De laatste loodjes.

Haloha daar menschen,
hier volgt nog een verslag van mijn laatste dagen in India. Er overlappen een paar dingen met de laatste post, excuses voor de verwarring.
Het koegehalte ligt weer ver over het gemiddelde en het smalle steegjes gehalte idem.
Esher zou er misshien wel inspiratie uit gehaald kunnen hebben.
Kennelijk was de film Octopussy (007) hier grotendeels gefilmmd. Die avond boven op het rooftop restaurant wordt de film gespeeld en jawel je kan zeggen waar je in de film geweest bent die dag! En als je ergens nog niet geweest was dan kan je er de volgende dag naartoe om dan dezelfde avond nog de vergelijking te maken want zoals het hoort spelen ze die film daar elke avond. Oh Bond!
Er is daar een groot paleis genaamd the City palace en daar ga ik heen met Aviv den Israeli met en botsbalfacinatie. Nog niet zo slecht gezien die botsbal want wegens architecturale omstandigheden is Uidapur een zeer geschikt en geschifte plek om te botsballen. Een leuke en eigeaardige manier om de stad te verkennen die botsbal en je mag er van uitgaan dat we al snel buiten het paleis zaten op zoek naar de bal die raar maar waar steeds terug gevonden werd. Aviv had er natuurlijk een stuk of tien in zijn rugzak steken. De rest van de tijd gevuld met de stad te doorkruisen en hier en daar wat lokaals te proeven tijdens een babbeltje.
In de internetzaak maak ik kennis met Simon den Duits, hij gaat te voet door India!
Hij geeft mij een goeie eettip en ik kom de man er s avonds terug tegen. Restaurant Naturalview is een hit. Super goeien boef voor enkele euro s. De tent is allang open en heeft een prachtig uitzicht over het meer en zijn daarin liggende Lakepalace hotel.
In het kort, Uidapur is een aanrader.
Mijn dagen hier vliegen voorbij en ik spring voor de laatste maal op een trein, deze keer terug richting Mumbay.
Mijn reisgenoten, een klein familietje en twee dikke vinnige oude mannen, ontfermen zich met al hun curieuziteit en zorg over mij. Ik slaap goed. Mijn darmen daarentegen willen niet zo goed meewerken. Dat is toch wel straf he, juist op het einde van de reis krijg ik de hardste aanval van sproeipoep. Bananen,toast en soep staan vanaf nu op de menu en al het lekkers dat uit de keukens van Mumbay komt gaat grotendeels aan mijn neus voorbij, snif. Desondanks is het leuk om terug in the big bad city van Mumbay aan te komen. Ik ken mijn weg er al een beetje en ga een fresh lime soda drinken in Leopolds. Een leuke bar die in het boek Shantaram van Gregory David Roberts de vaste stek is van de hoofdfiguur. Goed voor het vergroten van het inlevingsvermogen. De bar is waarschijlijk een van de beste die ik tegen ben gekomen in India al is de bediening een tikje te grootstedelijk (onvriendelijk).
De drukke straten, het tropische allure en de herkenbaarheid maken dit de juiste plek omaf te zwaaien.
In de Red Shield Army youth hostell lig ik samen met enkele net aangekomen reizigers.
Raar genoeg voel ik me er al een beetje thuis. Een laatste thuis voor ik naar huis ga. Ik bezoek er nog Elephanta Isleland die je per ferry kan bereiken en een oase van rust is. De enkele grottempels zijn wel leuk maar je komt hier meer uit nood aan een betje betere lucht en voor de verfrissende zeewind want het is weer lekker warm hier in Mumbay (32°C). Ik doe mijn laatste grote ronde door de stad langs de Collaba Causeway en MG road via de Chatrapati Shivaji Terminus en zo naar Crawford market en zijn overdonderende levendige drukke straatjes om op de bijna lege straten in de warme donkere terug naar mijn bed te lopen.
Volgende morgen de gereedmaking om naar huis te vliegen want het is hier voorlopig gedaan voor mij.
De groeten en tot snel Spitsaramborol.

Uidapur met maximum vertraging.

Joep lieve en boze mensen, ik zit in Uidapur en zoals de titel al een beetje verraad was het weer prijzing met het transport. Oorspronkelijk ging de bus om twaalf uur vertrekken vanuit Pushkar om dan rond acht in ochtend aan te komen in Uidapur. Computer says no!! Kuch. Tegen drie uur werd er beslist om wat thee te gaan drinken en om vier uur gingen we, ik zeg we want we zijn op dat moment met twaalf vreemdelingen,toch maar is naar een hotel waar we gratis mochten slapen tot ongeveer zeven uur waaran ik er maar twee kon slapen. Het was toch nog een komische avond wegens moeheid en alle zotheid op een stokje van de koude. Enkele gasten begonnen wat te dansen om het wat warmer te krijgen en dat trok de aandacht van de plaatselijke bevolking. Soit om acht uur s morgens kruipen we in de bus en kunnen we vertrekken. Tegen vier uur staan we in Uidapur. Zeker is langsgaan als ge kunt best wel de moeite. Enorm pitoresk en nog keurrijker dan alles dat ik al gezien heb. Ge kunt hier ook lekker verloren lopen. Smalle baantjes zigzaggen over een heuvelachtige ondergrond tussen hoge muren met trappen die weer naar andere kleine weggetjes leiden. Afgewerkt met een flinke dosis koe en hond en whatever beest dat genoeg poten heeft.
Kom ik hier een Duitser tegen Simon genaamd die zijn reis te voet onderneemt!
Gene gewone dus maar wel nen toffe. Ingaande op zijn eerste keus restaurant kom ik niet bedrogen uit. Maag vol en ogen bijna toe, zo zit ik hier nu.
Dus soigneerd ulle allemaal ginder dan zal ik het zelfde doen.
Slaapwel, Johanabai.

