen een bevel niet goed opgevolgd!
Nog maar is een lekkere Masala soda gaan drinken bij den Baba (zijne naam is werkelijk te lang om te onthouden laat staan uit te spreken) om te vernemen dat die keet al drie generaties in dezelfde familie zit! Maar den Baba heeft zelf geen zoon geproduceerd zodoende zal hij waarschijnlijk de laatste generatie zijn! Zijn dochter mag het eigenlijk niet overnemen wegens zijnde een vrouw!
Tijdens een avondwandeling naar het op dat moment verlichte paleis voor een echte touristfoto kom ik Donna Marie en Andres tegen. Gereed om de foto te nemen vallen alle lichten uit! We vernemen dat we te laat zijn want om 20 uur houden ze ermee op. Raar genoeg was het twintig voor acht op dat moment maar ja iedereen heeft hier een horloge met een ander uur op!
D en A nodigen me uit om te gaan eten in Parklane hotel. Gezellige keet en lekker eten met als extra live tabla en fluit muziek van de betere soort.De toilet was de meest hightec plee die ik al gezien heb hier en het gebruik ervan een waar plezier. Tijdens de maaltijd was er the usual info uitwisseling en gegrap over de Indiers.
28 Oct
De bus naar Kannur is weer een aanval op de zenuwen en de rest van mijn lichaam voor een kleine zeven uur.De goede asfalt wordt halverwege ingeruild voor een modderige met putten ingelegde bergweg!Veel getuut en gewibbel later komen we aan in Kannur. Samen met twee Italianan van op de bus zoeken ik een hotelletje.
Die nacht zie ik mij genoodzaakt om mijn buurman lastig te vallen wegens geluidsoverlast. Die mannen hier zetten de volume van de televisie altijd op maximum ! Er wordt niet gereageerd op mijn deurgebonk dus begin ik maar wat te zingen en te fluiten. Ik hoor de deur opengaan en zie even iemand naar buiten piepen. De deur gaat terug toe en ik schiet er achter. We moesten er alle twee mee lachen en hebben nog een tijdje gebabbeld om daarna in alle stilte te gaan slapen.
29 Oct
Het is tijd om eens te gaan zien op het station voor een ticket naar Cochin.
Na een beetje aanschuiven op zijn Indisch voor een uur bemachtig ik een ticket.Trouwens de enige keer dat ik mensen netjes heb zien aanschuiven was in Goa toen er een politieman naast kwam staan met een bamboe stok die geregeld contact zocht met voorstekers!
In het toerist info punt vragen we de twee bizarre medewerksters of we en rituele dans kunnen bijwonen. Iets in de manier van hun doen gaf me de indruk dat we de info niet echt konden vertrouwen. De ene was constant kranten aan het open trekken met een verbeten uitdrukking en de andere zat wat voor zich uit te staren en niet te reageren op de vragen. Als gevolg eindigen we gedrieen op een plek waar er de dag erna wel een optreden zou zijn maar niet meer die avond. Dat was dan weer een busavondje gevuld met de gewoonlijke opwindingen. Terug in Kannur werd het maar eens tijd om een paar biertjes te gaan drinken. De bar was kaal, koel en verdeeld in compartimenten voor vier personen elks en er was geen muziek. Dit alles kon de pret niet bederven.
30 Oct
Mijn trein van acht uur blijkt een vertraging opgelopen te hebben van drie uur dus kan ik weer wat zitten lezen. Het belooft een warme dag te worden en nog een warmere rit. Net voor donker kom ik aan in Ernakulem (Cochin) waar de ferryboten staken die dag dus moet ik maar ergens anders slapen.
Met als kers op de taart krijg ik last van diaree. Een offday zou je kunnen zeggen.
31 Oct en 01 Nov
Vandaag gaan de boten wel en ik steek over naar Fort Cochin om de sfeer op te snuiven en een hotel te zoeken. Er zijn hier veel toeristen en het is er tamelijk kalm.
Ik maak contact met een prettig gestoorde Amerikaan en een bende Fransmannen. Blijkbaar is er een verjaardagsfeestje in de buurt voor een van de Franse vrienden en ik mag mee als ik wil. Het is op een backwater ressort in Allepey te doen en ik beslis om toch maar mee te gaan. Geen slechte gok zo blijkt want het ressort is nog maar net open en het verblijf is gratis die avond. Eris muziek, er word gejammed en er is drinken en eten voor iedereen. Echt wel een bende toffe mensen daar. Knorring tot twaalf uur s middags.We nemen afscheid en ik reis samen met twee Franse en een Israelische vrouw terug naar Cochin.
Abonneren op:
Reacties (Atom)