De tijd vliegt.

Hallo Lievelingen de tijd heeft niet stilgestaan en ik ook niet.
Ik ben vanuit Bangalore vertrokken naar Delhi en dat duurt met de trein ongeveer zessendertig uur. Samen met mij in het compartiment zitten twee computernerds ,een gevechtshelikopterpiloot en een gewezen kapitein en staatskampioen boksen van rusland.
Een leuke kliek alweer en het was weer zeer interresant.
Onderweg wat bijgelezen over Delhi en wat rondgevraagd aan de mannen in de trein of ze goeie eettenten wisten zijn.
Aankomen in Delhi is weer een klap in je gezicht. Hier in het Noorden vna India worden de kaarten anders gedeelt en ik was blij dat ik al wat ervaring had opgedaan in andere steden. Hier zijn er veel meer koeien in de straat en de straten zijn een pak smaller.
Het geeft een heel andere indruk en de drukte deed weer zijn ding. Er lopen in Delhi ook veel meer weterlingen rond. Ik doe een praatje met Brandon (US)en we beslissen samen wat rond te lopen. Het rode fort en de Jama Mashid(oudste moskee van India) passeren de revue. Het is er enorm druk maar we maken plezier en al vlug zijn we met zijn drieen. Louiq een Fransman en katamaran kapitein met de nodige dosis humor.
Ik loods ze mee naar Karims en daar is het weer smullen. Nog en biertje op een rooftop om het af te maken en iedereen weer zijn bed in.
De volgende ochtend ben ik vroeg op om in te gaan op de uitnodiging van Louiq om mee te rijden naar Agra. Hij had die wagen al betaald en neemt Steph uit Duitsland mee.
De Taj mag er wezen. Ge weet waarschijnlijk wel hoe dat ding eruit ziet maar niet hoe hij ruikt vanbinnen. Hij ruikt naar zweetvoeten. Iedereen moet zijn schoenen uitdoen daar maar ik had van die dingen ann mijn schoenen die ze in fastfoodketens rond hunne kop moeten trekken. Haarnetten of zoiets! Ge moogt daar ook geen fotos maken van gras volgens een bord juist voorbij de ingang!
Goed L en S rijden terug naar Delhi en ik blijf in Agra town slpane voor honderd roepies. Nog een leuke avond gehad met Andrew een Australier van mijn leeftijd en ik begin te peinzen dat ik een mensen magneet ben. Agra is best wel leuk s avonds en ik vlieg er weer laat in.
De volgende ochtend een treintje vangen naar Jaipur vanuit Agra station. Het is dan zes uur en mijn kleine oogjes zien dat de trein een vertraging heeft van twee uur.
Ik sta er precies niet alleen voor. Jo en Jolie(UK)zitten er even hulpeloos bij en we besluiten ons vol te tanken met chai. De trein vertrekt uiteindelijk tegen kwart voor elf en om vijf uur sta ik in Jaipur. Zoals gewoonlijk willen de rikshaws u naar uw, lees hun, bestemming brengen voor tien roepies. En anders niet of tegen een debiele prijs. De koegehalte ligt weer wat lager maar ge ziet wel overal sporen van deze melkschenkers. Let op uw schoenen of doet uw botten aan.
Het was tijd voor een massage en dat was een goede keuze. Goed ingeolied kruip ik mijn zoveelste beddebakske in.
De toeristische bekijkenswaardig heden zijn tof maar het zijn de mensen en de straten
die het meeste indruk maken. Ik loop daar veloren in een Labirint van een zijde bazaar, ga thee drinken met een stel grappige gidsen die de eerst mijn geld wilden voor een kleine toelichting maar eens we thee begonnen drinken niets meer wilden aannemen want ik was van wandelend geldmachien in een gast verandert.
Ook in Jaipur kan je lekker gaan eten en ik weet waar.
De volgende ochtend doe ik een paar praatjes met andere reizigers en maak vriendjes met Patricio(Guatamala). De bus gaat naar Pushkar. Klein , een pak rustiger dan Jaipur en een koegehalte van twee of drie per inwoner al dan niet met gekleurde hoorns. Er lopen ook hier veel hippies en Babas rond. Veel kleur, mooie gevels en een hoop tempels waaronder de Brahma tempel en van de weinige tempels waar Brahma wordt vereerd. Dit alles ligt rond een vijver met een hele hoop baadplaatsen.
Moe maar blij en berookt na een internationaal kampvuur in een leuk hotelletje gaan de lichten uit.
ps Voor al de mensen die ook is naar hier willen komen rond deze tijd, Sinterklaas komt niet tot in India! Allee namaste en tot binnen enkele dagen.
Groenten en Masala , Johanarambo.